فیلم Captain America: Brave New World 2025

«کاپیتان آمریکا: Brave New World» تا حد زیادی مرا راضی کرد، اما در نهایت به‌اندازه‌ای لذت‌بخش و پیوسته نبود که بخواهم آن را دوباره تماشا کنم یا صراحتاً توصیه‌اش کنم. نکات زیادی در فیلم بود که دوست داشتم، اما لحظات ضعیف تأثیر منفی روی نقاط قوت گذاشتند. بازیگران و شخصیت‌ها نکته مثبت فیلم‌اند. آنتونی مکی بازیگر مورد علاقه‌ام است و در این نقشِ عنوانی هم خیلی...

«کاپیتان آمریکا: Brave New World» تا حد زیادی مرا راضی کرد، اما در نهایت به‌اندازه‌ای لذت‌بخش و پیوسته نبود که بخواهم آن را دوباره تماشا کنم یا صراحتاً توصیه‌اش کنم. نکات زیادی در فیلم بود که دوست داشتم، اما لحظات ضعیف تأثیر منفی روی نقاط قوت گذاشتند. بازیگران و شخصیت‌ها نکته مثبت فیلم‌اند. آنتونی مکی بازیگر مورد علاقه‌ام است و در این نقشِ عنوانی هم خیلی خوب ظاهر شده. بازی کارل لامبلی در نقش اِزایا فوق‌العاده است و در صحنه‌های احساسی واقعاً باعث شد نسبت به «بردلی» احساس کنم؛ دنی رامیرز، هریسون فورد، جیانکارلو اسپوزیتو (هرچند کمی نوع‌آکتریپ‌شده) و تیم بلیک نلسون (ضعیف‌ترین‌شان) هم از نقاط قوت فیلم‌اند. مشکل اصلی من مربوط به فیلمنامه و نحوه روایت آن است. در نیمهٔ اول فیلم بارها حس بی‌علاقگی کردم و ریتم افت کرد؛ نیمهٔ دوم بهتر شد اما باز هم تجربه‌ای برجسته نبود. وقتی درگیر داستان می‌شدم، از تعاملات بین شخصیت‌ها لذت می‌بردم—مثلاً رابطهٔ کاپ با کارل، واکین و سث—اما در کل فیلمنامه به‌قدری قوی نیست که نقص‌ها را پوشش دهد. شاید زمان کوتاه‌تر می‌توانست کمک کند، اما مطمئن نیستم. این اولین فیلم دنیای سینمایی مارول است که زیر نمرهٔ 7 بهش داده‌ام؛ شاید کمی سختگیرانه به‌نظر برسد، اما با مرور دیگر آثاری که نمرهٔ مشابه دادم، این تصمیم موجه به‌نظر می‌رسد. متأسفانه «Brave New World» همان قصهٔ تکراری را دارد. مورگان فریمن انگار از این اثر خوشش نیامد، پس مارول یک رئیس‌جمهور پیشینِ دیگر را—هریسون فورد—آورده تا معاهده‌ای ترتیب دهد که باز هم فکر نجات جهان را به‌راه اندازد. داستان حول یک سازهٔ غول‌پیکر به‌شکل دست که از اقیانوس بیرون آمده و حاویِ «آدامانتیوم» است می‌چرخد؛ ماده‌ای که به‌طرز سؤال‌برانگیزی از «ویبرانیوم» هم ناپزدیدنی‌تر توصیف می‌شود. محموله‌ای از این ماده دزدیده می‌شود و کاپیتان آمریکا (آنتونی مکی) و فالکون جدید (دنی رامیرز) مأمور پس‌گیری آن می‌شوند. بعد از کش‌وقوس‌های فراوان، ماجرا به یک دعوت به کاخ سفید می‌رسد و اوضاع آنجا به‌هم می‌ریزد؛ دوستِ آن‌ها علیه رئیس‌جمهور سخن می‌گوید و مشخص می‌شود «راس» و «کپ» در یک صفحه نیستند. پیداست نیروی سومی پشت قضیه است و قصه نیاز به صبر و ذکاوتِ قهرمان دارد تا مربی‌اش را نجات دهد، رابطه‌اش با رئیس‌جمهور را بازسازی کند و توطئه‌ای را که می‌خواهد درگیری‌های بین‌المللی ایجاد کند، متوقف سازد. مکی کاری از دستش برمی‌آید و کاریزما دارد، اما داستان بیش از حد شبیه ترکیبی از «تاپ گان» و «تومِورو نِور دایز» شده و بازیگران، از جمله فورد در نقش «راس»، تأثیر قابل‌توجهی نمی‌گذارند. فیلم دو ساعت می‌دود بدون اینکه چیزی اصیل یا سرگرم‌کنندهٔ ویژه‌ای ارائه کند؛ سرگرم‌کننده است ولی از استودیویی که بیشتر روی جلوهٔ بصری حساب باز می‌کند تا محتوای عمیق، انتظار بیشتری می‌رفت. ناامیدکننده است. با وجود مشکلات تولید، جولیس اوناه لحظاتی سرگرم‌کننده تحویل می‌دهد که با گروه بازیگران کاریزماتیک و سکانس‌های اکشن خوب همراه‌اند. مهم‌تر اینکه اجرای آنتونی مکی در نقش سم ویلسون ثابت می‌کند او انتخاب درستی برای در دست گرفتن سپر است؛ بازیگر تضاد بین نماد جهانی بودن و مردی در جست‌وجوی مسیر خودش را به‌خوبی نشان می‌دهد. ممکن است فیلم به سطحِ بالاترین آثار MCU نرسد، اما ارزش دیدن روی پردهٔ بزرگ را دارد. فیلم در مجموع سرگرم‌کننده است اما می‌توانست خیلی بهتر باشد. آنتونی مکی بدون شک برجسته‌ترین نقطهٔ اثر است. فیلم نقص‌هایی دارد که می‌توان ردپایشان را در بازبردهای مجدد دید (می‌گویند چهار بار فیلم‌برداری شده). مثال خنده‌داری هست: وقتی کاپ و فالکون فراری‌اند، «گوشی‌های هوشمندشان را دور می‌اندازند» تا ردگیری نشوند—در حالی که گوشی‌ها را در دفترشان جا گذاشته‌اند. در سکانسِ ماشین، فالکون ساعت ندارد، اما در مقصد یک ساعت هوشمند به‌دست دارد که می‌تواند ردیابی‌اش کند؛ این تناقض آزاردهنده است. حضور بازیگران و شروران مربوط به هالک و عدم حضور هالک (حتی عکس هم از او نیست، فقط تصاویر خبری قدیمی) معنادار نیست؛ کسی به بروس اشاره‌ای هم نمی‌کند و همه چیز را به راس می‌اندازند. بخشی از قصه احتمالاً برای بینندگانی که «فالکون و سرباز زمستان» را دیده‌اند واضح‌تر است، اما فیلم توضیحات کوتاهی هم می‌دهد. نبرد پایانی کمی نامفهوم است و اتفاقات مربوط به رئیس‌جمهور از منظر قانونی چندان منطقی نیست—در یکی از نسخه‌ها حتی گفته می‌شود او می‌میرد. چون نه بروس و نه شی-هالک در زندان نیستند، در بهترین حالت او تا زمانی که بر رفتار خود مسلط شود بازداشت می‌شد؛ کاری که اساساً «پیمان‌ها» قبلاً هم دنبال کرده‌اند. فیلم به آن بدی‌ها هم که گفته‌اند نیست، اما قطعاً جزو آثاری نیست که بخواهم بارها تماشا کنم. من به آن نمرهٔ C- می‌دهم. این فیلم هیچ چیز «شجاعانه» یا «نو» انجام نمی‌دهد. روایت امن و از پیش‌تعریف‌شده‌ای است: آمریکا ناجیِ جهان است و همه‌چیز طبق همان کلیشهٔ ابرقهرمانی پیش می‌رود. تلاش برای تصویر مثبت از اسرائیل برای من ناامیدکننده بود، با توجه به عملکرد آن کشور در صحنهٔ جهانی. از نظر ساختاری، فیلم بیشتر مبتنی بر توضیح‌گویی است، پر از اکشن و جلوه‌های بصری، و توسعهٔ شخصیتی کمی دارد. از زاویهٔ سطحی تماشای آن قابل‌قبول است، اما تأثیرگذار یا تحلیلی نیست؛ یک فیلم اکشن ابرقهرمانی استاندارد آمریکایی است: زیاد توضیح، کم محتوا. در مجموع، «کاپیتان آمریکا: Brave New World» دیدنی و لذت‌بخش بود، اگرچه چند ضعف واضح داشت. آنتونی مکی در نقش سم ویلسون درخشان است و عمق و صداقتی به نقش کاپیتان آمریکا می‌آورد که در اجراهای قبلی کمتر دیده شده بود. بازیگران مکمل هم قوی‌اند، هرچند اجرای هریسون فورد در نقش تادئوس راس، اگرچه وزنهٔ سنگینی به همراه دارد، گاهی خشک و کمی فراتر از سنِ مورد انتظار برای نقش به‌نظر می‌رسید. نقطهٔ ضعف بزرگ برای من، نبرد نهایی بود: سم ویلسون، انسانی عادی بدون سرم ابرسربازی، مستقیم با تهدیدی در سطح هالک روبه‌رو می‌شود که باورپذیری‌اش حتی برای استانداردهای مارول هم سخت بود و از کیفیت داستانی کاست. زیرپلات مربوط به تردید سم دربارهٔ گرفتن سرم ابرسرباز هم تکراری و کم‌اثر بود و چیز جدیدی به شخصیت او اضافه نکرد. ارجاعات گسترده به فیلم «هالک شگفت‌انگیز» سال 2008 هم به‌خاطر تفاوت‌های لحن و بازیگران، مصنوعی و کم‌ارتباط به‌نظر می‌رسیدند. با این حال، ریتم فیلم عموماً خوب است، سکانس‌های اکشن خوش‌ساختند و جلوه‌های بصری همان چیزی را ارائه می‌دهند که از مارول انتظار دارید. حضور «رد هالک» وقتی بالاخره ظاهر می‌شود جذاب بود و ارزش سرگرمی فیلم را بالا برد. در مجموع، برای طرفداران مارول ارزش دیدن دارد؛ فیلمی محکم اما با جا برای بهبود. عاشق فیلم شدم!