فیلم Re-Animator 1985

من نسبت به «ری‑انیمِیتور» به اندازه بسیاری از طرفداران ژانر وحشت احساس قوی‌ای ندارم. با این حال از آن لذت می‌برم و حتی آن را توصیه می‌کنم؛ اما بیشتر در حدِ «ببین، لذت ببر، تمام» است. خیلی با آثار معمول لاوکرافت فرق دارد. امتیاز نهایی: ★★★ — شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار آن را ببینید. سال ۱۹۸۵ پانزده سالم بود و قبلاً طرفدار جدی فیلم‌های ترسناک بودم. آن...

من نسبت به «ری‑انیمِیتور» به اندازه بسیاری از طرفداران ژانر وحشت احساس قوی‌ای ندارم. با این حال از آن لذت می‌برم و حتی آن را توصیه می‌کنم؛ اما بیشتر در حدِ «ببین، لذت ببر، تمام» است. خیلی با آثار معمول لاوکرافت فرق دارد. امتیاز نهایی: ★★★ — شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار آن را ببینید. سال ۱۹۸۵ پانزده سالم بود و قبلاً طرفدار جدی فیلم‌های ترسناک بودم. آن زمان با فیلم‌هایی مثل Evil Dead، Halloween، Friday the 13th و موج فیلم‌های ترسناک ایتالیایی ژانر بسیار زنده و پویا بود. در مجله‌ای خواندم که قرار است این فیلم بسیار خونین با الهام از یک قصه کوتاهِ لاوکرافت اکران شود. رفتم سینما ساعت دو بعدازظهر، فیلم را دیدم و طی سه روز آن را هفت بار دیدم. بازی بازیگران دیوانه‌وار است، مخصوصاً جفری کومبز، اما بروس ابوت هم تلاش می‌کند عقل و جانش را در آن رخدادهای هولناک حفظ کند. باربارا کرامتون احتمالاً بیشتر به‌خاطر صحنه‌ای که یک سر جداشده او را لیس می‌زند به یاد می‌آید، اما نقش یک شخصیت «عادی» را هم خوب ایفا می‌کند. زن و شوهر سعی می‌کنند هرچه را می‌توانند نجات دهند—عقل و جان—و در مقابل وسواس وست برای غلبه بر مرگ، هرچه عواقب داشته باشد، قرار می‌گیرند. بیشتر صحنه‌ها در دانشکده آرخَم اتفاق می‌افتد و بخش‌هایی هم در آپارتمان دن می‌گذرد. همین تنظیم معمولیِ مکان‌ها، جنون ماجرا را پررنگ‌تر می‌کند؛ جاهایی که معمولاً انتظار ندارید چیز بدی در آن‌ها رخ دهد. جلوه‌های خونینِ عملی هنوز در ذهنم زنده‌اند. ممکن است امروز جلوه‌های ویژه دیجیتال بهتر شده باشند، اما آن اعضای پلاستیکی و لیترها خون واقعاً مؤثر و دارای حسِ فیزیکی بودند. افکت‌های کامپیوتری غالباً از آن حسِ در دست گرفتن یک دست یا سر جداشده بی‌بهره‌اند (برای بازیگران که باید با چیزی که فقط روی پردهٔ سبز هست تعامل کنند، حتماً چالش‌برانگیز است). در مجموع این عناصر فیلمی بسیار سرگرم‌کننده و قدرتمند خلق کرده‌اند. این فیلم از ستون‌های ژانرش است و به‌دلایلی درست همین‌طور است. فیلم گاهی مسخره‌نمایانه و بازی‌ها اغراق‌آمیز و جلوه‌ها شلوغ‌اند، اما اینها از درخشش اثر نمی‌کاهد. گرچه به ایده‌هایی از داستان‌های لاوکرافت اشاره می‌کند، ولی موجودی مستقل است و روی پای خودش می‌ایستد. ترکیب بازیگران معمولی است، به جز جفری کومبز که هر صحنه را از آن خود می‌کند—او در این فیلم عالی است.