مستند Super/Man: The Christopher Reeve Story 2024

برخلاف بسیاری از مرورها درباره بازیگران درگذشته، این فیلم با صداقتی بیشتر ساخته شده و زندگی مردی را نشان می‌دهد که بیشتر به‌خاطر دویدن با شنل آبی و نجات جهان از دست جین هکمن و ترنس استمپ مشهور شد. فیلم از این مزیت برخوردار است که خانواده و زندگی او تا حد زیادی با فیلم‌های خانگی مستندسازی شده‌اند؛ تصاویری که لحظات شاد و تلخ را...

برخلاف بسیاری از مرورها درباره بازیگران درگذشته، این فیلم با صداقتی بیشتر ساخته شده و زندگی مردی را نشان می‌دهد که بیشتر به‌خاطر دویدن با شنل آبی و نجات جهان از دست جین هکمن و ترنس استمپ مشهور شد. فیلم از این مزیت برخوردار است که خانواده و زندگی او تا حد زیادی با فیلم‌های خانگی مستندسازی شده‌اند؛ تصاویری که لحظات شاد و تلخ را هم‌زمان نشان می‌دهند؛ از اوج گرفتن به شهرت تا دست‌وپنجه نرم‌کردن با تصادف سهمگینی که زندگی‌اش را دگرگون کرد. آنچه اینجا می‌بینیم تصویر صریحی است از بازیگری—شاید نه چندان تبدیل‌پذیر—که پیش از رسیدن به شهرت در تئاترهای آف-برادوی صحنه را تجربه کرد و سپس با موفقیتی در یک تست بازی در لندن به نامی آشنا تبدیل شد. روایت اصلی را نزدیکان او ارائه می‌دهند: دوست‌دختر سابق بلندمدت‌اش گِی اکستون، مادر فرزندانش مت و آلی و ویلی، پسرش از همسر استوارش دانا. همچنین دیدگاه‌هایی از جف دنیلز، ووپی گلدبرگ و گلن کلوز مطرح می‌شود که صراحت قابل‌توجهی دارند و حتی به مسائلی که بعضی از دوستان مشترکشان با آن روبه‌رو بودند نیز اشاره می‌کنند. اگرچه دیدگاه‌ها همدلی‌آمیز و ستایشی‌اند، اما بی‌چون‌وچرایی مطلق نیستند؛ پسر بزرگ‌تر گاهی نقدی کم‌پرده از مردی مطرح می‌کند که شاید به‌اندازه ممکن به خانواده اولش توجه نکرد و گاهی هم شهرتی به‌عنوان مردی ولنگار داشت. مستند با استفاده گسترده از آرشیو نشان می‌دهد که بعد از فلج‌شدن او، خانواده چگونه مصمم بودند تا آگاهی و منابعی برای بهبود درمان و حمایت از دیگران فراهم کنند. او نشان داد که شهرت می‌تواند فراتر از نمادگرایی عمل کند و ارتباطات سیاسی، فشار و اصول می‌توانند تفاوت زیادی ایجاد کنند؛ مسئله‌ای که بسیاری ترجیح می‌دادند از آن سر باز زنند. تماشای بخش‌هایی از اثر آسان نیست—همان‌طور که بسیاری از فیلم‌هایش هم آسان نبودند—اما پیامش را به‌خوبی منتقل می‌کند، تا حد زیادی از احساساتی‌شدن صرف دوری می‌جوید و داستان مردی کم‌نقص را روایت می‌کند که اراده و کاریزمایش یادگاری آفرید که دیگران سال‌ها بعد هم از آن بهره می‌برند. واژه «قهرمان» به‌ندرت با ارزش واقعی‌اش به‌کار می‌رود، اما در مورد کریستوفر ریوز (۱۹۵۲–۲۰۰۴) این برچسب کاملاً سزاوار است. او با نقش اصلی در «سوپرمن» (۱۹۷۸) وارد عرصه سینما شد و تجسم ایدهٔ اَبَرقهرمان سینمایی بود، شخصیتی که در آن زمان برای جامعه‌ای که با چالش‌های زیادی روبه‌رو بود، تأثیر امیدبخشی داشت. او بعدها از موفقیت این فیلم به‌عنوان جهشی برای بازی در نقش‌های گوناگون بهره برد؛ از جمله فیلم عاشقانهٔ رمزآلود «جایی در زمان» (۱۹۸۰)، مهیج رازآلود «Deathtrap» (۱۹۸۲) و نقش مکمل در درام تاریخی «بازمانده روز» (۱۹۹۳). اما زندگی‌اش در ۱۹۹۵ با یک سانحه سوارکاری دگرگون شد و او را مبتلا به فلج اندام‌های تحتانی ساخت. این حادثه نیازمند دوره‌ای دشوار برای سازگاری بود، اما مانع او نشد: با حمایت بی‌دریغ خانواده و همسرش دانا، او به فعالیت‌های متعدد خود ادامه داد؛ بازگشتش به بازیگری در نسخهٔ تلویزیونی «Rear Window» (۱۹۹۸)، کارگردانی چند فیلم تلویزیونی و به‌ویژه تبدیل شدنش به مدافع پرشور مسائل مربوط به آسیب‌های نخاعی، از جمله اقدامات مهم او بود. این کوشش‌ها به امید و نتایج مثبتی برای بسیاری انجامید، منجر به تأسیس بنیاد خیریه‌ای موفق و تصویب قوانینی در سطح فدرال به نام او و دانا برای پیشبرد این اهداف شد. این مستند با گنجاندن آرشیو فراوان—مصاحبه‌های او، فیلم‌های خانگی خانواده و قطعاتی از اجراهای صحنه و سینمایی—و همچنین گفت‌وگوهایی با سه فرزندش و دوستان و همکارانش مانند رابین ویلیامز، سوزان ساراندون، ووپی گلدبرگ، گلن کلوز، جف دنیلز و ریچارد دانر، تصویری صمیمی و تأثیرگذار از ریوز ارائه می‌دهد. روایت گاهی دچار تکرار می‌شود و به اعمال تدوین دقیق‌تری نیاز دارد، اما در مجموع نگاهی ژرف و دل‌سوزانه به ارزش‌ها و فضیلت‌هایی است که او را شکل داد—قهرمانی واقعی و مردی که بی‌گمان یک «سوپرمن» حقیقی بود.