فیلم Burnt 2015

این فیلم کامل نیست، اما خوشمزه است. از آغاز سینما، فیلم‌هایی درباره غذا و سرآشپزها محبوب بوده‌اند. نه فقط نزد دوستداران غذا، بلکه تماشاگران عادی و منتقدان هم بعد از دیدن فیلم‌های خوشمزه‌ای مثل این، اغلب تصمیم می‌گیرند سراغ بهترین رستوران نزدیک بروند. هر سال دست‌کم یک فیلم هست که تا یک هفته حرف غذا را در همه جا می‌اندازد؛ مثل «Chef» جان فاورو در سال...

این فیلم کامل نیست، اما خوشمزه است. از آغاز سینما، فیلم‌هایی درباره غذا و سرآشپزها محبوب بوده‌اند. نه فقط نزد دوستداران غذا، بلکه تماشاگران عادی و منتقدان هم بعد از دیدن فیلم‌های خوشمزه‌ای مثل این، اغلب تصمیم می‌گیرند سراغ بهترین رستوران نزدیک بروند. هر سال دست‌کم یک فیلم هست که تا یک هفته حرف غذا را در همه جا می‌اندازد؛ مثل «Chef» جان فاورو در سال گذشته، این فیلم هم نمایندهٔ ۲۰۱۵ است. در این ژانر، داستان‌ها معمولاً مشابه‌اند، جز زیرپلات‌هایی درباره خانواده، دوستان یا غذاهای مناطق مختلف دنیا. این فیلم در نوآوری قصه چندان درخشان نبود: همان سرآشپز کلیشه‌ای که پس از از دست دادن همه‌چیز قوی‌تر برمی‌گردد تا ستاره‌ای دیگر به دست آورد. آنچه این فیلم را متمایز می‌کند بازیگرانش هستند؛ همه عالی‌اند. حتی در نقش‌های فرعی هم بازی‌ها قابل‌توجه است و به‌ویژه بردلی کوپر در نقش اصلی تفاوت بزرگی ایجاد می‌کند. چرخشی در داستان هست، اما تحسین‌آور نیست. فیلم کمی بامزه است و شوخی‌های تلخ دارد. روایت کند و خسته‌کننده گاهی حس محصولی بی‌روح را می‌دهد، اما به‌خاطر فضای فیلم‌سازی و شیوهٔ روایت تا حدی جواب می‌دهد. در بسیاری از صحنه‌ها شخصیت‌ها مثل بازیگران مهمان با شدت وارد می‌شوند تا اثر یکنواخت نشود. در کل، این بهترین فیلم درباره غذا یا سرآشپز نیست، اما دیدنی و لذت‌بخش است. ۷/۱۰ کلاً: لحظات زیادی بودند که مزهٔ بدی در دهانم گذاشتند و مانع شدند از اینکه از «Burnt» به‌اندازه‌ای لذت ببرم که انتظار داشتم. ابتدای فیلم شبیه آغاز یک فیلم سرقت است؛ بردلی کوپر تیمی از بهترین‌ها را گرد هم می‌آورد تا به آن هدف سختِ سه‌ستارهٔ میشلن دست پیدا کنند. انرژی و وعدهٔ صحنه‌های آغازین مرا هیجان‌زده کرد، اما متأسفانه تکبر و ناخوشایندی شخصیت آدام جونز (با بازی کوپر) بیشتر جاذبهٔ فیلم را از بین برد و لذت کامل را نگرفت. من دوست نداشتم آدام جونز پیروز شود. خوشبختانه شخصیت رشد می‌کند و تحولاتی رخ می‌دهد، اما مسیر رسیدن به آن برای تماشاگر بیش از حد ناخوشایند بود.