فیلم Final Destination: Bloodlines 2025

تصور کن هم‌اتاقی‌ات خواب‌های مکرری می‌بیند که در آن از یک رستوران گردان خراب‌شده صدها پا بالا سقوط می‌کند و روی یک میله زنگ‌زده فرو می‌رود؛ آره — شاید منم یک‌شب به‌جای اینکه بلندش کنم، مخفیانه بالشتی روی صورتش می‌گذاشتم. خوشبختانه «استفانی» (کیتلین سانتا ریس) به خانه برمی‌گردد تا ریشه ماجرا را پیدا کند. وقتی ماجرا را برای خانواده‌اش تعریف می‌کند، معلوم می‌شود خواب‌شان ریشه...

تصور کن هم‌اتاقی‌ات خواب‌های مکرری می‌بیند که در آن از یک رستوران گردان خراب‌شده صدها پا بالا سقوط می‌کند و روی یک میله زنگ‌زده فرو می‌رود؛ آره — شاید منم یک‌شب به‌جای اینکه بلندش کنم، مخفیانه بالشتی روی صورتش می‌گذاشتم. خوشبختانه «استفانی» (کیتلین سانتا ریس) به خانه برمی‌گردد تا ریشه ماجرا را پیدا کند. وقتی ماجرا را برای خانواده‌اش تعریف می‌کند، معلوم می‌شود خواب‌شان ریشه در واقعیت دارد و همه‌چیز به مادربزرگ عجیب و غریب «آیریس» (گبریل روز) برمی‌گردد؛ مادربزرگی که در منطقه‌ای دورافتاده زندگی می‌کند که انگار از یک فیلم «مَد مَکس» درآمده و نظریه خودش را درباره آن شبِ پنجاه سال پیش و مرگ دارد. مثل بقیه فیلم‌های «فاینال دیستینشن»، مرگ اینجا شبیه یک موجود زنده با نقشه و نقشه‌کشی است و وقتی نقشه‌ای به‌هم نمی‌ریزد، خیلی هم خوشش نمی‌آید. خیلی زود دختر جوان نتیجه می‌گیرد در طول این سال‌ها مرگ داشته حساب‌ها را صاف می‌کرده و حالا نوبت خانواده آن‌هاست. همه فکر می‌کنند دیوانه شده، اما وقتی پسرعمه‌ی بی‌پروا «اریک» (ریچارد هارمن) از مرگ به‌طرز عجیبی نجات پیدا می‌کند، کم‌کم جدی‌تر می‌گیرند. مسئله این است: واقعاً فکر می‌کنند می‌توانند مردِ اصلی با داس را خنثی کنند؟ مثل آن ضرب‌المثلِ «پروانه بال می‌زند و سونامی رخ می‌دهد»، بعضی از زنجیره‌های علت و معلولی مرگ در این فیلم به همان اندازه دور از ذهن و درعین‌حال لذت‌بخش‌اند؛ ما کم‌کم از ترسِ ابزارهای روزمره — یک میله باغچه، یک حلقه بینی، یک نشانگرِ زنگ‌زده روی پشت‌بام — که می‌توانند ما را به طرز وحشیانه و خونینی به جهانِ دیگر بفرستند، لذت می‌بریم. حوادثی که در شرف وقوع‌اند به‌گونه‌ای بصری برایمان آماده می‌شوند تا قبل از وقوعِ اجتناب‌ناپذیر، بتوانیم حدس بزنیم چه بلایی قرار است بیاید — اما همیشه نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم دقیقاً چگونه رخ می‌دهد. مرگ نقشه دارد، ولی نقشه‌اش قابل تطبیق است و وقتی خانواده یکی‌یکی در قالبِ معمولِ فیلم‌های اسلشر کم می‌شوند، می‌توانیم طرفدارانِ خود را انتخاب کنیم (من از «عمه برندا» متنفر بودم و خیلی خوشم آمد که او یکی از گزینه‌ها باشد) و امیدوار باشیم نفر بعدی خودِ آن‌ها باشد! این اثر برای دیدن در روحیه‌ای که برایش ساخته شده مناسب است. نه، فیلمنامه شاهکار نیست و بازی‌ها هم طبق کلیشه‌های بلاوم‌هاوس از جمله جیغ زدن و فرار کردن قبل از گرفتن تصمیمات غیرمنطقی‌اند و بعد هم — خب می‌دانید چه‌جور پیش می‌رود. توقعات را پایین بیاورید و آماده‌ی سرگرمی باشید؛ هرچند طولِ فیلم بیش از حد است، اما می‌تواند شما را کمی بخنداند و کمی هم به خجالت بیندازد. «فاینال دیستینشن: بلادلاینز» بهتر از انتظار عمل می‌کند. دو ماه پیش پنج فیلم قبلی را دیدم و از اولین فیلم خیلی لذت بردم، هرچند دنباله‌ها چندان درخشان نبودند (بااین‌حال «فاینال دیستینشن ۵» را دوست داشتم). بدون شک این بهترین دنباله است. کاری که از فیلم می‌خواستم تفریحِ بی‌مغز و مرگ‌های خفن بود و در هر دو زمینه کاملاً راضی‌ام کرد. از هر صحنه مرگ لذت بردم؛ خیلی خلاقانه و خوش‌ساخت بودند. قطعاً در داستان حفره‌هایی هست، اما راستش مهم نیست — ما این‌ چیزها را کنار می‌گذاریم. بازیگران آن‌قدرها که من را شگفت‌زده کنند نبودند، ولی همگی قابل‌قبول و خوش‌قیمت بودند. کیتلین سانتا جوانا (یا ریس) برجسته است، اما گبریل روز، ریچارد هارمن و بقیه (تو برایانس، بازیگر «چاکی» را هم می‌بینم) هم ارزش دیدن دارند. جلوه‌های ویژه هم راضی‌کننده‌اند. بگویم فیلم احتمالاً آن‌قدرها که قصد داشته کمدی باشد، خنده‌دار نیست؛ اما من احساس کردم در جاهایی ناخواسته خنده‌دار شده — که برای من ایراد نیست. در مجموع آن را بالاتر از فیلمِ اصلی می‌دانم؛ اختلاف زیاد نیست، اما به نظر من کمی بهتر است. آفرین به همه دست‌اندرکاران، چون این اثر می‌توانست به‌راحتی flop شود ولی نشد. بهترین فیلم از مجموعه فاینال دیستینشن تا کنون. غیرقابل‌پیش‌بینی، پرتنش و خوش‌فیلم‌برداری. همچنین خوشحالم که بخش‌هایی از بازی Mortal Kombat 1 و حضور کوتاهِ کیتانا را آوردند؛ راهِ فوق‌العاده‌ای بود برای ارجاع به مورتال کامبت و شخصیت کیتانا. صادقانه بگویم از نقدهای بسیار مثبت شگفت‌زده‌ام. «فاینال دیستینشن: بلادلاینز» فیلم بدی نیست، اما کم‌وکاستی‌هایی دارد. از نکات مثبت می‌توان به بازیِ قابل‌قبول، داستانِ قابل‌پیش‌بینی اما پرداخت‌شده و شخصیت‌پردازی‌های باورپذیر اشاره کرد. حس نوستالژیکِ دهه شصت هم با مهارتی خوب کار شده و ترسی را که هر کسی پس از غذا خوردن در یک رستوران گردان بلند ممکن است تجربه کند، بیدار می‌کند. خودم دو بار تجربه غذا خوردن در چنین رستورانی را داشته‌ام—یکی در هنگ‌کنگ و دیگری در چین—پس این بخش برایم آشنا و کمی خنده‌دار (با اضطراب) بود. جایی که فیلم به‌نظرم می‌لنگد، این است که می‌توانست مرگ‌هایی هوشمندانه و زیرکانه خلق کند بدون اینکه لازم باشد آن‌ها را به شکلی اضافی و بی‌مورد خشن نشان دهد. این جنبه برایم آزاردهنده بود و احتمالاً به‌خاطر همین دیگر چنین فیلم‌هایی را تماشا نخواهم کرد. صحنه‌های مرگِ بیش‌ازحد خشن، ارزان، بی‌مزه و دگرگون‌کننده‌اند و عملاً لذت تجربه‌ای که می‌توانست وهم‌آلود و جذاب باشد را کاهش می‌دهد. خلاصه اینکه نقاط مثبت بسیاری هست، اما صحنه‌های خشونت‌آمیز و بی‌مورد برای من لذت فیلم را کم کرد. خلاق، خونین، بامزه و بدرستی بدرقه‌ای شایسته برای افسانه ترس و پادشاه جیغ، تونی تاد. (هیچ فیلمی از مجموعه فاینال دیستینشن بدون لحظه‌ای که بلدوورث درباره مرگ بدبینانه فلسفه‌پردازی کند کامل نیست.) این نسخه از ابتدا تا انتها انگار همه چیز را درست متعادل کرده است: از سکانس افتتاحیه فوق‌العاده تا صحنه‌های مرگِ خلاقانه، خشن و اغلب خنده‌دار، و چند بازیگر مهمان که اگر با سری آشنا باشید احتمالاً آنها را می‌شناسید. چند پیچ و تاب هم دارد که فیلم را جالب نگه می‌دارد و من واقعاً انتظار نداشتم موسیقی متن این‌قدر گلچینِ عالی داشته باشد یا شوخی‌ها این‌قدر خوب بنشینند؛ نویسنده‌ها واقعاً موفق شدند. تنها نکته تلخ این است که آشکاراً تونی تاد در روزهای پایانی عمرش بود و برای دوستداران ژانر دیدنِ این موضوع سخت بود؛ خوشحال‌ام که تا آخر توانست کاری را که دوست داشت انجام دهد. بروید «فاینال دیستینشن: بلادلاینز» را ببینید و واقعاً لذت ببرید. دادا، اون چی بود؟! 😂 همه‌چیز آروم بود تا وقتی دختر فکر می‌کرد مرگ را فریب داده، اما لحظه‌ای که فهمید واقعاً این‌طور نبوده — بوم، حالت هرج‌ومرج کامل فعال شد! 💀🔥 خوب، عالی مثل بقیه قسمت‌ها. نسبتاً خوب بود. ازش لذت بردم. یک هیجان‌انگیز و تاریکِ سرگرم‌کننده از جنس ترسناک-هیجانی که از ابتدا تا انتها لذت‌بخش است. صحنه‌های مرگِ زننده و جلوه‌های مؤثر و بازی‌های قابل‌قبول دارد. امتیاز: 3.75 از 5. کسل‌کننده و احمقانه. داستان تنبل و کم‌مایه، بدون منطق یا جهتِ درست؛ آدم‌ها مدام انتخاب‌های احمقانه می‌کنند و با خشونتِ غیرضروری می‌میرند. شخصیت‌ها آن‌قدر احمقانه‌اند که عملاً طرفِ «مرگ» را می‌گیرید. حتی برای یک تماشای آسوده در یک روز تنبل هم ارزش ندارد. انرژی و فکر‌تان را برای چیزِ بهتر نگه دارید. خیلی فیلمِ سرگرم‌کننده‌ای بود. کلی صحنه مرگ مبتکرانه و جذاب داشت. مقدمه‌ی عالی‌ای داشت. الآن این شادی را با تمام وجود تجربه کنید!