سریال کره ای Law School

من دیگر نفهمیدم تکلیف همه این روایت‌ها و نخ‌های داستانی چیست. سریال‌هایی شبیه به این که خط‌های زمانی و فرضیه‌های مختلف را به‌صورت همزمان نشان می‌دهند، معمولاً با تغییر رنگ‌بندی یا تار کردن لبه‌های تصویر مشخص می‌شوند؛ اما اینجا دنبال کردن ماجرا خیلی گیج‌کننده است. با وجود تاریخ‌ها که گذشته را نشان می‌دهند، صحنه‌هایی پخش می‌شود که در خط زمانی «حال» نمی‌گنجد و نمی‌فهمی چه...

من دیگر نفهمیدم تکلیف همه این روایت‌ها و نخ‌های داستانی چیست. سریال‌هایی شبیه به این که خط‌های زمانی و فرضیه‌های مختلف را به‌صورت همزمان نشان می‌دهند، معمولاً با تغییر رنگ‌بندی یا تار کردن لبه‌های تصویر مشخص می‌شوند؛ اما اینجا دنبال کردن ماجرا خیلی گیج‌کننده است. با وجود تاریخ‌ها که گذشته را نشان می‌دهند، صحنه‌هایی پخش می‌شود که در خط زمانی «حال» نمی‌گنجد و نمی‌فهمی چه چیزی واقعیت است، چه چیزی دادگاهی خیالی است، چه چیزی رویدادهایی است که منجر به آن دادگاه شده‌اند و چه چیزی صرفاً خیال‌پردازیِ کسی درباره آنچه ممکن بوده اتفاق بیفتد. به‌طور کلی یک آشفتگی است. در مقطعی یک مجرم محکوم که دوره زندانش را گذرانده از بازیگر مرد بازجویی می‌کند، در حالی که پلیس صحنه را تماشا می‌کند. چرا باید چنین اتفاقی بیفتد؟ آیا آن هم یک صحنه فرضی بود؟ آیا این نوع بازجویی در کره رسم است؟ اگر شما بتوانید نحوه روایت را هضم کنید، احتمالاً ارزش تماشا دارد، چون من از اینکه شخصیت مرد واضحاً برای یک قتل قاب شده و تقریباً هیچ راه فراری برایش باقی نمانده خوشم آمد. ابتدای کار خوب پیش می‌رفت تا رسیدیم به اولین دادگاه مربوط به اولین دانش‌آموز. در ارائه اطلاعات، درام موفق عمل نکرد و به‌جای آشکارسازی تدریجی و منظم، مطالب را به‌صورت بخش‌های بزرگ و یکنواخت تحویل می‌داد. پرونده‌ها برایم جذاب نبودند و بعد از پرونده دوم الگوی کار مشخص شد: یکی‌یکی سراغ دانش‌آموزان می‌رفتند و در همان حین بخش‌های بیشترِ پرونده اصلی را فاش می‌کردند. به طرز عجیبی همه‌چیز و همه‌کس به‌نحوی به پرونده اصلی گره زده شده بود که نتیجه‌اش شد یک به‌هم‌ریختگی بیش‌ازحد پیچیده صرفاً برای ساختن چیزی بزرگ و پرپیچ‌وخم. به ناچار کلی تسهیل‌سازی و راحت‌گیری داستانی هم به‌وجود آمد چون معلوم بود نویسندگان راه دیگری برای پیش‌برد ندارند. قصه‌های شخصی دانش‌آموزان در بهترین حالت کلیشه‌ای بودند و کمبودهای نگارشی خیلی زیاد بودند. بازیگران قابل قبول بودند اما اغراق در بازی، اداهای نمایشی، حرکات و عبارات مبالغه‌آمیز و ژست‌های بی‌مورد «بی‌خیال/شورشی» زیاد دیده می‌شد. شاید فکر کنید پروفسور قهرمانِ اصلی است، اما کمی بعد نقش او تبدیل به نقشِ مکمل شد. بعضی اپیزودها هم گذشتند بدون اینکه دیالوگِ قابل‌توجهی داشته باشند. کارگردان واقعاً تلاش می‌کرد این بی‌نظمی را وصله‌پینه کند؛ اگر او نبود احتمالاً سریال با افت شدیدی مواجه می‌شد. به لطف او اثر در نهایت تا حدی قابل‌تماشا شده است.