فیلم Scarface 1983

فیلمی جنایی-درام بسیار قوی با بازی‌های تأثیرگذار و فیلمنامه‌ای عالی از اولیور استون (که این را از کسی می‌گویم که طرفدار پر و پا قرصش نیست) و کارگردانی بَریان دِ پالما. موسیقی فیلم چشمگیر است و همان‌طور که همیشه دوست دارم، آهنگ «Push It to the Limit» در صحنه پول‌شویی حسابی می‌نشیند. هرچند از آثار بزرگی مثل The Godfather و Heat یک پله پایین‌تر قرار...

فیلمی جنایی-درام بسیار قوی با بازی‌های تأثیرگذار و فیلمنامه‌ای عالی از اولیور استون (که این را از کسی می‌گویم که طرفدار پر و پا قرصش نیست) و کارگردانی بَریان دِ پالما. موسیقی فیلم چشمگیر است و همان‌طور که همیشه دوست دارم، آهنگ «Push It to the Limit» در صحنه پول‌شویی حسابی می‌نشیند. هرچند از آثار بزرگی مثل The Godfather و Heat یک پله پایین‌تر قرار می‌گیرد، اما فیلمِ شگفت‌انگیزی است که همچنان خوب مقاومت می‌کند. (۴.۵/۵) با وجود تحسین‌ها و سروصداها، از نظر من این فیلم به پای نسخهٔ ۱۹۳۲ با بازی پل مِیونی نمی‌رسد. منظورم این نیست که فیلم بدی است یا آل پاچینو تلاش خوبی نکرده؛ مشکل این است که همه‌چیز بیش از اندازه پرهیاهو و بی‌ظرافت به‌نظر می‌رسد. زبان و ضربه‌های نمایشی فیلم کمترین ظرافت را ندارند و خشونت را به‌نوعی ستایش می‌کنند — انگار نویسندگان برای پرکردن زمان فیلم چاره‌ای به جز افزودن صحنه‌های بی‌رحمانه نداشته‌اند. شخصیت‌پردازی هم چندان ظریف نیست و پس از مدتی آزاردهنده می‌شود. از نظر تولید و موسیقی اما کار بسیار تمیزی انجام شده و بازیگران مکمل مثل رابرت لاجیا و استیون باور هم نقش‌های خوبی ارائه می‌دهند؛ با این حال برای من در مجموع «خوب» بود اما نه «عظیم». فیلم درباره قاچاق مواد مخدر و پارانویاست؛ بازیگران و تولید در سطح بالایی‌اند، اما همه‌چیز هیستریک و اغراق‌شده نشان داده می‌شود. فیلم از نظر فنی بی‌نقص است: فیلم‌برداری زیباست و آفتاب و روشنی فلوریدا را به‌خوبی نشان می‌دهد؛ دکور و لباس‌ها نه تنها مناسب دههٔ مربوطه‌اند بلکه حس ثروت سریع کسب‌شده و نوپای شخصیت‌ها را هم برجسته می‌کنند. همه‌چیز عمداً کمی کیتشی است — که با شخصیت‌هایی بی‌سلیقه، کم‌فرهنگ و ثروتمند پرآب‌وتاب همخوانی دارد. با این وجود فیلم طولانی به‌نظر می‌رسد و چند صحنه کمی تصادفی یا باورناپذیر دارد؛ به‌نظرم با کم‌کردن حدود نیم‌ساعت می‌شد آن را دلپذیرتر کرد. این فیلم بازسازی نسخهٔ سیاه‌وسفید ۱۹۳۲ ساختهٔ هاوارد هیوز است که خیلی‌ها آن را نمی‌شناسند. آل پاچینو در یکی از اجراهای برجستهٔ دورانش نقشِ تونی مونتانا را بازی می‌کند: هیستریک، نامطبوع و تا حدی به‌صورت افراطی پارانوئید. این اغراق گرچه ممکن است برخی را دفع کند، اما با فضایی که فیلم ساخته هم‌خوانی دارد. رابرت لاجیا و استیون باور پشتیبانی خوبی ارائه می‌کنند، در حالی که میشل فایفر نقش نسبتاً محدودی دارد و مِری الیزابت مَسترَنتونیو و اف. موری آبراهام هم چندان استفاده نشده‌اند. شخصیتِ تونی مونتانا با لهجهٔ کوبایی و دیالوگ‌هایش برای بسیاری فراموش‌نشدنی است. رابطه‌اش با دوستش مَنی، خواهری جوان و بالا آمدنش به‌جا و جایگزینی‌اش در جایگاه فرانک لوپز و درگیر شدن با اعتیاد به کوکائین، مسیر داستان را می‌سازد. موسیقی متن فیلم جذاب است و چند قطعهٔ شناخته‌شده دارد که به حال‌وهوای فیلم رنگ می‌زند. در مجموع، Scarface فیلمی پرانرژی و پرسر و صداست که از نظر بصری و تولیدی قدرتمند عمل می‌کند و اجراهای تأثیرگذاری دارد، اما خشونت اغراق‌شده، شخصیت‌پردازی نه‌چندان ظریف و لحظاتی از افراط در اجرا باعث شده‌اند که برای برخی بیننده‌ها لذت کامل را فراهم نکند. خوب است اما می‌توانست با فیلمنامه‌ای خردمندانه‌تر و کمی مهلت کمتر، اثری حتی بهتر باشد.