فیلم The Accountant 2 2025

«حسابدار ۲» در مقام یک دنباله، به‌طرز قابل‌توجهی بهتر از نسخهٔ اصلی ظاهر می‌شود؛ پیش‌رفتی که مرهون شرط‌بندی هوشمندانه روی رابطهٔ برادرانهٔ بن افلک و جان برنتال است. صحنه‌های اکشن براق‌تر، لحظات واقعاً خنده‌دار و عمق احساسی کافی که تماشاگر را درگیر می‌کند، باعث شده گاوین اوکانر داستانی سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز ارائه دهد؛ تنها دلیل نرسیدن فیلم به جایگاه برتر، شلوغی بیش از حد خطوط...

«حسابدار ۲» در مقام یک دنباله، به‌طرز قابل‌توجهی بهتر از نسخهٔ اصلی ظاهر می‌شود؛ پیش‌رفتی که مرهون شرط‌بندی هوشمندانه روی رابطهٔ برادرانهٔ بن افلک و جان برنتال است. صحنه‌های اکشن براق‌تر، لحظات واقعاً خنده‌دار و عمق احساسی کافی که تماشاگر را درگیر می‌کند، باعث شده گاوین اوکانر داستانی سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز ارائه دهد؛ تنها دلیل نرسیدن فیلم به جایگاه برتر، شلوغی بیش از حد خطوط فرعی و گاه از دست رفتن تمرکز روایی است. با این حال، شیمی بی‌نقص زوج اصلی و تلاش صادقانه—اگرچه نه بی‌نقص—برای پرداخت محترمانه به موضوعات حساس، فیلم را برای تماشای یک شب خوش در سینما شخصاً قابل توصیه می‌کند. امتیاز: B+ راستش را بخواهید، من نسخهٔ اول «حسابدار» (۲۰۱۶) را کاملاً فراموش کرده بودم و انتظار زیادی نداشتم؛ اما فیلم خوش‌ساخت و مفرحی است. شخصیت دقیق و حساب‌شده‌ای با رازهای تاریک (بن افلک) باید با برادر ازهم‌گسیخته‌اش «براکستون» (جان برنتال) و یک مأمور دولتی کم‌تر راغب «مدینا» (سینتیا آدایی-رابینسون) همکاری کند تا بفهمند چرا رئیس او (جی.کی. سیمونز) بعد از دیداری پنهانی در یک باشگاه مشکوک به ضرب گلوله کشته شده است. به نظر می‌رسد این دو برادر بیشتر از آنچه انتظار می‌رفت اشتراک دارند، و وقتی تکنیک‌های آن‌ها با هم ترکیب می‌شود—دسترسی به فناوری پیشرفته در کنار گرایش به ضرب و شتم و پاک‌سازی صحنه—مدینا را در تعارض شدیدی قرار می‌دهد. همه‌چیز به باندهای آدم‌ربایی و قاچاق انسان ختم می‌شود که برای محافظت از تجارت پرسودشان هر کاری می‌کنند و به‌زودی قاتلان حرفه‌ای به دنبال این سه‌نفر می‌افتند. اینجا چیز چندان نوآورانه‌ای نیست؛ ترکیبی از فضای «جان ویک» و «آی-تیم» است که به افلک اجازه می‌دهد با لهجه‌ای نسبتاً عجیب ظاهر شود و برنتال با راه‌رفتن در لباس زیرش نوعی تهدید کمدی‌وار بسازد که خالکوبی‌هایش آن را تشدید نمی‌کند. برنتال در نقش مأمور سرسخت و پیرو عمل‌گرایانه بیشترین بار سرگرم‌کنندگی را به دوش می‌کشد و نکتهٔ اجتماعی کوچکی هم در قالب آدم‌هایی هست که با کندوکاو در اینترنت از دوربین‌ها و قطعات اطلاعاتی پازل می‌سازند؛ افرادی که شاید جامعه انتظار نداشت از نظر ذهنی چنین توانمندی‌هایی داشته باشند. پایان‌بندی تا حدی کلیشه‌ای است، اما شیمی فراوان میان دو مرد در حد مناسبِ احساسات خانوادگی می‌ماند، در حالی که رابینسون سعی می‌کند بدون بار نقش زیاد، همه‌چیز را معنی‌دار کند. فیلم ماجرایی اکشن خوش‌گذرانی است که هرچند برای جوایز مهم رقابتی نیست، چند ساعت را به‌خوبی پر می‌کند و باعث می‌شود دربارهٔ میزان نظارت و ضبط و دست‌کاری زندگی‌مان فکر کنیم. «حسابدار ۲» دنباله‌ای ناکافی برای یک تریلر اکشن اصلی و بسیار برتر است. متأسفانه، برخلاف فیلم اول، این ساخته‌ای است که خودش هم نمی‌داند می‌خواهد چه باشد؛ آیا فیلم اکشن است یا شاید کمدی؟ حاصل کار گیج‌کننده و صادقانه بگویم، آزاردهنده است. عناصر کمدی ضعیف در مسیر آنچه باید یک فیلم اکشن جدی و دقیق می‌بود قرار می‌گیرند؛ مثل آدمی ابله با شیپور بادی و جوک‌های بد که در یک جشنوارهٔ شکسپیر ظاهر شده باشد. می‌توانید بیست دقیقهٔ اول را بی‌درنگ حذف کنید و در داستان تفاوتی مشاهده نکنید—مگر اینکه از دیدن حسابداری با اختلال طیف اوتیسم که تلاش می‌کند با بازیگران فیلم رابطهٔ عاشقانه برقرار کند لذت ببرید؛ چه کسی در عقل سلیم چنین تصنعی را خنده‌دار دانسته؟ ادامهٔ فیلم از منظر فراهم‌سازی اطلاعات قابل قبول است، اما پایهٔ داستان را تضعیف می‌کند: شخصیتی تنها و در بند دنیای خودش که به‌واسطهٔ همین ویژگی‌ها جذاب است، اکنون به‌طور دست‌پاچه‌ای تبدیل به تیمی «رفیق‌وار» می‌شود که نتیجه‌اش چندان موفق نیست و متأسفانه شوخی‌های ناکارآمد و توهین‌آمیز که در واقع با اوتیسم شخصیت اصلی شوخی می‌کنند، همچنان به‌شیوه‌ای نا‌پخته و شرم‌آور ادامه دارد. در مجموع، دنباله‌ای متوسط و گاه احمقانه برای فیلم اصلی بسیار بهتر؛ اگر فیلم اول را دوست داشتید، شاید اصلاً سراغ این دنباله نروید چون احتمالاً شما را عصبانی خواهد کرد. بتمن و مارو با تک‌گویی‌هایشان از دل این فیلم عبور می‌کنند. شیمی وجود دارد. حس عجیبی نسبت به این فیلم دارم؛ مثل آن بار که در فیلم دیگری جیغ کشیدم. بچه‌ها با تحسین به ناجی‌شان چشم می‌دوزند. صحنهٔ جنگ مأمور اف‌بی‌آی شخصیت او را به‌طور غیرضروری نابود می‌کند. چرا همه‌چیز این‌قدر طولانی بود؟ دوباره یک شمارهٔ موزیکال بین دو پرده؛ لطفاً فیلم‌های کوتاه و مفرح بسازید. نسخهٔ هشتاد و هشت دقیقه‌ای می‌توانست عالی باشد. واقعاً امیدوارم افلک با آن نوجوانِ جذاب تماس بگیرد. فیلمی که دربارهٔ یک حسابدار واقعی بود، با یکی دیگر دنبال شد که دربارهٔ یک قاتل تمام‌عیار در بحران میانسالی است و هیچ حساب‌وکتابی انجام نمی‌دهد—مگر اینکه شمارش قتل‌ها را حساب کردن بدانید. نیمهٔ اول فیلم نیاز به بازبینی دارد تا بفهمید دقیقاً چه دیدید، چون صحنه‌ها به نظر کاملاً جدا از کل فیلم می‌آیند. برخی از آن‌ها ممکن است اصلاً ربطی به داستان نداشته باشند و صرفاً پُرکننده یا نمایش قدرتی باشند که تاثیری بر داستان ندارند. با وجود آشکار شدن کل داستان، دائماً این سؤال پیش می‌آید: این چه ربطی به یک حسابدار دارد؟ حتی صحنه‌های پایانی هم این سؤال را مطرح می‌کنند: او از کجا می‌دانست؟ فقط برای یک حدس فوق‌انسانی دست به وحشی‌گری زد؟ فیلم قبلی برخی موارد را قابل‌باور می‌کرد، اما این یکی به‌هم‌ریخته و توضیح‌ناپذیر است و با کلی‌گویی‌های «می‌دانی او فوق‌انسان است، پس می‌تواند این کار را بکند» سر و کار دارد. در کل، اگر انتظار دارید دنباله‌ای مثل نسخهٔ اول «حسابدار» ببینید، ناامید خواهید شد. این بیشتر فیلمی است در سبک «رامبو ملاقات می‌کند با ایکس-من و پنیشِر در بحران میانسالی» که از شخصیت‌های «حسابدار» بهره می‌برد؛ اگر همین حس را می‌خواهید، از آن لذت خواهید برد.