فیلم The Babadook 2014

1) Ba Ba-Ba Dook! Dook! Dook! «بابادوک» را جنیفر کنت نوشته و کارگردانی کرده است. در این فیلم اسی دیویس، نواه وایزمن، دنیل هنشهال و هیلی مک‌الینی بازی می‌کنند؛ موسیقی از جد کورزل و فیلم‌برداری از رادک لادچوک است. آملیا مادری تنهاست که هنوز از مرگ خشن همسرش رنج می‌برد و سعی دارد با ترس پسر خردسالش، ساموئل، از موجودی در خانه کنار بیاید. ابتدا این ترس را...

1) Ba Ba-Ba Dook! Dook! Dook! «بابادوک» را جنیفر کنت نوشته و کارگردانی کرده است. در این فیلم اسی دیویس، نواه وایزمن، دنیل هنشهال و هیلی مک‌الینی بازی می‌کنند؛ موسیقی از جد کورزل و فیلم‌برداری از رادک لادچوک است. آملیا مادری تنهاست که هنوز از مرگ خشن همسرش رنج می‌برد و سعی دارد با ترس پسر خردسالش، ساموئل، از موجودی در خانه کنار بیاید. ابتدا این ترس را نوعی خیال کودکانه می‌پندارد، اما وقتی کتابی به نام «آقای بابادوک» در اتاق پسر ظاهر می‌شود، حضور شومی آغاز می‌گردد که کم‌کم خودِ او هم از آن می‌ترسد. استرالیا در دو دههٔ اخیر فیلم‌های ترسناک برجسته‌ای ساخته و «بابادوک» یکی از بهترین‌های این موج است. کنت قبلاً در سال ۲۰۰۵ فیلم کوتاهی ده‌دقیقه‌ای به نام «مانستر» ساخته بود که خود اثری فوق‌العاده در ژانر وحشت بود؛ حالا در نخستین تجربهٔ بلندش، ذهن هنری و هوشمندی او در هر قاب می‌درخشد. گرچه ایدهٔ اصلی کاملاً نو نیست، کنت موفق می‌شود «بابادوک» را به موجودیتی مستقل تبدیل کند و با هنرمندی از فرمول‌های تکراری و ترس‌هایِ سطحی فاصله بگیرد. این فیلم در درجهٔ اول یک اثر پرسونا محورِ قدرتمند است؛ دو بازیگر اصلی—مادر و پسر—با بار عاطفی عظیمی که دارند، پیش از ورودِ بابادوک با شیاطینِ درونی خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند. مخاطب به این دو روح آزرده دل می‌رسد؛ هم‌زمان با ایجاد احساس دلهره و لرز، دل‌مان نیز برایشان می‌سوزد. بازی‌ها واقعاً درخشان‌اند. «آقای بابادوک» یک کتاب تصویری پاپ‌آپ است که ناگهان وارد زندگی‌شان می‌شود؛ موجودی که بین کابوس‌های اکسپرسیونیستی آلمانی و قاتل زنجیره‌ای‌ای همچون جک رفتگر قرار می‌گیرد. خودِ کتاب ترسناک است و هر چه جلو می‌رود لحنش ترسناک‌تر می‌شود — آملیا قادر به رهایی از آن نیست و کتاب به تدریج کارت‌های روان‌شناختی‌اش را رو می‌کند. هیولا اغلب در لبه‌های قاب نگه داشته می‌شود یا ناگهان در مکان‌های غیرمنتظره سرک می‌کشد؛ این انتخاب روایی فوق‌العاده است و کاملاً با روایت همخوانی دارد. جنبه‌های فنی فیلم نیز در اوج‌اند. یکی از نکات کلیدی لذت بردن از «بابادوک» صدای بلند و میکس صوتی فوق‌العاده‌اش است که می‌تواند پوست شما را سیخ کند. عکس‌های لادچوک با تم‌های روانی داستان هم‌سو است؛ رنگ‌ها محو و بی‌روح‌اند و روان آسیب‌دیدهٔ مادر و پسر را تقویت می‌کنند، در حالی که بابادوک در این منظره حضوری سیاه مطلق دارد. طراحی هنری از کتاب تا خانه و خودِ موجود عالی است. «بابادوک» فیلمی برجسته در ژانر وحشت برای مخاطبان بالغ است؛ اثری که در بهترین لحظاتش یادآور برخوردهای هنری کارگردانان بزرگ است. بله، این‌قدر خوب است. امتیاز: 10/10 2) بهترین وحشتِ خالصِ سال. البته این جمله لزوماً به معنای سالی خوب برای ژانر نیست. در کل: ★★★ — خوشم آمد؛ شخصاً دیدنش را پیشنهاد می‌کنم. 3) «بابادوک» فیلمی ترسناکِ خوب و بی‌تردید وهم‌آلود است. ای‌کاش دربارهٔ شیء/موجود و سازوکار آن اطلاعات بیشتری داشتیم، هر چند فیلم به اندازهٔ کافی سرنخ می‌دهد و در ایجاد جو ناآرامی که آن موجود پدید می‌آورد، کار بسیار خوبی می‌کند. یکی از بخش‌های برجسته‌ای که به چشمم آمد تدوین صوتی است؛ صداگذاری هوشمندانه و دقیق فیلم را در سراسر اثر همراهی می‌کند. اسی دیویس در نقش آملیا فوق‌العاده است؛ تمام احساساتی را که شخصیت تجربه می‌کند با ظرافت نشان می‌دهد — من هم از همان ابتدا درد او را نسبت به وضعیت فرزندش حس کردم. نواه وایزمن در نقش ساموئل، با توجه به سن کمش، بازی درخور توجهی ارائه می‌دهد و در چند صحنه نقش موثری ایفا می‌کند. فیلم گرم، پرتعلیق و تلاش می‌کند ترس واقعی را خلق کند، نه تکیه بر غافلگیری‌های دم‌دستی؛ برای همین از آن استقبال می‌کنم. کمی بیشتر می‌خواستم، اما در مجموع خوشم آمد. 4) «بابادوک» از آن دست فیلم‌های وحشت نامکشوف است که تا تفسیرهای متعددی را به خود راه می‌دهد. در نگاه من، وقتی کل فیلم را در چارچوب وضعیت مادرِ تنها می‌بینم، هیولا در واقع شبحِ سوء‌استفادهٔ خانگی است — آسیب‌واری که وقتی یک آدم ذاتاً خوب زیر فشارهای زندگی و شرایط تا حدی کشیده می‌شود، رخ می‌دهد. هشدار بدهم، این فیلم قطعاً برای همه مناسب نیست. اگر مثل من از فیلم‌هایی که نمایشی از آزار حیوانات دارند خوش‌تان نمی‌آید، شاید بهتر باشد این را رد کنید. با این حال، در «بابادوک» نکات زیادی برای دوست‌داشتن وجود دارد. فیلم بینشی تلخ و واقع‌گرایانه دربارهٔ چگونگی تلمبار شدن و رشد تراژدی‌های زندگی فراتر از یک رویداد غم‌انگیز اولیه ارائه می‌دهد. بازیگری هم، همان‌گونه که اغلب در سینمای استرالیا دیده می‌شود، در سطح بسیار بالایی قرار دارد. به‌راحتی می‌توان در داستان غم‌انگیز و در حال شکل‌گیریِ مادری مبارز فرو رفت؛ مادری که ناگهان تنها و غمگین می‌ماند و وظیفهٔ نگهداری از یک پسر کوچک بر دوشش سنگینی می‌کند. خلاصه اینکه فیلم در عین تاریکی و گاهی غم‌انگیزی، در مجموع درخشان است. تماشای آن آسان نیست، اما قطعاً اثری ماندگار و رعب‌آور است که مدت‌ها بعد از پایان تیتراژ در ذهن شما خواهد ماند.