فیلم هندی Street Fighter: The Legend of Chun-Li 2009

ترجیح می‌دهم این را ببینم تا هر کدام از فیلم‌های آیرون‌من نه، شگفت‌انگیز نیست و نه داستانش یک سفر احساسی است که هم بخنداند و هم به گریه بیندازد... اما. این اقتباس از یک بازی ویدیویی است و واقعاً نباید انتظار داشته باشید شما را شگفت‌زده کند؛ بیشتر اقتباس‌های بازی‌ها همین‌قدر متوسط‌اند. اقتباسِ ۱۹۹۴ با بازی ژان-کلود ون دم واقعاً افتضاح بود و عملاً به همان...

ترجیح می‌دهم این را ببینم تا هر کدام از فیلم‌های آیرون‌من نه، شگفت‌انگیز نیست و نه داستانش یک سفر احساسی است که هم بخنداند و هم به گریه بیندازد... اما. این اقتباس از یک بازی ویدیویی است و واقعاً نباید انتظار داشته باشید شما را شگفت‌زده کند؛ بیشتر اقتباس‌های بازی‌ها همین‌قدر متوسط‌اند. اقتباسِ ۱۹۹۴ با بازی ژان-کلود ون دم واقعاً افتضاح بود و عملاً به همان بی‌پلات بازی وفادار مانده بود، بنابراین طبیعی بود که اینجا رویکردی متفاوت در پیش بگیرند که خوشحالم کردند — نه فقط مبارزه‌ی بی‌وقفه، بلکه یک داستان واقعی. البته داستان حفره‌های زیادی دارد (ولی راستش کدام اقتباس بازی چنین نیست؟) و بازی کریس کلین به‌ویژه ضعیف است؛ او نقش یک پلیسِ خشن را بازی می‌کند که قبلاً هم در Caught in the Crossfire (۲۰۱۲) تلاش کرده بود و هر بار ناموفق بوده. معمولاً از او خوشم می‌آید اما به‌عنوان یک «آدمِ خشن و ترسناک» اصلاً قابل‌باور نیست. بهتر از او، کرستین کروک در نقش اصلی است و مایکل کلارک دانکن و نیل مک‌دونو (Neal McDonough) به‌عنوان آدم‌بدها خوب کار کرده‌اند. بیشتر سکانس‌های مبارزه خوب طراحی شده‌اند (شاید فقط صحنه‌ی باشگاه رقص استثناء باشد)، فیلم‌برداری مناسب و ریتم خوبی دارد و موسیقی متن هم نسبتاً قابل‌قبول است. در مجموع، فیلمی عالی نیست اما اگر فکر کردن را کنار بگذارید و آن را همان چیزی که هست ببینید، کاملاً دیدنی است. اگر از الکترا (۲۰۰۵) خوشتان آمده بود احتمالاً از این هم لذت خواهید برد؛ اگر هم نه (که بسیاری این‌طور بودند)، بهتر است با احتیاط سراغش بروید. در حیرتم که چگونه این فیلم افتضاح، مزخرفات اغراق‌آمیزِ فیلم ون دمِ ۱۹۹۴ را مانند یک شاهکار جلوه می‌دهد دو ستاره شاید بخشنده باشد، اما تجربه‌ی سینمایی‌ام با دوستانم پر از خنده بود چون چقدر بی‌پروا افتضاح بود. فیلم‌هایی مثل این دلیل بدنامی اقتباس‌های بازی‌های ویدیویی‌اند. استریت فایتر: افسانه‌ی چون-لی تلاش کرد نسخه‌ای خشن‌تر و واقع‌گرایانه‌تر از بازی‌ها بسازد، اما هم‌زمان از همه کلیشه‌های دم‌دستی و احمقانه ممکن استفاده کرد. می‌توانم فهرست‌وار بگویم بازیگری، بدل‌کاری‌ها، مبارزات و لباس‌ها چقدر بد بودند. این فیلم شبیه یک محصول بدِ مستقیم برای تلویزیون بود که تیم درجه‌دو شبکه CW آن را ساخته است. عجیب‌تر اینکه کپ‌کام به‌شدت در ساخت فیلم دخیل بود و با این‌حال اجازه داد این فاجعه اکران شود. امیدوارم مدتِ کافی گذشته باشد تا بازسازیِ استریت فایتر دوباره راهش را به پرده‌ی سینما پیدا کند.