سریال The Prisoner

نقد سریال The Prisoner (2009): یک تقلید بی‌هدف و بی‌روح خواندنِ اینکه این مینی‌سریال ۲۰۰۹ بازسازی شاهکار افسانه‌ای پاتریک مک‌گووهان در ۱۹۶۷ است، توهین‌آمیز است. این نسخه بازآفرینی نیست؛ بدل‌سازی است. جایی که نسخهٔ اصلی نقدی درخشان، سوررئال و کاملاً فردی از پارانویا و کنترل اجتماعی دوران جنگ سرد بود، این نسخه یک ملودرام بی‌مایه، سردرگم و حوصله‌سربر است که کاملاً هدفِ اثر را از دست...

نقد سریال The Prisoner (2009): یک تقلید بی‌هدف و بی‌روح خواندنِ اینکه این مینی‌سریال ۲۰۰۹ بازسازی شاهکار افسانه‌ای پاتریک مک‌گووهان در ۱۹۶۷ است، توهین‌آمیز است. این نسخه بازآفرینی نیست؛ بدل‌سازی است. جایی که نسخهٔ اصلی نقدی درخشان، سوررئال و کاملاً فردی از پارانویا و کنترل اجتماعی دوران جنگ سرد بود، این نسخه یک ملودرام بی‌مایه، سردرگم و حوصله‌سربر است که کاملاً هدفِ اثر را از دست می‌دهد. روستای توخالی، داستان توخالی هستهٔ داستان همان است: مردی که تنها با نام Six شناخته می‌شود (جیم کاویزل) در جامعه‌ای عجیب و منزوی به نام «روستا» بیدار می‌شود بدون اینکه بداند چگونه به آنجا آمده و تلاش می‌کند از چنگالِ یک مقامِ دست‌کاری‌کننده به نام Two (ایان مک‌کلن) فرار کند. اما اینجا همهٔ شباهت‌ها پایان می‌یابد. وحشتِ رمزی و روان‌شناسانهٔ نسخهٔ اصلی جای خود را به یک معمای کند و بی‌منطق داده که حتی یک پایان رضایت‌بخش ارائه نمی‌دهد. پرسش‌های فلسفی عمیق — «شمارهٔ یک کیست؟» و «کدام‌یک زندانی است و کدام‌یک زندان‌بان؟» — به یک درام خانوادگیِ تحت‌اللفظی و مضحک تقلیل یافته‌اند. آشکارشدنِ هدفِ روستا و ارتباطش با دنیای ما قرار نیست ذهن را گسترش دهد؛ بلکه مصنوعی و کم‌اثر است، طوری که انگار نویسندگان خودشان را به بن‌بست کشانده‌اند. قهرمانی کاتاتونیک و یک ضدقهرمان هدررفته اجرای جیم کاویزل در نقش Six به‌طرز غم‌انگیزی نامتناسب است. او در سراسر مینی‌سریال با یک حالتِ همیشگیِ بلاتکلیف و گرفته بازی می‌کند، عاری از شورِ شورشی، زیرکی و کاریزمای خامی که شمارهٔ ششِ مک‌گووهان را تعریف می‌کرد. مبارزهٔ او منفعل به‌نظر می‌رسد، نه انقلابی. تنها شعاعِ امید، ایان مک‌کلن است، اما او به یک فیلمنامهٔ بد هدایت شده است. شمارهٔ دوِ او یک پیش‌زمینهٔ خانوادگیِ معمولی و دمِ‌دستی دریافت می‌کند که تمام تهدید و رازآمیزیِ شخصیت را از بین می‌برد. به‌جای یک رقیب یخ‌زده و تغییرپذیر که نمایندهٔ یک نظام بی‌چهره است، ما یک پدر حوصله‌سربَرِ حومه‌شهری با وظایف اداری می‌گیریم. این اشتباهی فاجعه‌بار است که هستهٔ درگیری را از کار می‌اندازد. گناهِ بزرگ: خسته‌کننده است نسخهٔ اصلی The Prisoner چالش‌برانگیز، عجیب و اغلب خشم‌آور بود، اما هرگز خسته‌کننده نبود. آن نسخه مانند یک نارنجک تلویزیونی عمل می‌کرد. این نسخهٔ ۲۰۰۹ حکمِ یک خواب‌آور را دارد. ریتم کند است، «پیچش‌ها» یا قابل پیش‌بینی‌اند یا بی‌معنی، و «آشکارسازی» پایانی توهینی است به هوش مخاطب و اهانتی به منبع اصلی. حکم نهایی امتیاز: 2 از 10 — یک ناهنجاری این سریال یک امتیاز را بابت فیلم‌برداری خوش‌قواره و امتیازی را هم برای تلاش شجاعانه اما محکوم‌به‌شکستِ ایان مک‌کلن برای افزودن جدیتی به دیالوگ‌های پوچی که به او داده شده، می‌گیرد. تماشا کنید اگر: دنبال درمانِ بی‌خوابی هستید و نسخهٔ ۱۹۶۷ را نمی‌شناسید. برای بقیه: حتی یک دقیقه از عمرتان را صرف این مخدوش نکنید. تنها راه قابل‌قبولِ تجربهٔ The Prisoner تماشای نسخهٔ اصلی است؛ سریالی که در زمان خودش و همچنان، سال‌ها از این تقلید بی‌هدف و بی‌روح جلوتر است.