فیلم Return to Oz 1985

«بازگشت به اوز» فیلمی معمولی است؛ شخصاً از آن لذت نبردم. از لبهٔ ترسناکی که در بخش ابتدایی فیلم دارد خوشم آمد؛ چیزی که انتظارش را نداشتم و دیدنش دلپذیر بود. اما همین نکته تقریباً همهٔ امتیاز فیلم برای من است: خودِ اوز آن‌طور که باید جادویی به‌نظر نمی‌رسد و شخصیت‌های غیرانسانی برایم کسل‌کننده‌اند. از بازیگران روی پرده، تنها اجرای سرگرم‌کننده مربوط به ژان مارش در...

«بازگشت به اوز» فیلمی معمولی است؛ شخصاً از آن لذت نبردم. از لبهٔ ترسناکی که در بخش ابتدایی فیلم دارد خوشم آمد؛ چیزی که انتظارش را نداشتم و دیدنش دلپذیر بود. اما همین نکته تقریباً همهٔ امتیاز فیلم برای من است: خودِ اوز آن‌طور که باید جادویی به‌نظر نمی‌رسد و شخصیت‌های غیرانسانی برایم کسل‌کننده‌اند. از بازیگران روی پرده، تنها اجرای سرگرم‌کننده مربوط به ژان مارش در نقش پرنسس مومبی است—او بسیار خوب بازی می‌کند. به‌جز او چیز چندانی برای گفتن نیست. فایروزا بالک در نقش دوروتی عملکرد قابل قبولی دارد؛ با توجه به سنش، کارش تا حدی مناسب است. گروه «ویلرز» تا حدودی جالب‌اند و ظاهرشان جذاب است. حیف است که از مترسک، شیر بزدل و مرد قلعی استفادهٔ چندانی نشده—در مورد مرد قلعی، در واقع خوشحالم که کم‌پرداخته‌اند چون طراحی‌اش وحشتناک بود. می‌فهمم با توجه به منبع اقتباس چرا شخصیت‌های بیشتری حضور ندارند، اما این تغییرها بی‌جهت به‌نظر می‌رسد، مخصوصاً که بیلینا، تیک‌تاک و جک کله‌کدو ضعیف‌اند. شنیدم فیلم تا حدی به سری کتاب‌های اصلی وفادار است که قابل احترام است، اما به‌نظر من در درجهٔ اول یک فیلم باید فیلم خوبی باشد—و این فیلم در این زمینه چندان موفق نیست. هرکس نظر خودش را دارد، البته. در ادامهٔ داستان دوروتی جوان (فایروزا بالک)، عناصر تیره‌تری دیده می‌شود. او از نخستین سفرش به اوز دچار آسیب روانی شده و خالهٔ درمانده‌اش، خاله ام (پایپر لوری)، برای کمک به او به درمان الکتریکی متوسل می‌شود. خوشبختانه طوفان نجات‌بخش می‌آید و وقتی دوروتی از آسایلی که قرار بود در آن درمان شود فرار می‌کند، خود را دوباره در سرزمینی ویران‌شده از اوز می‌یابد: جادهٔ آجرزرد کنده شده و شهر زمرد جز خرابه‌ای باقی نمانده است. معلوم می‌شود پادشاه نوم زیرزمینی عزم بازپس‌گیری جواهراتی را که به‌زعم خودش از قلمروش دزدیده شده‌اند دارد و همراه با پرنسس مومبی، شهر سابقاً باشکوه را به ویرانه تبدیل کرده‌اند. بر دوش دوروتی و دوستان جدیدش—جک کله‌کدو و سرباز قلعین تپل، تیک‌تاک—است که پودر مرموز زندگی را بیابند، بر آن‌ها پیروز شوند و پادشاهی را بازسازی کنند. این داستان تهدیدآمیزتر و جدی‌تر است. موقعیتِ درمان در آغاز فیلم (که به‌خوبی با بازی نیکول ویلیامسون و ژان مارش همراهی می‌شود) مؤثر است و پرنسسِ چندسر هم به سوفی وارد و فیونا ویکتوری فرصت می‌دهد کمی آشوب به‌پا کنند. بزرگ‌ترین ایراد من این است که خانم بالک بسیار جوان‌تر از جودی گارلند به‌نظر می‌رسد و بازیگر چندان جذابی نیست. انیمیشن اندکی ابتدایی است، اما فیلم روند خوبی دارد، با صحنه‌های فراوانی از کاناپه‌های پروازی و پیامی که می‌گوید سبز همیشه خوب است.