فیلم Hundreds of Beavers 2022

این فیلم در فستیوال Fantastic Fest نمایش داده شد. این فیلم سیاه‌وسفید را می‌توان تلفیقی از کارتون‌های Looney Tunes، فیلم‌های صامت چارلی چاپلین و فضایی نزدیک به «Cannibal! The Musical» دانست. داستان بی‌دیالوگِ آن درباره فروشنده‌ای مرتباً مستِ نوشیدنی سیب است که می‌خواهد بزرگ‌ترین شکارچی پوست جانوران قاره آمریکا شود. تنها راه رسیدن به هدفش، مبارزه با صدها بیور در جنگل‌های پوشیده از برف است. قصه...

این فیلم در فستیوال Fantastic Fest نمایش داده شد. این فیلم سیاه‌وسفید را می‌توان تلفیقی از کارتون‌های Looney Tunes، فیلم‌های صامت چارلی چاپلین و فضایی نزدیک به «Cannibal! The Musical» دانست. داستان بی‌دیالوگِ آن درباره فروشنده‌ای مرتباً مستِ نوشیدنی سیب است که می‌خواهد بزرگ‌ترین شکارچی پوست جانوران قاره آمریکا شود. تنها راه رسیدن به هدفش، مبارزه با صدها بیور در جنگل‌های پوشیده از برف است. قصه ساده است، اما طنز درست و حسابی کار شده و موقعیت‌هایی که قهرمان‌مان در آن‌ها قرار می‌گیرد، بسیار خنده‌دارند؛ کسانی که به کمدی فیزیکی علاقه دارند، از این طنزِ آمیخته با شیطنت لذت خواهند برد. با اینکه فیلم کاملاً صامت است و دیالوگی ندارد، از همان ابتدا بیننده را جذب می‌کند. ساختن اثری چنین جذاب بدون سخن گفتن، به مهارتی متفاوت از تیم فیلم‌سازی نیاز دارد؛ مایک چسلیک (کارگردان) و هم‌نویسنده‌اش Ryland Brickson Cole Tews ذوقی طبیعی برای آیرونی و مضحکه دارند. شاید فکر کنید زمان پخش یک ساعت و چهل و هشت دقیقه زیادی باشد، اما اصلاً طولانی به نظر نمی‌رسد؛ این نشانه قدرت روایت فیلم است. افشای بیش از حد داستان، شگفتی‌ها را از بین می‌برد، چون این فیلم درباره کشف لحظه‌ای است. ظاهر بیورها هم خنده‌دار است و وقتی با حالت‌های اغراق‌شده صورت و سکانس‌هایی که یادآور تعقیب‌های Wile E. Coyote و Roadrunner هستند ترکیب می‌شود، به‌سادگی در فضای مضحک آن فرو می‌روید. به محض اینکه شکارچی یکی‌یکی بیورها را از پای درمی‌آورد، با انیمیشن ساده‌ای شمارِ کشته‌ها نمایش داده می‌شود. تله‌هاش خلاقانه‌تر، زیرکانه‌تر و عجیب‌تر می‌شوند تا مأموریتش برای نابودی جنگلی پر از بیور را پیش ببرد. پایان فیلم با تعقیب و گریز دیدنی‌ای با سورتمه و گلوله‌های برف رقم می‌خورد که هم هیجان‌انگیز و هم مسخره است؛ طنز بین فضای تیره و سبک به نرمی حرکت می‌کند. «صدها بیور» نمونه‌ای موفق از فیلم‌سازی مستقل و عجیب‌وغریب است و تا آخرین فریمش جذاب باقی می‌ماند. فیلمی فوق‌العاده که ارزش منتظر ماندن را دارد؛ به‌طور خوشایندی شگفت‌زده شدم. «ژان» خوش‌قیافه (Ryland Tews) یک کسب‌وکار کوچک سیب و نوشیدنی چرخان دارد که به خوبی پیش می‌رود تا اینکه بیورها همه‌چیز را به هم می‌ریزند و او را بی‌خانمان می‌کنند، طوری که تنها لباسی که دارد هم از تنش است. زمستان سخت در راه است و ژان تازه می‌فهمد که زمین به نفع جاندارانی است که حالا باید شکارشان شوند تا او زنده بماند. خرگوش‌ها کم نمی‌آورند، ماهی‌ها ساده‌لوح نیستند و بیورها—خب—وحشی‌اند؛ تقریباً هر درختی را قطع می‌کنند و سازه‌ای عظیم می‌سازند که سد آسوان را هم کم‌اثر نشان می‌دهد. خوشبختانه تاجر محلی با دختری زیبا کالای لازم را در ازای پوست‌ها می‌دهد، و با کمک یک شکارچی خبره و نقشه‌های دقیقش، ژان به ماجراهایی می‌پردازد که بارها باعث خنده بلند تماشاگر می‌شوند و به بهترین آثار کارتونی استودیوهای کلاسیک نزدیک‌اند. کمدی فیلم سریع و از نوع اسلپ‌استیک است و معمولاً انتهای شوخی‌ها را از دور می‌توان دید، اما در این بیابان برفی که قهرمان باید بخورد یا خورده شود، این شیوه جواب می‌دهد. او با کمی علم، اراده‌ای سخت و مقادیری خوش‌شانسی، کم‌کم بهتر می‌شود، بیشتر به تاجر رجوع می‌کند، بهتر تجهیز می‌شود و عاشق می‌گردد. عنوان فیلم طعنه‌ای به قیمتی است که مرد برای دختر تاجر گذاشته و این کار در نهایت مأموریت پایانی «ژان» می‌شود؛ اما این جانوران دندان‌دار آسان تسلیم نمی‌شوند—خصوصاً وقتی ساختار صنعتی عظیم‌شان در آب را می‌بینیم. نقد اصلی‌ام این است که فیلم کمی طولانی است و لحظاتی شبیه یک بازی صفحه‌ای می‌شود که دور می‌زند و همان موقعیت‌ها و شوخی‌ها را تکرار می‌کند؛ بیست دقیقه آخر اندکی کش‌دار است. با این حال در کل ترکیبی از چاپلین و هارولد لوید با یادداشت‌هایی از «Grizzly Adams» است و سرگرم‌کننده است. و چه کسی فکرش را می‌کرد که از اجزای داخلی بیورها بتوان تا این حد بهره برد؟