فیلم Rope 1948

اینکه الان این فیلم را می‌بینم، واقعاً باور نکردنی است. فیلم عالی است، در واقع یک نمایش است. تعداد صحنه‌ها بیشتر از ۱۵ تا نیست. پایان فیلم مرا به گریه انداخت. فیلم "رِو" اولین همکاری آلفرد هیچکاک و جیمز استوارت بود. آن‌ها بعداً فیلم‌هایی مانند "پنجره عقبی"، "مردی که بیش از حد می‌دانست" و در نهایت "سرگیجه" را ساختند. این فیلم به عنوان اولین همکاری...

اینکه الان این فیلم را می‌بینم، واقعاً باور نکردنی است. فیلم عالی است، در واقع یک نمایش است. تعداد صحنه‌ها بیشتر از ۱۵ تا نیست. پایان فیلم مرا به گریه انداخت. فیلم "رِو" اولین همکاری آلفرد هیچکاک و جیمز استوارت بود. آن‌ها بعداً فیلم‌هایی مانند "پنجره عقبی"، "مردی که بیش از حد می‌دانست" و در نهایت "سرگیجه" را ساختند. این فیلم به عنوان اولین همکاری و همچنین یک نوع فیلم تجربی از سوی هیچکاک، ضعیف‌ترین اثر این چهار فیلم است. فیلم به صورت یک نمایش، عمدتاً در یک اتاق و با فقط چند بازیگر ساخته شده است و مفهوم چگونگی انجام آن هنوز هم امروز جذاب است. این فیلم در حدود دوازده برداشت گرفته شده و تنها زمانی که دوربین قطع می‌شود، زمانی است که به پشت کسی نزدیک می‌شود و سپس به طرف دیگر می‌چرخد. این تنها نشانه قطع‌های موجود در کل فیلم است. بازی جان دال در نقش قاتل بی‌رحم، برندون شاو، قابل تحسین است. او شخصیتی بسیار خونسرد دارد و هیچ احساسی از گناه نسبت به قتل وحشیانه‌ای که مرتکب شده، احساس نمی‌کند. جیمز استوارت، هرچقدر هم که عالی است، در نقش ناشر روشنفکر، روپرت کادل، کمی در جایش احساس راحتی نمی‌کند. استوارت همیشه بسیار لذت‌بخش است و من احترام زیادی برای استعدادش قائل هستم. با این حال، او throughout فیلم کمی ناراحت به نظر می‌رسد. یکی دیگر از جنبه‌هایی که از تنش می‌کاهد، صحنه ابتدایی قتل است. بعد از اینکه دیوید کنتلی کشته می‌شود، او در صندوق چوبی گذاشته می‌شود و بیننده از صحنه اول می‌داند که او مرده است. اگر هیچکاک صحنه قتل را حذف کرده بود، بیننده بدون شک از خود می‌پرسید "آیا واقعاً جسدی در آن صندوق وجود دارد؟ آیا واقعاً این کار را کردند؟ چه خبر است؟" و نشانه‌های گمراه‌کننده در فیلم فقط به تعلیق اضافه می‌کرد. اما در حال حاضر، ما از ابتدا می‌دانیم که چه کسی مرده و چه کسی این کار را کرده است. با این وجود، این فیلم قابل قبول است و قطعاً ارزش تماشا را دارد. شاید من کاملاً اشتباه کنم، اما رابطه بین جان دال ("برندون") و فارلی گرنجر ("فیلیپ") در این داستان قتل که کمتر یک معما و بیشتر یک نمایش فخرفروشی است، کمی هموئوروتیک به نظر می‌رسد. این دو، پس از قتل دوست دانشگاهی‌شان "دیوید"، چند نفر را برای مهمانی شام دعوت می‌کنند که این دو - به‌ویژه دال - را به عنوان مردانی بدخلق با یک احساس برتری نادرست نشان می‌دهد. با افزایش بدخلقی آن‌ها به دلیل اعتماد به نفس بیش از حد و نوشیدنی، معلم سابق‌شان "روپرت" (جیمی استوارت) شروع به مشکوک شدن می‌کند که غیبت "دیوید" (مشکوک‌تر از آن جهت که پدرش، سر سیدریک هاردویک، برای شام آمده است) بیشتر از آن چیزی است که به چشم می‌آید؛ و به زودی او شروع به کنار هم گذاشتن حقایق می‌کند. من فکر می‌کنم برداشت‌های طولانی به خوبی تنش را ایجاد می‌کند، اما دیالوگ‌ها بی‌وقفه بودند و مرز باریک بین شخصیت‌پردازی و آزاردهندگی - برای من، به هر حال، به وضوح رد شده بود. اگر هدف دال این بود که اتاق و بیننده را بیگانه کند، او به طرز شگفت‌انگیزی موفق شد - و در تریلر گفته شده است - این قطعاً فیلمی نیست که هرگز فراموش کنید. کسی باید هیچکاک را از این کارهای نوآورانه متوقف می‌کرد... **این فیلم با یک شوت به پایان می‌رسد.** مانند هیچ فیلم دیگری که قبلاً وجود داشته، نیست. فیلم "رِو" به خاطر جاه‌طلبی فنی‌اش مورد تحسین قرار می‌گیرد، اما در ایجاد تعلیق واقعی ناتوان است. ترفند برداشت تک‌نفره بر داستان‌گویی سایه می‌افکند و آن را بیشتر شبیه یک نمایش صحنه‌ای در یک فرمت سینمایی می‌سازد. جذابیت صادقانه جیمی استوارت در اینجا به درستی جا نیفتاده است؛ gravitas معمول او عجیبی کاهش یافته و حضورش بیشتر حواس‌پرتی را ایجاد می‌کند تا تسلطی. جان دال واقعاً درخشان است و به یک بازیگر معمولی حالتی شریرانه می‌بخشد. زیرمتن همجنس‌گرایی بسیار مورد تحسین قرار گرفته نمی‌تواند کمبود تنش یا خطرات را جبران کند. یک آزمایش جالب، اما قطعاً بهترین اثر هیچکاک نیست.