فیلم La Cocina 2024

اگر «Boiling Point» (۲۰۲۱) را دیده‌ باشید، کلیت این درامی که در آشپزخانه‌ی شلوغ یک رستوران نیویورکی می‌گذرد را می‌فهمید. «The Grill» ممکن است برای مشتریان آرام به نظر برسد، اما آشپزخانه‌اش گویچه‌ای از فرهنگ‌ها، زبان‌ها و طرزِ برخوردهای گوناگون است؛ آشپزِ جدی و بی‌تعارف (لی سلارز) و مدیرِ پست‌فطرت «لوئیس» (ادواردو اولموس) آن را هدایت می‌کنند. همین مردِ دوم صبحی متوجه مشکلی می‌شود وقتی...

اگر «Boiling Point» (۲۰۲۱) را دیده‌ باشید، کلیت این درامی که در آشپزخانه‌ی شلوغ یک رستوران نیویورکی می‌گذرد را می‌فهمید. «The Grill» ممکن است برای مشتریان آرام به نظر برسد، اما آشپزخانه‌اش گویچه‌ای از فرهنگ‌ها، زبان‌ها و طرزِ برخوردهای گوناگون است؛ آشپزِ جدی و بی‌تعارف (لی سلارز) و مدیرِ پست‌فطرت «لوئیس» (ادواردو اولموس) آن را هدایت می‌کنند. همین مردِ دوم صبحی متوجه مشکلی می‌شود وقتی رئیس گزارش می‌دهد که حدود ۸۰۰ دلار از یکی از صندوق‌ها کم شده و مالکِ رستوران «رشید» (اُدِد فِهر) عصبانی است. با استفاده از بررسیِ ماجرا به‌عنوان بهانه، به‌سرعت درمی‌یابیم که این فضا پر از آدم‌هایی است که عمدتاً با هم کنار می‌آیند، مگر «پدرو» (رائول بریونز) و «مکس» (اسپنسر گرانِز)، که مکس بارها و با خشونت از نداشتنِ انگلیسی در این آشپزخانه‌ی بابل خسته می‌شود. در همین حال، پدرو تلاش می‌کند رابطه‌اش را با پیشخدمتِ «جولیا» (رونی مارا) که باردار است اما قصد نگه‌داشتن بچه را ندارد، دوباره گرم کند. با کارِ سخت همه، جست‌وجوی پولِ مفقود و جوِ فزاینده و سمیِ فضا، زمینه برای نگاهی پرجنب‌وجوش به این حرفه، سنت‌هایش و آسیب‌پذیریِ بسیاری از کارگران با وضعیتِ قانونی نامطمئن که کمتر از برده‌ها با آنان رفتار نمی‌شود فراهم می‌شود. متأسفانه برای من فیلم اوج نمی‌گیرد: دیالوگ‌ها بیش از حد اند، فیلم بیش‌از‌حد طولانی است و شخصیت‌پردازی‌ها سطحی و ناتمام‌اند. بازی‌ها چندان جذاب نیست و فیلمنامه نتوانسته کسی را چنان بسازد که حتی کمترین همدردی را برانگیزد. برخوردهای خشمگینِ تکراری زیاد است و طنزی کافی برای سرگرم‌کردن یا حفظِ توجه وجود ندارد؛ داستان که پیش می‌رود، قبل از رسیدن به فاصله‌ای نزدیک به هزل، نفسش می‌گیرد. ناامیدکننده است. La Cocina: جامعه‌ای در زودپزِ فشار هر فیلمی لازم نیست مثلِ حکایت‌هایِ ایزوپ باشد، و «La Cocina» این را به‌خوبی می‌فهمد. آلونسو رویث‌پالاسِیوس فیلم تکه‌-از-زندگی‌ای چشمگیر ساخته که با فشرده‌سازیِ زمان، همه‌چیزی را که می‌تواند در یک آشپزخانه‌ی رستوران رخ دهد در ۱۳۹ دقیقه قابل‌مشاهده می‌کند؛ تنها همین نکته ارزش بلیت را دارد. آنچه فیلم را برجسته می‌کند، قابلیتِ آن در ارائه‌ی چشم‌اندازی از جامعه از بالا است؛ آشپزخانه به یک ریزنگاره‌ی کامل از محیط تبدیل می‌شود، همراه با تمام زخم‌ها و عیوبش: نژادپرستی، تبعیض طبقاتی، نادرستی و استثمارِ بی‌وقفه‌ی کارگران. انسانیت را در فشرده‌ترین حالتش می‌بینیم، جایی که ترک‌های بافتِ اجتماعی‌مان غیرقابل‌انکار می‌شوند. از لحاظ بصری «La Cocina» لذت‌بخش است: تصویربرداری سیاه‌وسفید، قاب‌بندیِ دقیق و ریتمِ فیلم به‌قدرِ فیلمنامه درخشان‌اند. رویث‌پالاسِیوس غوطه‌وری‌ای شبیه مستند خلق می‌کند که هرگز ساکن به‌نظر نمی‌رسد، انرژیِ دیوانه‌وارِ کارِ آشپزخانه را ثبت می‌کند و در عین حال کنترلِ ترکیب‌بندی را حفظ می‌کند. عمیق‌ترین لحظه‌ی فیلم از طریق داستانِ «نور سبزِ نونزو»‌ به‌دست می‌آید: تمثیلی درباره‌ی کسی که آن‌قدر توسط قدرتمندان خرد شده که چیزِ زیادی از او باقی نمانده تا آسمان باز شود و نوری سبز بر او ببارد؛ یادآوریِ کیهانیِ ارزشِ ذاتیِ انسانی پیش از ناپدیدشدنش. در قابِ پایانی، رویث‌پالاسِیوس از تکنیکِ «فهرستِ شیندلر» استفاده می‌کند و برای نشان‌دادنِ این استعاره وارد رنگ می‌شود. پس از ۱۳۹ دقیقه هرج‌ومرجِ سیاه‌وسفید، آن یک لحظه‌ی رنگی تأکید می‌کند بر آنچه فیلم آرام‌آرام پافشاری می‌کند: این کارگرانِ نامرئی انسان‌اند و بنابراین نا‌قابل‌قیمتی‌اند.