فیلم Bird 2024

دو اجرای دلنشین در این قصه درباره بیلی دوازده‌ساله (نیکییا آدامز) دیده می‌شود. او در یک اسکوات با پدرش «باگ» (بری کیوهان)، برادرش «هانتر» (جیسون بودا) و نامادری آینده‌اش «کِیلی» (فرنکی باکس) زندگی می‌کند. آماده‌شدن برای عروسی و پوشیدن یک کت‌سوییت صورتی پرزرق‌وبرق، او را با پدر خوش‌نیتش به اختلاف می‌کشاند و بیلی را مجبور می‌کند در میان مزارع کنت خود را سرگرم کند. آنجا...

دو اجرای دلنشین در این قصه درباره بیلی دوازده‌ساله (نیکییا آدامز) دیده می‌شود. او در یک اسکوات با پدرش «باگ» (بری کیوهان)، برادرش «هانتر» (جیسون بودا) و نامادری آینده‌اش «کِیلی» (فرنکی باکس) زندگی می‌کند. آماده‌شدن برای عروسی و پوشیدن یک کت‌سوییت صورتی پرزرق‌وبرق، او را با پدر خوش‌نیتش به اختلاف می‌کشاند و بیلی را مجبور می‌کند در میان مزارع کنت خود را سرگرم کند. آنجا با شخصیت مرموز «برد» (فرانز روگوسکی) روبه‌رو می‌شود که دنبال والدینی می‌گردد که زمانی در یک برج در گریوزند نزدیک خانه‌‌اش زندگی می‌کرده‌اند. بیلی تصمیم می‌گیرد به این آدم عجیب کمک کند و به‌سرعت زندگی‌شان به‌طریقی کنجکاوانه به هم گره می‌خورد؛ در همین حال درمی‌یابیم که مادرش (ژاسمین جابسون) در رابطه‌ای آزارگر با دوست‌پسرش «اسکِیت» (جیمز نلسون-جویس) دست‌وپنجه نرم می‌کند و هم‌زمان باید سه کودک را بزرگ کند. با تلاش برای پیداکردن والدین دوست جدید، خواستِ کمک به مادر و خواهر و برادرانش و فشار پدر برای دنبال‌کردن آرزوهای خودش، بیلی نوجوان با چالش‌های زیادی روبه‌روست. کیوهان با انرژی در نقشش حاضر است و با اسکوتر برقی در محله‌ها جولان می‌دهد؛ شخصیت او کمک می‌کند تا دیگر شخصیت‌ها هم زنده بمانند. میان آدامز و روگوسکی یک شیمی کم‌غرّش اما دلنشین شکل می‌گیرد که گذشته‌هایشان را با اندکی رمز و جادوی شاعرانه و تصویرپردازی تمثیلی درآمیخته و موضوعات دشوار و فراری چون آزادی، خانواده و گهگاه شادمانی را مطرح می‌کند. فیلم همچنین لایه‌های خشونت‌آمیزی دارد و تردیدی باقی نمی‌گذارد که زندگیِ او و خانواده‌اش پرتلاطم بوده و خواهد بود؛ اما این نکات با ضربه چکش مطرح نمی‌شوند بلکه ازطریق مشاهده ظریف و پرداخت شخصیت‌های جذاب که به‌آرامی اما قوی پیشرفت می‌کنند، منتقل می‌شوند. ریتم فیلم کند و پخته است اما مؤثر. برد تصویری خام و صادقانه است که با وجود برخی مشکلات ریتم و ترکیب چالش‌برانگیز خیال و واقعیت، تجربه‌ای عمیقاً انسانی ارائه می‌دهد که توسط اجرای چشمگیر و طبیعی نیکییا آدامز ارتقا یافته است. آندریا آرنولد روایت اصیل خود را با لنزی صمیمی و حساس بر مبارزات و تعارض‌های درونی دختری در حال گذار هدایت می‌کند و هم پیچیدگی‌های بلوغ را نشان می‌دهد و هم زیبایی ظریف معصومیتِ کودکی را. برای کسانی که با درون‌گرایی و آسیب‌پذیری بیلی همراه می‌شوند، برد بی‌تردید داستانی تأثیرگذار و ماندگار خواهد بود. امتیاز: B− بازگشت آندریا آرنولد به فیلم‌سازی داستانی چیزی شبیه سحر است. اگر به‌نحوی ذاتی مجذوب جادوی سوررئال باشی، بخش زیادی از راه جذب‌شدن را پشت سر گذاشته‌ای؛ اما برد فراتر از جذابیت ژانری عمل می‌کند. در دل این فیلم یک داستان بزگ‌شدن است که حول بیلی می‌چرخد و اجرای نیکییا آدامز، که تازه‌وارد است، حکم کشفِ حیرت‌انگیزی را دارد. در او چیزی خام و غیرقابل‌انکار هست که مطمئنم باز هم شاهد کارهای بیشتری از او خواهیم بود. فیلم همان تمرکز همیشگی آرنولد بر زن‌های جوان حاشیه‌نشین جامعه را ادامه می‌دهد، اما این‌بار از لنزی که هم تازگی دارد و هم آشنا به‌نظر می‌رسد. فرانز روگوسکی با ظرافت همیشگی در نقش مکمل حاضر شده و بازیگران مکمل دیگر هم به‌خوبی نقش خود را ایفا می‌کنند و جهانی ملموس و باورپذیر می‌سازند. اما آنچه واقعاً مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد خوش‌بینی زیرپوستیِ آرنولد درباره ماهیت عشق است—این‌که همه ما به‌طرزی متفاوت، ناپیراسته و گاهی نا‌مرتب محبت کنیم، و این ایرادی ندارد؛ در واقع حقیقت عمیقی است که برخی سال‌ها در فهم آن می‌کوشند. نحوه‌ای که آرنولد این پیام را با سبک تصویری متمایز و لحظاتی از جادوی ظریف می‌رساند، بسیار کارساز است. لازم است اشاره کنم که حرکت دست‌به‌دست دوربین در سکانس‌های آغازین قدری سرگیجه‌آور بود و مرا دچار اختلال کرد؛ اما شاید این تناسبی با فیلم درباره عشقی ناقص داشته باشد—حتی نقایص کوچک هم به‌نظر عامدانه می‌آیند، انگار بخشی از حقیقت بزرگ‌تری که آرنولد با ما در میان می‌گذارد. تا پایانِ تیتراژ، خودم را کمی چشم‌نمناک یافتم و به راه‌های متفاوتی فکر می‌کردم که انسان‌ها در این جهان پیچیده به‌یکدیگر عشق می‌ورزند. ناقص؟ بله. اما همین نقطهٔ قوتِ اثر است.