فیلم In the Lost Lands 2025

فیلم در جهانی پساآخرالزمانی رخ می‌دهد؛ شهری زیر کوه که مردم مذهبی و مقید در آن زندگی می‌کنند و حاکمی فرتوت و ملکه‌ای جوان (آمرا اوکِرِکه) برشان فرمان می‌راند. تنها امید نجات به «گری آلیس» جادوگر (میلا یوویچ) متکی است؛ کسی که اگر تماس چشمی مستقیم برقرار کند، می‌تواند افکار و آنچه می‌بینی را دست‌کاری کند. پس از فرار ناکام از دست «اجرایی» (آرلی جوور)،...

فیلم در جهانی پساآخرالزمانی رخ می‌دهد؛ شهری زیر کوه که مردم مذهبی و مقید در آن زندگی می‌کنند و حاکمی فرتوت و ملکه‌ای جوان (آمرا اوکِرِکه) برشان فرمان می‌راند. تنها امید نجات به «گری آلیس» جادوگر (میلا یوویچ) متکی است؛ کسی که اگر تماس چشمی مستقیم برقرار کند، می‌تواند افکار و آنچه می‌بینی را دست‌کاری کند. پس از فرار ناکام از دست «اجرایی» (آرلی جوور)، دو غریبه سراغ او می‌آیند و از او خواهشی می‌خواهند: بدست آوردنِ یک گرگ شکل‌پذیر. این موجود تنها در «سرزمین‌های گمشده» یافت می‌شود و برای رسیدن به آن گری به کمک شکارچی افسانه‌ای «بویس» (دیو باتیستا) نیاز دارد. مسیرشان پر از قطارهای زره‌پوش، آتشفشان، شیاطین و سپاهیانی است که در تعقیب‌اند و یافتن هدف، کار آسانی نیست. فیلم در ساخت دنیای فروپاشیده‌ و ویران‌شده تلاش‌های خلاقانه‌ای دارد و جلوه‌‌های بصریِ CGI تا حدودی یک جهان خیالی بقیه‌اش را جبران می‌کنند، اما داستان کلی بسیار آشنا و کلیشه‌ای است؛ از «ایندیانا جونز» و «ارباب حلقه‌ها» تا عناصری شبیه «مکس دیوانه» و آثار فانتزی و علمی-تخیلی دیگر را می‌توان در آن دید. از نیمه اول فیلم به بعد آثار وام‌گرفتیِ زیادی به چشم می‌آید و روایت در بسیاری نقاط قابل‌پیش‌بینی پیش می‌رود. بازیگری یکی از نقاط مثبت فیلم است: دیو باتیستا و میلا یوویچ هر دو نقش‌آفرینی خوبی دارند و بازیِ آرلی جوور، آمرا اوکرکه و فریزر جیمز نیز رضایت‌بخش است. حتی سیمون لوئف که ضعیف‌ترین بازیگر اصلی به نظر می‌رسد، عملکرد قابل قبولی ارائه می‌دهد. با این حال، میان دو بازیگر اصلی هیچ جاذبه یا شیمی واقعی حس نمی‌شود و تهدیدها و تنش‌ها بیشتر از طریق جلوه‌های ویژه القا می‌شود تا از طریق روابط و درام واقعی میان شخصیت‌ها. مشکل اصلی فیلم فیلمنامه است: روایت مبتنی بر اکسپوزیسیون است، ضرباهنگ درگیری‌ها تکراری می‌شود و سکانس‌های اکشن چندان نوآورانه یا تأثیرگذار نیستند. پی‌ریزی توطئه‌ها و نقشه‌کشی‌ها ضعیف و خاتمه داستان تقریباً چیز جدیدی برای تخیل باقی نمی‌گذارد. برخی عناصر کوچک، مثل یک مارِ دو سر، در ابتدا جذاب‌اند اما در ادامه به هدف یا جهت مشخصی منتهی نمی‌شوند؛ فیلم به امید و هدفِ واضحی نیاز داشت که آن را کمتر سرد و یکنواخت کند. از منظر مقایسه‌ای، فیلم به آثارِ ترکیبی علمی-تخیلی و فانتزی مانند مجموعه‌های قبل شبیه است اما به پالایش و گیرایی آن‌ها نمی‌رسد؛ استفاده‌ی قابل‌توجه از پرده‌ی سبز و CGI احساس مصنوعی‌تری به فیلم می‌دهد، هرچند طراحی محیط بعضاً چشم‌گیر است. برخی نقدها فیلم را متاثر از شعارهای متنوع‌گرایی اجتماعی دانسته‌اند که برای برخی بیننده‌ها قابل‌لمس است. در مجموع، «In the Lost Lands» فیلمی متوسط و تا حدی فراموش‌شدنی است: بازیگران شایسته‌اند و دنیاسازی بصری تا حدی سرگرم‌کننده، اما فیلمنامه ضعیف و کلیشه‌ای مانع از تبدیل شدن آن به تجربه‌ای فراموش‌نشدنی می‌شود. اگر دنبال یک تماشای ساده و نه‌چندان جدی هستید شاید وقت‌گذرانی قابل‌قبولی باشد، ولی بعید است بعد از دیدن فیلم چیز زیادی در ذهن‌تان باقی بماند. برخی نیز معتقدند حضور میلا یوویچ به‌ندرت تضمین‌کننده‌ی کیفیت است و فیلم در نهایت نمره‌ای پایین‌تر از انتظار می‌گیرد.