فیلم The Call of the Wild 1972

نسخه اروپاییِ اثر کلاسیکِ جک لندن با بازی چارلتون هستون در جریان تبِ طلای کلوندایک در سال 1897، دو پیکِ پستی با سورتمه‌ی سگ از اسکاگوِی در سواحل جنوب‌شرقی آلاسکا به داوسون سیتی بیش از 400 مایل شمال در یوکن سفر می‌کنند. یکی از سگ‌های سورتمه، باک، تازه‌واردِ کالیفرنیا و بی‌تجربه در هوای برفی است. جان تورنتون (با بازی چارلتون هستون) بی‌احتیاطی می‌کند و با ثروتمند...

نسخه اروپاییِ اثر کلاسیکِ جک لندن با بازی چارلتون هستون در جریان تبِ طلای کلوندایک در سال 1897، دو پیکِ پستی با سورتمه‌ی سگ از اسکاگوِی در سواحل جنوب‌شرقی آلاسکا به داوسون سیتی بیش از 400 مایل شمال در یوکن سفر می‌کنند. یکی از سگ‌های سورتمه، باک، تازه‌واردِ کالیفرنیا و بی‌تجربه در هوای برفی است. جان تورنتون (با بازی چارلتون هستون) بی‌احتیاطی می‌کند و با ثروتمند شهر (جورج ایستمن) دشمن می‌شود، در حالی که با صاحب قمارخانه‌ی زیبا و دلفریب، کالیوپه (میشل مرکیر)، رابطه دوستانه‌ای برقرار می‌کند. «ندای وحش» (1972) یک ماجرای بکر و در ناگهانیِ طبیعت است که با لوکیشن‌های چشم‌گیر می‌تواند شبیه یک وسترن در سبک «شمال به آلاسکا» (1960) به نظر برسد، اگرچه بدون طنز فیزیکی آن فیلم. یادِ آثار بعدی مثل «ستاره شمال» (1996) و «دعوی» (2000) و نیز «مردانِ کوهستان» (1980) به ذهن می‌آید؛ هم به‌خاطرِ حضور هستون در نقش اصلی و هم به‌خاطرِ فضای وسترنِ زمستانیِ فیلم. حضور سگی به‌عنوان یکی از قهرمانان ممکن است یاد فیلم‌های دیزنی را تداعی کند، اما این فیلم اصلاً حال و هوای کودکانه یا دیزنی‌گونه ندارد. لازم به ذکر است که در این فیلم باک یک سگ ژرمن شپرد است، در حالی که در رمان مخلوطی از سنت برنارد و شپرد اسکاتلندی توصیف شده است. مدت فیلم کمی بیش از ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه است. توجه کنید که برخی نسخه‌ها حدود نیم ساعت از بخش پایانی را حذف کرده‌اند — به‌ویژه صحنه‌های نزدیکی تورنتون با کالیوپه در قمارخانه و در وان به سبک وسترن و همچنین سکانس‌های مربوط به پیته (رایموند هارمستورف) که به‌همراه راهنمایی نیمه‌طایفه‌ای (خوان لوییس گالیاردو) به دنبال طلا می‌گردد. میشل مرکیر به‌عنوان کالیوپه سرخ‌مو بسیار چشم‌نواز است و ماریا روم به‌عنوان مرسدس بلوند، دلپذیر ظاهر شده است. هستون این فیلم را بدترین کار سینمایی خود خوانده، اما مقصود او بیشتر مشکلات تولید و پیچیدگی‌های سیاسیِ مشارکت اروپاییِ پروژه بود تا خودِ محصول نهایی. برای نمونه، تیم تولید مجبور شد سگ‌های سورتمه را وارد کند چون در نروژ (به‌طور عجیب) سگ مناسب وجود نداشت و هستون مجبور شد در محل هنر دشوار سورتمه‌سواری با سگ‌ها را بیاموزد، کاری که در آن سگ‌ها یا می‌دویدند یا با هم می‌جنگیدند. از نظر «سیاست‌های اروپایی»، فیلم یک تولید مشترک بریتانیایی، نروژی، آلمانی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی بود (که می‌تواند منجر به دوبله‌های متعدد به‌سبک وسترن‌های اسپاگتی شود). این موضوع ناشرِ بریتانیاییِ ماجرا را واداشت تا برای تسهیل توزیع در اروپا، دست‌کم دو نفر کلیدی از هر کشور را به پروژه بیاورد. هستون ترکیب بازیگران و عوامل را بیشتر محصولِ تصمیمات سیاسی دانست تا شایستگیِ هنری و آن را یک تولید «سازمان ملل» توصیف کرد. وضعیتِ کار در ستِ فیلم‌برداری برای خوان لوییس گالیاردو دشوار بود؛ او احساس تنهایی و افسردگی می‌کرد که به‌خاطرِ ناتوانی در صحبت به زبان انگلیسی یا زبان‌های دیگر اعضای گروه، تشدید می‌شد. فیلم عمدتاً در نروژ فیلم‌برداری شده و بخش‌هایی در لاپلند فنلاند و بعضی صحنه‌های استودیویی در اسپانیا ساخته شده‌اند. امتیاز: B+/A-