فیلم The Electric State 2025

خط زمانی جایگزین سرگرم‌کننده — همه نکاتش را می‌زند. کتاب را نخوانده بودم، پس با ذهنی بی‌طرف وارد این فیلم شدم. (حالا می‌خواهم کتاب را بخوانم.) این فیلم از آن دست آثار «ذهن را خاموش کن و از سرگرمی لذت ببر» است. تظاهر به واقع‌گرایی نمی‌کند؛ صرفاً یک اکشن فانتزی خوش‌ساخت با ربات‌ها و شوخی است. با اضافه شدن کریس پرت هم که اشتباه نمی‌کنید. هرمن،...

خط زمانی جایگزین سرگرم‌کننده — همه نکاتش را می‌زند. کتاب را نخوانده بودم، پس با ذهنی بی‌طرف وارد این فیلم شدم. (حالا می‌خواهم کتاب را بخوانم.) این فیلم از آن دست آثار «ذهن را خاموش کن و از سرگرمی لذت ببر» است. تظاهر به واقع‌گرایی نمی‌کند؛ صرفاً یک اکشن فانتزی خوش‌ساخت با ربات‌ها و شوخی است. با اضافه شدن کریس پرت هم که اشتباه نمی‌کنید. هرمن، رباتِ نقش‌آنتونی مک‌کی، با کنایه‌ها و دیالوگ‌های تندش واضحاً ستاره نمایش بود. می‌دانم ستاره میلی بابی براون این روزها در حال اوج گرفتن است، اما برای من چندان اثرگذار نبود. داستان اصالت داشت و به‌اندازه کافی سرگرم‌کننده بود. درباره بازی بازیگران هم چیز بدی نمی‌توان گفت. اگر وِیژگی ربات‌ها یا علمی-تخیلی را دوست دارید و می‌توانید جدی نگرفتن بیش‌ازحد را تحمل کنید، این فیلم را خواهید پسندید. من که خوشم آمد. ۷.۵/۱۰ — «باز هم نگاه می‌کنم.» THE ELECTRIC STATE اقتباسی به‌غایت پوچ است که تقریباً هر فرصتی را برای تبدیل جهان بصری جذابش به چیزی جالب از دست می‌دهد. هرچند تولید بصری چشم‌نواز و یک ایده علمی-تخیلی نوپا برآمده از آثار سیمون استالن‌هاگ دارد، فیلم درنهایت به تقلیدی بی‌جان از داستان‌های بهتر بدل می‌شود. برادران روسو به‌نظر بیشتر علاقه‌مند به نمایشِ صحنه‌های پرزرق‌وبرقِ تهی‌اند تا ساختن یک سفر منسجم و احساسی. میلی بابی براون و کریس پرت تا آنجا که از متن کم‌عمق ممکن بوده انجام داده‌اند، اما فضای کمی برای رشد شخصیت یا پیشروی روایی باقی مانده است. هر ضربه‌ای احساس قرض‌گرفته‌شدن می‌دهد، هر گره‌ای پیش‌بینی‌پذیر است و هر تلاشی برای ایجاد پیوندی معنادار بین بیننده و داستان در اجرأ مکانیکی گم می‌شود. بااین‌حال تأثیر بودجه عظیم بر استقبال از فیلم قابل‌چشم‌پوشی نیست. هیچ فیلمی از سرویس استریم نباید هزینه‌ای در حدود ۳۲۰ میلیون دلار داشته باشد، پس توقعات منطقی است که بالا باشد، اما این فیلم نتفلیکس زیر آن بار شکست می‌خورد. حتی اگر هزینه کمتر هم بود، کاستی‌های داستان‌گویی — کمبود اصالت، ساخت دنیای نامتّحد و رویکرد عاطفی بی‌تفاوت — همچنان به همان اندازه برجسته می‌ماندند. هنرمندان بصری، بازیگران و طراحان در این ضعف مقصر نیستند؛ مشکل از پایه‌ای است که از همان اول ایراد داشت. یک ناکامی ناامیدکننده که با وجود وسعتش هرگز جانی نمی‌گیرد. امتیاز: D+ این فیلم چیزی کم دارد. مواد لازم حاضر است، اما خوب پخته نشده؛ نیاز به کمی طعم و ادویه بیشتر دارد. مشکلات اصلی از نظر من: 1. فقدان تنش. احساسات هست، اما تنش نیست. 2. استنلی توچی به‌عنوان شرور خوب کار نکرد. شاید وودی هارلسون یا جیانکارلو اسپوزیتو بهتر می‌نشستند—البته شاید بدون رتبه‌بندی PG-13. 3. شخصیت جیانکارلو اسپوزیتو... واقعاً فقط نشست؟ 4. خط «چشمک زدن». به‌نظرم نحوه ارائه آن دیالوگ لحن بدون‌تنش فیلم را تعیین کرد. «چشمک!» هاهاها! واقعاً؟ فیلم افتضاح نیست، اما عالی هم نیست و قطعاً از برادران روسو انتظارات بیشتری می‌رفت، بنابراین ناامیدکننده است.