فیلم Novocaine 2025

صادقانه بگویم که گفتن این‌که یک فیلم کاملاً بی‌ارزش است برایم دردناک است، اما درباره این آوار سلولویدی راهی جز این ندارم. این اثر طولانی، اغلب غیرقابل‌باور، بی‌دلیل خشن و واقعاً محتوایش سطحی از کارگردانان دن برک و رابرت اولسن یکی از بدترین بهانه‌های فیلم‌سازی است که تاکنون دیده‌ام و اصلاً اغراق نمی‌کنم. فیلم داستان نیک کِین (معروف به «نوکائین») (جک کوئید)، مدیر‌معاون سی‌وچندساله یک...

صادقانه بگویم که گفتن این‌که یک فیلم کاملاً بی‌ارزش است برایم دردناک است، اما درباره این آوار سلولویدی راهی جز این ندارم. این اثر طولانی، اغلب غیرقابل‌باور، بی‌دلیل خشن و واقعاً محتوایش سطحی از کارگردانان دن برک و رابرت اولسن یکی از بدترین بهانه‌های فیلم‌سازی است که تاکنون دیده‌ام و اصلاً اغراق نمی‌کنم. فیلم داستان نیک کِین (معروف به «نوکائین») (جک کوئید)، مدیر‌معاون سی‌وچندساله یک صندوق اعتباری را روایت می‌کند که به اختلال ژنتیکی نادری دچار است و در اثر جراحت هیچ‌گونه درد یا ناراحتی‌ای حس نمی‌کند، هرچند آسیب جسمی به بدنش واقعی است. او آدمی منزوی، کمی ترسو و خانه‌نشین است که برای محافظت از خود بخش زیادی از تجربیات روزمره را از دست داده. بنابراین، عجیب و دور از انتظار است که او ناگهان در برابر سرقتی در محل کارش عملکردی ماهرانه نشان دهد و بعد آن‌قدر جسورانه به تعقیب تک‌نفرهٔ سارقان بپردازد، وقتی آن‌ها با گروگان‌گیری یکی از متصدیان (امبر میدتاندر)، که اتفاقاً دوست‌دختر جدید او هم هست، فرار می‌کنند. اما هرچه داستان جلو می‌رود، روایت هم با هر قاب مضحک‌تر و نامعقول‌تر می‌شود و بخش عمده‌ای از فیلم صرفِ نمایش این می‌شود که چند بار می‌توان او را شلیک، کتک یا وحشیانه قطعه‌قطعه کرد بدون این‌که احساس درد کند و با این وجود به مأموریتش ادامه دهد. به‌همین‌خاطر دنباله وقایع روز‌به‌روز تکراری‌تر، غیرممکن‌تر و ساده‌لوحانه‌تر می‌شود؛ با پرداخت‌های داستانی اغراق‌شده و دیالوگ‌هایی نامتجانس و بی‌نوآوری که مخاطب را جذب نمی‌کنند. و برای افزودن روی زخم، این فیلم خود را کمدی معرفی می‌کند اما عملاً خالی از طنز است؛ تنها تعدادی شوخی یک‌خطی دارد که اغلب بی‌اثرند. اجرا آن‌قدر بی‌مهارت است که فیلم‌های «جوکر ۲» و مجموعه «جان ویک» را در مقایسه شبیه آثار برجسته نشان می‌دهد. اگر تریلر این فیلم را دیده باشید، عملاً همه‌چیزی را که باید ببینید دیده‌اید. «نوکائین» به‌عنوان نمونه‌ای تاسف‌بار از سینمای معاصر و مصداقی از همهٔ مشکلات صنعت فیلم‌سازی داخلی امروزی است؛ قصه‌ای هشداری برای دانشجویان سینما دربارهٔ اینکه چگونه نباید فیلم ساخت. به هر حال، این فیلم را از دست ندهید—حتی وقتی در پلتفرم‌های پخش عرضه شود، بهتر است آن را تماشا نکنید. «نوکائین» سرگرمیِ فوق‌العاده‌ای است! من فقط نگاهی نصفه به یکی دو تریلر انداخته بودم و فکر می‌کردم فیلم خوب اما کمی تصنعی به‌نظر می‌رسد. اما قضیه اصلاً این‌طور نیست، به‌خصوص در مورد آن حس تصنعی. فیلم فوق‌العاده سرگرم‌کننده است و خونین است اما به بهترین شکل ممکن. جک کوئید در نقش اصلی خوب ظاهر می‌شود—بازی خوشایند و بامزه‌ای دارد؛ این دومین فیلم برجسته او در ۲۰۲۵ پس از «همدم» است، هرچند در آن فیلم سوفی تاچر نقش اصلی را داشت. خیلی خوشحال‌کننده است که دوباره امبر میدتاندر را می‌بینیم؛ او در «شکار» ۲۰۲۲ عالی بود و اینجا هم خوب است. سایر بازیگران هم محکم‌اند، به‌ویژه جیکوب باتالون و ری نیکلسون. طنز فیلم در سطح قابل‌قبولی قرار دارد و من در تمام مدت از سرگرمی مدنظر لذت بردم. قصه کمی از معمول خارج است؛ لحظه‌ای دارد که به‌اندازهٔ انتظار غافلگیرکننده نیست اما برای من همچنان مؤثر بود. خلاصه اینکه برای این فیلم نکته منفی‌ای ندارم. فیلمی عالی! جک کوئید نشان می‌دهد که در ضرباهنگ کمدی دست‌وپا ندارد و در این کمدی-تعقیبی لذت‌بخش عملکرد خوبی دارد. «نِیت»ِ او معاون مدیریت یک بانک است، به دختر جدید «شرّی» (امبر میدتاندر) علاقه‌مند است و خب، او اصلاً درد را احساس نمی‌کند. یعنی حتی مجبور است ساعتش را تنظیم کند تا به خود یادآوری کند برای رفتن به دستشویی، وگرنه ممکن است مثانه‌اش ترک کند! خب در واقع چیزی منفجر نمی‌شود، اما صندوق بانک هنگام فرار چند سارق با مقدار زیادی غنیمت و دختراش منفجر می‌شود! مصمم برای تعقیب آن‌ها، نِیت به مأموریتی پرخطر می‌پردازد تا روز را نجات دهد، پول را پس بگیرد و دختر را برگرداند—در این راه با اوباش و خلافکاران، سرآشپزهای چربی‌سرخ‌کن و ابزارهای شکنجهٔ گاه‌وبیگاه روبه‌رو می‌شود—اما آیا او پیروز خواهد شد؟ پلیس هم به رهبری مأمور شجاع «مینسی» (بتی گبریل) در تعقیب اوست و نمی‌دانند او قهرمان است یا در جنایت دست دارد. همچنین درمی‌یابیم که نِیت آدمی تنهاست و تنها دوستی که می‌تواند روی کمکش حساب کند هم‌بازی اینترنتی‌اش «راسکو» (جیکوب باتالون) است که در مقابله با این گروه منظم خلافکار به او کمک می‌کند. شوخی‌ها گاهی تکراری می‌شوند، به‌خصوص چون ناتوانی او در حس کردن درد به‌نظرش قدرت‌های فوق‌انسانی می‌دهد، اما این هم بخشی از لذت است؛ جک کوئید کاریزما دارد و با همراهی باتالون که در فرم خوبی است، ما را در مجموعه‌ای از ماجراجویی‌های ابلهانه و سرگرم‌کننده می‌برد که شباهت‌هایی به سناریوهای شناخته‌شده‌تر دارند. از ابتدا تا انتها همین‌طور است: نوجوان کله‌گِیک تبدیل به نینجا می‌شود و به‌نظر می‌رسد همگی در ساخت فیلمی دربارهٔ یک نقص عجیب حسابی خوش گذرانده‌اند. اگر دنبال سرگرمی سبک و راحت هستید که مغزتان را به زحمت نیندازد، این فیلم دست‌کم چند خنده به‌تان هدیه می‌دهد.