فیلم Death of a Unicorn 2025

«مرگ یک تک‌شاخ» پر از پتانسیل است، اما متأسفانه من هرگز نتوانستم واقعاً به آن دل ببندم. کل فضاسازی فیلم به‌شدت کم‌رمق است و خط داستانی مربوط به خانواده ثروتمند برایم جذاب نبود. اوضاع تنها در پایان بهتر می‌شود و همان‌جا است که پتانسیل فیلم به چشم می‌آید. فیلمی که فقط درباره خانواده کینتنرز و تک‌شاخ‌ها می‌بود می‌توانست فوق‌العاده باشد، به‌خصوص اگر بیشتر به جنبه فانتزی...

«مرگ یک تک‌شاخ» پر از پتانسیل است، اما متأسفانه من هرگز نتوانستم واقعاً به آن دل ببندم. کل فضاسازی فیلم به‌شدت کم‌رمق است و خط داستانی مربوط به خانواده ثروتمند برایم جذاب نبود. اوضاع تنها در پایان بهتر می‌شود و همان‌جا است که پتانسیل فیلم به چشم می‌آید. فیلمی که فقط درباره خانواده کینتنرز و تک‌شاخ‌ها می‌بود می‌توانست فوق‌العاده باشد، به‌خصوص اگر بیشتر به جنبه فانتزی می‌پرداخت؛ چیزی شبیه به «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» اما با تمام خون‌ریزی و مرگ‌هایی که این اثر ۲۰۲۵ دارد. صحنه پایانی، هرچند اغراق‌آمیز، نویدبخش است. پال راد و جنا اورتگا در نقش‌های خود خوب‌اند، اگرچه در این فیلم لحظه‌های برجسته‌ای از آن‌ها ندیدم. لوپولدها—هرچند آرزو داشتم اصلاً در فیلم حضور نداشتند—توسط بازیگران به‌نسبت خوبی اجرا شده‌اند و ویل پولتر هم تا حدی بامزه است. مطمئنم برای بسیاری جواب خواهد داد، اما برای من چنین نبود. در این کمدی-درام، چیزی ناامیدکننده و تا حدی کلیشه‌ای وجود دارد که هرگز واقعاً جان نمی‌گیرد. فیلم با دیدن «الیوت» (پال راد) که همراه دختر نوجوانش «ریدلی» (جنا اورتگا) به خانه دورافتادهٔ حامیان احتمالی‌اش سفر می‌کند، با شروعی چندان امیدوارکننده آغاز نمی‌شود؛ او امیدوار است اختیار وکالت و مبلغ زیادی پول را از آن‌ها بگیرد. «اودل» (ریچارد ای. گرنت) پدر خانواده است و در اواخر عمرش قرار دارد؛ «بلایندا» (تئا لئونی) همسرش است و «شپ» (ویل پولتر) پسر کندذهن آن‌ها—و الیوت می‌کوشد تحت تأثیر قرار دهد. مشکل این است که برای قرار دیر می‌رسند؛ چرا؟ چون در راه به چیزی می‌زنند که هر روز کنار جاده نمی‌بینی. آن‌ها تصور می‌کنند این موجود مرده است، اما تعجب می‌کنند وقتی موجود در پارکینگ میزبان حضورش را نشان می‌دهد. کمی تحقیق مشخص می‌کند که این چیست و خونش ممکن است قدرت شفا‌بخشی معجزه‌آسایی داشته باشد (شبیه اشک‌های ققنوس). آیا این همان معجزه‌ای است که پیرِ اودل دنبال آن است؟ احتمالاً نه؛ بیشتر شبیه منبع غم و اندوه می‌شود وقتی مادر و پدر می‌فهمند بچه‌شان برای شام به غار بازنگشته و با عصبانیت برای بازگرداندنش برمی‌گردند. فیلم تلاش می‌کند کمی فانتزی وارد کند، اما به‌جز لئونی که ظاهراً آماده است با شوخی همراه شود، بقیه بازیگران چندان درخشان نیستند. گرنت به بازی اغراق‌آمیز روی می‌آورد، پولتر تلاش می‌کند اما چیز زیادی برای کار ندارد و نه راد و نه اورتگا در این پروژهٔ «بامبی در قالب پارک ژوراسیک» کار قابل‌توجهی انجام می‌دهند. نقش جذابی برای آنتونی کارایگان به‌عنوان خدمتکار شبیه لِرچ به نام «گریف» وجود دارد—تنها کسی که به‌نظر کمی عقل دارد—ولی در کل فیلم پیروزی کمیت یا جلوه‌ها بر محتوا است. قابل تماشا است، اما فیلمی نیست که انتظار داشته باشم مدت‌ها در ذهن بماند. تماشای «مرگ یک تک‌شاخ» تجربه‌ای آزاردهنده و، صادقانه بگویم، تا حدی مضحک بود. به‌جای اینکه با قصه ارتباط برقرار کنم، احساس جداافتادگی کامل کردم؛ هیچ‌یک از اتفاقات روی پرده نتوانست بر من تأثیر بگذارد یا کنجکاوی‌ام را برانگیزد. سخت‌ترین بخش رفتار شخصیت‌ها بود که در من احساس واقعی انزجار برانگیخت؛ فقدان انسانیت و واکنش‌های تصنعی آن‌ها، داستان را به نمایشی ناخوشایند تبدیل کرده که هدف و مسیر روشنی ندارد. در پایان حس می‌کنم با نوعی هجو متکبرانه روبه‌رو شده‌ام که در عجیب‌وغریب‌بودنش گم می‌شود و من را کاملاً بی‌تفاوت می‌گذارد.