فیلم The Possession of Hannah Grace 2018

با این‌همه فیلم این روزها دربارهٔ جن‌گیری، انتظار داشتم صرفاً یک کپی دیگر از همان‌ها ببینم، اما برخلاف انتظارم این فیلم متفاوت و خوش‌ساخت بود و تا حد زیادی هم دلهره‌آور. فضای فیلم خوب بود، گریم عالی انجام شده بود و در مجموع تقریباً همه‌چیز خوب بود؛ اما چند صحنه اشتباهاتی داشتند که خیلی غیرواقعی به نظر می‌رسیدند. مثال اول: وقتی مگن فیلم دوربین را به...

با این‌همه فیلم این روزها دربارهٔ جن‌گیری، انتظار داشتم صرفاً یک کپی دیگر از همان‌ها ببینم، اما برخلاف انتظارم این فیلم متفاوت و خوش‌ساخت بود و تا حد زیادی هم دلهره‌آور. فضای فیلم خوب بود، گریم عالی انجام شده بود و در مجموع تقریباً همه‌چیز خوب بود؛ اما چند صحنه اشتباهاتی داشتند که خیلی غیرواقعی به نظر می‌رسیدند. مثال اول: وقتی مگن فیلم دوربین را به لیزا نشان می‌دهد و جسد واضحاً در راهرو دیده می‌شود، لیزا می‌گوید «این فقط یک سایه است»؟ واقعاً؟ سایهٔ چه چیزی؟ چگونه وسطِ یک چیز می‌تواند سایهٔ هیچ‌چیز باشد؟ بعد لیزا به قرص زاناکس اشاره می‌کند و مگن را سرزنش می‌کند و دربارهٔ مصرف زاناکس به او موعظه می‌کند، در حالی که فیلم و حضور یک موجود غیرعادی در تصویر را کاملاً نادیده می‌گیرد. این صحنه بسیار غیرواقعی بود؛ در موقعیت واقعی هر آدم عاقلی اول به آن فیلم دوربین توجه می‌کرد تا به موضوعِ دارو. اشتباه دوم وقتی است که مگن به رندی دربارهٔ زخم جسد می‌گوید و رندی هم به یاد می‌آورد که جسد زخم بزرگی داشته که حالا اثری از آن نیست. به‌جای اینکه شوکه یا کنجکاو شود و بپرسد این چگونه ممکن است، مرد شروع می‌کند به حرف زدن دربارهٔ گذشته‌اش و مشکلاتش با مشروب. می‌دانم ژانر وحشت ذاتاً تا حدی غیرواقعی است، اما این صحنه‌ها بیش از حد بودند و از حس مشترکِ منطقی بی‌بهره بودند. در نهایت، صحنهٔ افتتاحیه هرچند به اندازهٔ دو صحنهٔ بالا اشتباه آشکار نداشت، اما به‌نظر من ضروری نبود و شبیه همان افتتاحیه‌های کلیشه‌ای فیلم‌های کپی‌شدهٔ جن‌گیری بود که ابتدای متن اشاره کردم. اگر فیلم این اشتباه‌ها را نداشت، به آن نمرهٔ ۱۰ می‌دادم.