فیلم A City of Sadness 1989

این فیلم، حتی پس از گذشت بیست سال، شاید قوی‌ترین بیانیه سینمایی‌ای باشد که تاکنون در اعتراض به مرزهای ملی و امپریالیسم دیده‌ام. از آغاز قرن بیستم، چینی‌ها در تایوان تحت سلطه ژاپن برای دو نسل زندگی کردند. تا زمان جنگ جهانی دوم، آن‌ها همراه با ژاپنی‌ها و بقیه مردم بومی (که خودش قصه‌ای جداست) تا حد زیادی به‌صورت مسالمت‌آمیز زندگی می‌کردند. پس از دو نسل،...

این فیلم، حتی پس از گذشت بیست سال، شاید قوی‌ترین بیانیه سینمایی‌ای باشد که تاکنون در اعتراض به مرزهای ملی و امپریالیسم دیده‌ام. از آغاز قرن بیستم، چینی‌ها در تایوان تحت سلطه ژاپن برای دو نسل زندگی کردند. تا زمان جنگ جهانی دوم، آن‌ها همراه با ژاپنی‌ها و بقیه مردم بومی (که خودش قصه‌ای جداست) تا حد زیادی به‌صورت مسالمت‌آمیز زندگی می‌کردند. پس از دو نسل، تایوانی‌ها دیگر نه کاملاً چینی، نه کاملاً ژاپنی و نه کاملاً بومی بودند. وقتی ژاپن جنگ را باخت و عقب‌نشینی کرد، حکومت چینی به قدرت رسید و عواقبی فاجعه‌بار به‌دنبال داشت. این موضوع به‌طرزی عمیق و احساسی در این شاهکار سینمایی به تصویر کشیده شده است. چیزی که برای یک پسر سفید‌پوست مثل من از دست می‌رود، ظرایف و تفاوت‌های گویش‌هاست. در واقع دلیل اینکه تونی لیونگ نقش یک کر و لال را ایفا می‌کند این است که نمی‌توانست به‌طور قانع‌کننده به گویش تایوانی صحبت کند (لااقل در این مورد تنها نیستم).