فیلم Havoc 2025

من طرفدار پر و پا قرص تام هاردی‌ام، بنابراین هیچ خوشحالی‌ای از گفتن این‌که «Havoc»—فیلمی که او در آن بازی می‌کند—اصلاً فیلم خوبی نیست، ندارم. تقصیر هاردی یا عموم بازیگران نیست؛ مشکل این است که فیلم به‌شکل سطحی و نامبدعانه تقریباً همهٔ کلیشه‌های کهنهٔ فیلم‌های پلیسی را به هم می‌چسباند و امید دارد که حاصلش معنی‌دار شود. نتیجه همان‌طور که می‌شود حدس زد، بی‌هدف، خسته‌کننده،...

من طرفدار پر و پا قرص تام هاردی‌ام، بنابراین هیچ خوشحالی‌ای از گفتن این‌که «Havoc»—فیلمی که او در آن بازی می‌کند—اصلاً فیلم خوبی نیست، ندارم. تقصیر هاردی یا عموم بازیگران نیست؛ مشکل این است که فیلم به‌شکل سطحی و نامبدعانه تقریباً همهٔ کلیشه‌های کهنهٔ فیلم‌های پلیسی را به هم می‌چسباند و امید دارد که حاصلش معنی‌دار شود. نتیجه همان‌طور که می‌شود حدس زد، بی‌هدف، خسته‌کننده، سطحی و حداقل برای من غیرقابل‌تماشا بود؛ حدود نصفش را دیدم و کنار گذاشتم. خلاصه اینکه هیچ بازیگری، هرچقدر هم خوب، نمی‌تواند فیلمنامهٔ ضعیف را نجات بدهد—در بهترین حالت تماشای حاشیه‌ای و کم‌اهمیت است. بهترین فیلمی که در ۲۰۲۵ دیده‌ام. هرج‌ومرجی بی‌امان، خون‌وخشونتی شدید و غیراعتدال—معمولاً دنبال این نوع فیلم‌ها نیستم اما این فیلم حس زمانهٔ ما را به‌درستی منتقل می‌کند. روند داستانی هم مثل خالی کردن یک خشاب، بعد یکی دیگر؛ نویسنده و کارگردان دائم انگشت روی ماشه دارند. اگر حس شوخ‌طبعی داشته باشید از پسش برمی‌آیید. افکت‌های CGI/هوش مصنوعی که معمولاً آزارم می‌دهد، در اینجا به صحنه‌ها حالتی پف‌دار و احساس بازی‌واری می‌دهد. بسیاری از نماها شبیه گیم‌پلی بازی‌ها کار شده‌اند. یک سبک سایبرپانک زمخت و بافت‌دار همراه با بم‌های بم‌صدا حال‌وهوای ویدیوی موزیک کلاب را ایجاد می‌کند تا وقتی اکشن آغاز می‌شود. شدت بازی تام هاردی داستان را پیش می‌برد، اما کل فیلم پرتنش است؛ هر عمل و شخصیت در وضعی خام و تند گرفتار شده‌اند. شخصیت الی با بازی جسى مِی لی از نظر اخلاقی در این آشوب مصون می‌ماند و از خلال دیدِ خیره‌نشدهٔ او است که با وحشت ما شاهد اتفاقات دیوانه‌وار هستیم. صحنهٔ موردعلاقه‌ام زد و خورد مسلحانه در کلاب شبانه است که از قطار در حال حرکت و ضرب‌های پائین شروع می‌شود و به طوفانی از نماهای مبارزهٔ دقیق و هماهنگ تبدیل می‌شود. کلی صحنهٔ مبارزهٔ عالی، صداهای اسلحه و جریان‌بندی اکشن وجود دارد. Havoc جنگی است از همه در برابر همه که در خیابان‌ها رخ می‌دهد، همان‌طور که دموکراسی‌های لیبرال ما به حالتی طبیعی و خشن می‌لغزند. هر تلاشی برای اصلاح از سوی شخصیت هاردی در سیل اتفاقات غرق می‌شود. بی‌پرده و خالص—سال ۲۰۲۵ به چنین فیلمی احتیاج دارد. در سال ۲۰۲۱، گرت ایوانز (سازندهٔ فیلم‌های The Raid و Apostle) فیلم اکشن‌برندهٔ Havoc با بازی تام هاردی را برای نتفلیکس ساخت؛ اما مثل هر فیلمی، نیاز به فیلم‌برداری مجدد داشت. به‌خاطر تداخل برنامه‌ها و اعتصاب SAG-AFTRA، فیلم تا ۲۰۲۵ در انتظار ماند و با تبلیغات اندک روی نتفلیکس منتشر شد. پاتریک واکر (هاردی) یک کارآگاه قتل است که به‌خاطر فداکاری‌هایش برای کار همه‌چیزش را از دست داده. در شهری فاسد در آمریکا که نامی از آن برده نمی‌شود، در شب کریسمس، همسر سابق واکر اجازه نمی‌دهد او دختر شش‌ساله‌اش را ببیند چون به‌خاطر تبدیل شدنش به آدمی فاسد و نامناسب، حق ملاقات را از او گرفته است. گروهی دزدان محموله‌ای از ماشین‌های لباس‌شویی پر از کوکائین را می‌دزدند تا با سندیکای تبهکار چینی به رهبری مردی به نام تسویی کنار بیایند. اما وقتی معامله دارد به‌ظاهر درست پیش می‌رود، گروهی ماسک‌زده با سلاح‌های اتوماتیک وارد می‌شوند و همه را از جمله تسویی به‌قتل می‌رسانند. دو دزد بازمانده، چارلی (جاستین کورنوِل) و میا (کوئلین سپولودا) در صحنه روی دوربین گرفته می‌شوند و مظنون‌اند؛ اما چارلی پسر نامزد شهرداری، لارنس بمونت (فارست ویتاکر) است. واکر برای لارنس در کارهای محرمانهٔ زیادی کار کرده و حالا می‌خواهد بیرون بیاید؛ قبول می‌کند که یافتن چارلی را به‌عنوان آخرین کار برای لارنس انجام دهد تا از او جدا شود، اما مادر تسویی (یو یان یان) پی‌گیر انتقام پسرش است. روزهایی که گرت ایوانز داشت تقریباً جانش را در جریان فیلم‌برداری تعقیب و گریزهای عملی مثل The Raid 2 از دست می‌داد، گذشته‌اند؛ Havoc بدون شک از هر دو فیلم The Raid هم بیشتر از VFX استفاده کرده است. این لزوماً چیز بدی نیست، چون گاهی افکت‌ها خوب کار می‌کنند. شهری که فیلم در آن رخ می‌دهد، بسیار زمخت و تیره است؛ نورهای فلورسنت رنگی شهرِ همواره بارانی و کم‌نور، جلوه‌های چشم‌گیری به تعقیب و گریزهای متعدد فیلم می‌دهند. همچنین احتمالاً متوجه می‌شوید که صورتی از تام هاردی در برخی سکانس‌های شدید دست‌به‌دست‌کاری شده—با توجه به این‌که هاردی سه بدل بدلکار دارد (یکی برای رانندگی و دو تا برای اکشن)، این قضیه محتمل است. داستان (یا کمبود آن) هم از انتقادهای فیلم است. Havoc مثل فیلمی نوآر پخش می‌شود با معمایی که چندان سخت نیست. ضربات داستانی‌ای دارد که شبیه به فیلم‌های The Raid‌اند و اینکه این را ببخشید چون از همان فیلم‌ساز است یا نه، به خودتان بستگی دارد. به‌روال شخصی، Havoc یک فیلم اکشن فوق‌العاده پرتنش است که تقریباً تمام مدتِ حدود دو ساعته‌اش جذب‌کننده است. افکت‌های بصری قدری سازگاری می‌طلبند—در بعضی سکانس‌ها ماشین‌های پلیس روی آسفالت شبانه به‌شکل غیرطبیعی سریع و معلق دیده می‌شوند—اما این نکته‌ها کوتاه‌مدت‌اند و به‌راحتی می‌شود از آنها گذشت. Havoc با یک تعقیب و گریز خشن بین یک کامیون سنگین و چند ماشین پلیس باز می‌شود. دیدگاه دوربین شما را مستقیماً در معرض خطر قرار می‌دهد با همهٔ تق‌تق فلز، چراغ‌های شکسته و آژیرهای فریادزن. این سکانس با پرتابِ یک ماشین لباس‌شویی پر از کوکائین از داخل شیشهٔ جلوی یک ماشین پلیس به اوج می‌رسد. از نظر اجرا، پاتریک واکر شبیه ادی بروک است اما با فحش‌های پخش‌نشده. در سکانسی تام هاردی فریاد می‌زند «من یک پلیس لعنتی‌ام» و آن را با همان تُنِ ونوم ادا می‌کند. اما اجرای آشنای هاردی در Havoc به‌خوبی کار می‌کند: مردی که انگار نسبت به اطرافش بی‌حس شده و تنها درگیر یک تلاش آخر برای بازگشت به خانواده‌اش است. ظاهر واکر هم خیلی نامرتب است مثل ادی بروک در دنباله‌های ونوم؛ همیشه یک لیوان استارباکس در دست دارد و کت سیاه انداخته‌اش گوشهٔ پیراهن چهارخانه‌اش را بیرون زده—هاردی به‌عنوان واکر خسته به‌نظر می‌رسد با ریشی که دارد به سمت کامل شدن پیش می‌رود. سکانس «شیطان‌ها با ماسک هاکی» که خط اصلی داستان را آغاز می‌کند، لحظه‌ای دارد برای پاتریک واکر که مستقیماً از فیلم شرلوک هولمز گای ریچی وام گرفته شده است: واکر که به صحنه می‌رسد چشم‌هایش را می‌بندد و شروع به کنار هم گذاشتن قطعات ماجرا در ذهنش می‌کند. مردان ماسک‌زده اسلحه‌هایشان را از پشت شانهٔ واکر عبور می‌دهند و همه در مخفیگاهِ تسویی به‌آرامی و در اسلوموشن تکه‌تکه می‌شوند؛ واکر به عادتِ مرتب‌سازیِ توده‌ای از خون و جنازه در چیزی ملموس تبدیل شده است. بخشی از خون‌پاشی‌ها هم CGI است که ناامیدکننده است، اما در عوض بعضی تصاویر خشن و ارزشمند را هم خلق می‌کند—صورت یک مرد به‌وسیلهٔ شات‌گان به‌کلی روی دوربین پخش می‌شود که احتمالاً با جلوه‌های عملی سخت‌تر ایجاد می‌شد. Havoc عجیب است چون خیلی از چیزهایی را که گرت ایوانز به‌خاطرشان معروف است—سکانس‌های اکشن شلوغ و به‌یادماندنی (تمام سکانس‌های کلاب و کلبه)—عرضه می‌کند، اما به‌دلیل تمایل کارگردان به استفادهٔ بیشتر از CGI کمی رنگ و بوی متفاوتی دارد. با این وجود، Havoc احتمالاً از بهترین فیلم‌های اکشن سال خواهد بود. فیلم آشغال. همه افسرده، خشونت‌آمیز و بی‌ادب‌اند. شخصیت اصلی که پلیس است بیشتر شبیه یک لات بی‌کلاس به‌نظر می‌رسد تا پلیس. داستان تقریباً وجود خارجی ندارد. بخش اعظم فیلم اکشنی غیرواقعی و احمقانه است. این فیلم برای کسانی است که می‌خواهند شلیک و دعوا ببینند بدون هیچ داستانی. فقط یک فیلم احمقانه و ارزان‌قیمت است.