فیلم Up & Away 2012

امروزه مرسوم شده که کارگردانان جوان، فیلم‌های کوتاه موفق را به‌صورت فیلم بلند ارائه می‌دهند. تنها چیزی که لازم دارند تهیه‌کننده و پخش‌کننده‌ای خوب است و بازیگران را معمولاً با چهره‌های تازه تأمین می‌کنند. این فیلم هم از فیلم کوتاه هم‌نام خود الهام گرفته، همانند «Short Term 12» یا «District 9». مهم‌ترین دلیل موفقیت این گونه آثار، داستان، شخصیت‌ها و روایت زیباست. این فیلم را کارگردانی...

امروزه مرسوم شده که کارگردانان جوان، فیلم‌های کوتاه موفق را به‌صورت فیلم بلند ارائه می‌دهند. تنها چیزی که لازم دارند تهیه‌کننده و پخش‌کننده‌ای خوب است و بازیگران را معمولاً با چهره‌های تازه تأمین می‌کنند. این فیلم هم از فیلم کوتاه هم‌نام خود الهام گرفته، همانند «Short Term 12» یا «District 9». مهم‌ترین دلیل موفقیت این گونه آثار، داستان، شخصیت‌ها و روایت زیباست. این فیلم را کارگردانی عراقی‌زاده که اکنون در سوئد زندگی می‌کند ساخته است. بسیاری از فیلم‌های اخیر عراق را به‌عنوان میدان جنگ نشان می‌دهند، اما این فیلم شاعرانه و در لوکیشن‌های واقعی فیلم‌برداری شده و تصویری آرام و زیبای عراق دهه‌ی نود را به نمایش می‌گذارد که احتمالاً سال‌ها شاهدش نبوده‌اید. دو شخصیت اصلی از کودکی‌های کارگردان و برادر بزرگ‌تر او در بخش کردستان عراق الهام گرفته شده‌اند. اما داستان تا حدودی ساختگی‌ست؛ جز رؤیاهای کودکانِ کشورهای در حال توسعه. این فیلم به‌خوبی نشان می‌دهد چگونه محصولات، فیلم‌ها و فرهنگ آمریکایی بر کودکانِ کشوری مثل عراق تأثیر می‌گذارد. دلبستگی زیاد آن‌ها باعث آرزوهای بزرگ می‌شود، بدون اینکه بدانند عملی شدنش چقدر دشوار است. اگر شما غیراَمریکایی باشید، احتمالاً در کودکی همین دلبستگی را نسبت به نوشابه‌هایی مثل کوکا کولا یا پپسی، فست‌فودهایی مثل KFC و مک‌دونالدز، کارتون‌های تلویزیونی یا کتاب‌های کمیک مارول داشته‌اید؛ بنابراین تا حدی این داستان بخشی از تجربه‌ی شما هم هست. «اگر خانواده متحد باشد، قوی خواهد بود.» کلمهٔ «Bekas» دقیقاً یک معادل تک‌واژه‌ای در فارسی ندارد؛ به گفتهٔ کارگردان در یکی از جشنواره‌ها، معنی‌اش نزدیک به «یتیمان بی‌سرپناه» است. این فیلم دربارهٔ دو پسر جوان کرد، دانا و زانا، و تصویرهایی مثل سوپرمن، مایکل جکسون و کوکاکولا است. اگر بخواهیم به ساختار داستان اشاره کنیم، می‌توان گفت که آثار «Slumdog Millionaire» و «In This World» در تقاطع این فیلم مشاهده می‌شوند. فیلم با حال و هوایی شبیه به «Slumdog Millionaire» شروع می‌شود؛ بچه‌ها فوتبال بازی می‌کنند و بعد سراغ کسب‌وکار خود می‌روند به‌جای مدرسه. در واقع صحنه‌های زیادی یادآور آن دو فیلم و آثاری دیگر است. جدایی برادران مرا به یاد «The Gods Must Be Crazy 2» انداخت. بنابراین از حیث بداعت فیلمنامه کمبودهایی دارد، اما با این حال فیلمی دلنشین و قابل توجه است. برخی سکانس‌ها شما را روی لبهٔ صندلی می‌نشاند؛ صحنه‌هایی مثل ایست بازرسی و مین‌ها تنش و هیجان خوبی ایجاد می‌کنند. اما تأثیر عاطفی‌اش کامل نیست و گاهی بیشتر به طنز تیره نزدیک است تا واقع‌گرایانه؛ کمی حالت تجاری‌تر دارد تا تماماً مستندگونه. موسیقی فیلم بسیار خوب است و ترکیبش با ماجراها و دو اجرای درخشان بازیگران، فیلم را به یک سرگرمی خانوادگی دلپذیر تبدیل کرده است. ممکن است به‌خاطر شباهت‌هایی که با آثار دیگر دارد نقدهایی علیه آن مطرح شود، اما به‌طور کلی من از دیدنش خوشحال شدم. منتقدان احتمالاً به نقایص اشاره خواهند کرد، اما علی‌رغم این کاستی‌ها، فیلم ارزش دیدن دارد.