فیلم Jurassic World: Rebirth 2025

«Jurassic World: Rebirth» تلاش می‌کند جادوی مجموعه را زنده کند، اما بیشتر حالت تکراری دارد تا تازه. دایناسورها خوب از کار درآمده‌اند، اما حس شگفتی تقریباً از بین رفته است. داستان، همان ملودی‌های قدیمی را بازیابی می‌کند — طمع شرکت‌های بزرگ، خیانت، و فریاد «بِدَو!» — و شخصیت‌های جدید بیشتر شبیه فیگورهای اکشن با جملات کلیشه‌ای‌اند. چند صحنه برجسته خوب کار شده و حضور یک...

«Jurassic World: Rebirth» تلاش می‌کند جادوی مجموعه را زنده کند، اما بیشتر حالت تکراری دارد تا تازه. دایناسورها خوب از کار درآمده‌اند، اما حس شگفتی تقریباً از بین رفته است. داستان، همان ملودی‌های قدیمی را بازیابی می‌کند — طمع شرکت‌های بزرگ، خیانت، و فریاد «بِدَو!» — و شخصیت‌های جدید بیشتر شبیه فیگورهای اکشن با جملات کلیشه‌ای‌اند. چند صحنه برجسته خوب کار شده و حضور یک خانواده با پیش‌زمینهٔ لاتین امیدوارکننده است، هرچند کمی قالبی و تصنعی به نظر می‌رسد. فیلم بد نیست، فقط محافظه‌کار است. اگر به دنبال هیجانید، جواب می‌دهد؛ فقط انتظار شگفتی نداشته باشید. فیلم در نهایت بازتاب‌دهندهٔ وضع کنونی این فرانچایز است: محصولی از نظر بصری شایسته، با استعداد در جلو و پشت دوربین، اما گرفتار فقدان هدف و بلندپروازی روایی. بازیگران عالی‌اند، اما شخصیت‌ها تهی‌اند. دایناسورها هنوز چشمگیرند، اما حضورشان دیگر آن وزن سابق را ندارد. تم‌هایی که زمانی غنی و تحریک‌آمیز بودند، حالا به مصلحت‌اندیشی‌های مدرن تبدیل شده‌اند که هرچند معتبرند، اما در این جهان چندان جا ندارند. شاید وقت آن باشد که بپذیریم زندگی راه خود را پیدا می‌کند — اما این راه همیشه ادامه دادن نیست؛ گاهی بهترین کار، رها کردن است. امتیاز: C+ این فیلم بار دیگر نشان می‌دهد که این فرنچایز چقدر در تکرار و قفلِ ایده‌ها به‌سر می‌برد. فقدان ایده‌های تازه آشکار است: داستانی فرمولی و خسته‌کننده، عمق روایی کم و شخصیت‌پردازی سطحی. توضیحات به‌صورت فنی درست‌اند اما جدا از متن چندان ارزشی ندارند. خلاصه اینکه فیلمی سطحی و خوش‌تراش اما تنبل است که هیچ ارزش افزوده‌ای به یک فرنچایز خلاقانه‌اش ته کشیده اضافه نمی‌کند. نتیجتاً اثری بدون اصالت و انگیزه که این مجموعه را بیش‌ازپیش به سوی «انقراض سینمایی» می‌برد. خوب، از دو قسمت قبلی کمی بهتر است اما به سرعت فراموش می‌شود. خوشحالم برای همهٔ عوامل—از جمله اسکارلت جوهانسون، کارگردان گرت ادواردز و فیلمنامه‌نویس دیوید کوپ—که دستمزد گرفتند، اما بعید است هفتهٔ بعد چیزی از این فیلم به خاطر داشته باشم. نقطهٔ مثبتش این است که طولانی نمی‌شود؛ زیر دو ساعت است اگر اعتبارها را حساب نکنید. امتیاز: 2.75/5 گاهی فیلم‌ها توانایی شگفت‌زدن ما را به طرزی خوشایند دارند، و این قسمت جدید از مجموعهٔ «ژوراسیک» یکی از آن‌هاست. اعتراف می‌کنم پیش از دیدن، تردیدهایی داشتم؛ گمان می‌کردم این کالای سینمایی دیگر راهِ زیادی ندارد و چیزی جدید و باارزش برای ارائه ندارد، دست‌کم در حوزهٔ نوآوری. با این همه، علی‌رغم ورود به سرزمین‌های آشنا، اثر جدید گرت ادواردز سرگرم‌کننده است، گرچه چندان شگفت‌انگیز نیست. شاید علتش این است که این قسمت از نظر لحن و لحظاتی از ساختار به‌شدت شبیه آثار اسپیلبرگ به‌نظر می‌رسد و در جنبه‌هایی به فیلمی اشاره می‌کند که فرنچایز را در 1993 آغاز کرد. اگرچه روایت بارها به الگوهای شناخته‌شده بازمی‌گردد، اما کیفیت فیلم‌سازی، توانایی در ساخت و حفظ تنش، ارائهٔ تازهٔ عناصر داستانی و ارزش‌های تولیدی—از جمله جلوه‌های ویژهٔ چشمگیر و افزودن بازیگرانی چون اسکارلت جوهانسون و ماهرشالا علی—این قسمت را قابل‌توجه می‌سازد. مهم‌تر از همه، فیلم در لحن خودش ثبات دارد و می‌داند دقیقاً چه نوع فیلمی می‌خواهد باشد، که این نکته آن را از نسخه‌هایی که میان علمی-تخیلی و سرگرمی کمپ تردید داشتند متمایز می‌کند. البته پیش‌بینی‌پذیری، کندی گاه‌وبی‌گاهِ ریتم و بعضی حفره‌های داستانی و دستگاه‌های روایی ساختگی هم وجود دارد؛ اما در مجموع این یک اثر نسبتاً خوب و سرگرم‌کننده در مجموعه‌ای هفت قسمتی است—پیشنهاد می‌کنم آن را نا‌به‌حق دست کم نگیرید؛ شاید کامل نباشد اما فیلم خوش‌ساخت و مفرحی برای یک بعدازظهر تابستانی است. حداقل یک صحنه هست که دایناسورهای عظیم در کنار هم قدم می‌زنند و تم قدیمی جان ویلیامز را می‌شنویم—صحنه‌ای که در خاطر می‌ماند—اما در غیر این صورت این فیلم بیشتر شبیه یک بازی ویدیویی ناامیدکننده است که چیز جدیدی به مجموعهٔ ژوراسیک اضافه نمی‌کند. این مخلوقات عظیم حالا عمدتاً در مناطق استوایی نزدیک خط استوا زندگی می‌کنند و انسان‌ها از رفتن به آن‌جا منع شده‌اند. «کِربس» (با بازی روپرت فرند) نقشه‌ای برای درمان بیماری‌های قلبی دارد و گروهی از مزدوران را برای استخراج خون سه دایناسور عظیم می‌فرستد؛ آن‌ها زوری (اسکارلت جوهانسون)، لومیـس دانشمندِ نابغه (جاناتان بایلی) و یک واسطهٔ محلی به نام کینکِید (ماهرشالا علی) را همراه می‌کنند و به اعماق این آب‌های مرگبار می‌روند. در همین حال، خانواده‌ای که از برمودا به کیپ‌تاون می‌روند، بی‌خبر از خطرات، سر از ماجرا درمی‌آورند. برای بخش قابل‌توجهی از فیلم دو خط داستانی موازی داریم که مخاطب را راضی نمی‌کند: خانوادهٔ بی‌سلاح اما مقاوم باید به مقر متروکه‌ای برسد و مزدوران مرحله‌به‌مرحله در جزیرهٔ پر از جانوران خطرناک حرکت می‌کنند—ماجراهایی که از «Jurassic Park III» پیشرفت چندانی نکرده‌اند. جلوه‌های بصری به‌نظرم به‌اندازهٔ نسخه‌های اصلی مؤثر نبودند؛ شاید ما عادت کرده‌ایم این جانوران را روی خشکی ببینیم یا در دریا مثل نهنگ‌ها ظهور کنند یا از آسمان حمله کنند. جوهانسون با اشتیاق حضور دارد، و جاناتان بایلی خوشحال به‌نظر می‌رسد از کار در برابر پردهٔ سبز. سایر بازیگران بیشتر تکمیل‌کننده‌اند و چند شخصیت از ابتدا تعیین شده‌اند که قربانی دایناسورها شوند؛ این فیلم مجموعه‌ای از موقعیت‌های تکراری از «ایندیانا جونز» تا «هری پاتر» را بازنویسی می‌کند. به نظرم فیلم فراموش‌شدنی است و بیشتر مناسب پخش تلویزیونی فصل تعطیلات خواهد بود تا اینکه بعد از اکران سینمایی جلوهٔ ماندگاری داشته باشد. هفده سال پیش گروهی از دانشمندان به فکر جهش‌دادن دایناسورها افتادند؛ یکی از آن‌ها D-Rex یا Distortus Rex بود که از نوع تی‌رکس جهش‌یافته بود. به‌خاطر یک بستهٔ شکلات، D-Rex فرار می‌کند و تأسیسات تعطیل می‌شود. حالا، پنج سال پس از حوادث «Jurassic World: Dominion»، دایناسورها در بسیاری مناطق در حال نابودی‌اند و فقط در نواحی گرمسیری نزدیک خط استوا می‌توانند زاد و ولد کنند. شرکت داروسازی ParkerGenix می‌خواهد دارویی برای جلوگیری از بیماری قلبی بسازد و برای این کار باید خون سه دایناسور عظیم—موساسور (آبی)، تیتانوسور (خاکی) و کوئزلکواتلوس (آسمانی)—را استخراج کند. گروهی از نیروهای مخفی غیرقانونی به جزیرهٔ Ile Saint-Hubert می‌روند تا نمونه‌ها را بگیرند، جایی که احتمالاً با مرگ روبه‌رو می‌شوند و D-Rex در آنجا آزادانه می‌گردد. فیلم ترکیبی است از سه فیلم اول ژوراسیک که نتیجه‌اش ناامیدکننده است. فیلمنامه‌نویس دیوید کوپ و کارگردان گرت ادواردز همهٔ صحنه‌های اکشن بزرگ فیلم‌های قبلی را بازیابی کرده‌اند، اما تقریباً هیچ پیشرفت شخصیتی در کار نیست. انگیزهٔ همهٔ شخصیت‌ها پول است. فیلم لحظاتی دارد که ظاهراً می‌خواهد پشت‌پرده‌ای نشان دهد یا دلیلی بدهد که تماشاگر به شخصیت‌ها اهمیت دهد، اما بلافاصله عقب‌نشینی می‌کند یا نصفه‌نیمه‌ای پاسخ می‌دهد و سپس وارد فضای غیرجدی می‌شود. زوری مأموریتی را پشت سر گذاشته که در آن کسی را از دست داده، دانکن (ماهرشالا علی) پسری داشته که مرده و ازدواجش پایان یافته است؛ سایر همراهان صرفاً برای پول آمده‌اند. خانواده‌ای هم بی‌پروا در اقیانوس سفر می‌کنند و وقتی موساسور قایق‌شان را نابود می‌کند، بی‌طاقت و بی‌منطق رفتار می‌کنند. شخصیت‌ها کم‌عمق و اغلب آزاردهنده‌اند و تماشاگر معمولاً دلتنگی یا همدلی واقعی نسبت به آن‌ها پیدا نمی‌کند. فیلم به دایناسورهای کمتر شناخته‌شده زمان بیشتری می‌دهد و بخش عمده‌ای از زمان روی موساسور و کوئزلکواتلوس می‌گذرد که باعث می‌شود فیلم نسبت به نسخه‌های پیشین زمان بیشتری را در آب سپری کند. توسعهٔ شخصیتی تقریباً وجود ندارد و پایان قابل‌قبولی هم ارائه نمی‌شود: آدم‌ها می‌میرند، بازماندگان تصمیمی می‌گیرند و فیلم با سکانس رفتن آن‌ها با قایق به پایان می‌رسد. در مجموع «Rebirth» بدترین فیلم مجموعه است چون هویتی مستقل ندارد و بیشتر از آنکه مال خودش باشد ادای آثار قبلی را در می‌آورد. شخصیت‌ها از حیث حق‌به‌نفس و آزاردهنده‌بودن از جمله مواردی‌اند که تماشاگر آرزو می‌کند به سرنوشت بدتری دچار شوند. امتیاز: 8/10 — سفری هیجان‌انگیز، اما کم‌عمق فیلم در بخش اکشن و جلوه‌های بصری به‌خوبی عمل می‌کند و تعقیب و گریزهای دایناسوری و نماهای خیره‌کننده مخاطب را سر جای خود نگه می‌دارد. با این حال بیشتر شبیه یک ریبوت است تا بازآفرینی، وابسته به نوستالژی و کلیشه‌های آشنا. طرح از عمق و پیچیدگی نسخهٔ اصل برخوردار نیست و برخی مسیرهای شخصیتی نیمه‌تمام‌اند. با این همه اگر طرفدار هجوم دایناسورها هستید، این فیلم سواری‌ای سرگرم‌کننده و دیدنی است. این قسمت فرانچایز را به نقطهٔ آغازش بازمی‌گرداند؛ آغشته به نوستالژی، کارگردان صحنه‌هایی را ایجاد می‌کند که بسیار یادآور لحظات به‌یادماندنی «پارک ژوراسیک» اولیه‌اند و این بازخوانی‌ها اغلب به‌صورت ادای احترام‌های هیجان‌انگیز عمل می‌کنند. داستان چند سال پس از «Jurassic World: Dominion» آغاز می‌شود؛ دایناسورها در مناطق استوایی منزوی زندگی می‌کنند و یک شرکت داروسازی به‌دنبال نمونهٔ خون سه دایناسور عظیم برای تولید داروی انقلابی است. تیمی از مزدورها و یک دانشمند دایناسورشناسی به مأموریت فرستاده می‌شوند، اما اوضاع وقتی تغییر می‌کند که آن‌ها یک خانوادهٔ غرق‌شده را نجات می‌دهند. اگرچه داستان و لحن گاهی کلیشه‌ای و تنبل‌اند و بارها به حس «قبلاً دیده‌ام» می‌رسیدم، اما همچنان درگیرکننده بود. ادواردز در مدیریت هرج و مرج دستِ پختی مطمئن دارد و تعادل بین صحنه‌های عظیم و لحظات آرام‌تر تنش را برقرار می‌کند؛ تم‌هایی چون همدلی، رستگاری و خطرات علمِ بدون کنترل بررسی می‌شوند و نقدی هم به طمع انسانی وارد است. بازیگران قابلی انتخاب شده‌اند و اجراها مواد را ارتقا می‌دهند. جلوه‌های بصری بهترین بخش فیلم‌اند و دایناسورها بسیار واقعی به‌نظر می‌رسند. «Rebirth» می‌داند که چه هست: یک تماشای بزرگ تابستانی که از نظر سرگرمی کاملاً پاسخ‌گوست و قلبی هم در دل دارد. بازخورد شخصی: در نهایت ناامیدکننده بود. جلوه‌های بصری قابل‌قبول و موسیقی هم مناسب بود، اما ضعف اصلی فیلم طرحی بسیار قابل‌پیش‌بینی است؛ بسیاری از رخدادها پتانسیل داشتن پیچش‌های جذاب را داشتند اما بدون تعلیق واقعی اجرا شدند. اجراها هم جای کار داشتند. من با امید آمده بودم اما فیلم آن را برآورده نکرد؛ ارزش یک بار دیدن را دارد برای کسانی که وقت اضافه دارند. امتیاز پیشنهادی: 4/10 از تعامل شخصیت‌ها با دایناسورها لذت می‌برم و دیدن شکل‌گیری درام میان آن‌ها سرگرم‌کننده است. از رفاقت و شوخ‌طبعی در مواجهه با خطرات ناشناخته و موقعیت‌های ترسناک هم خوشم آمد؛ جهان ژوراسیک هنوز می‌داند چگونه با تحریک احساسات تماشاگر، لحظات هولناک را موثر کند. بیشتر همان چیزهای قبلی است، فقط با حضور اسکارلت جوهانسون و دایناسورهای جهش‌یافته. فیلم هفتم مجموعه است و از فیلم اول الگو می‌گیرد و بخش‌هایی هم یادآور صحنه‌های پترانودون در «Jurassic Park III» است؛ اما در مقیاس و برخی طراحی‌ها اغراق‌هایی دارد. اگر به وحشت حملهٔ مخلوقات عظیم و ماجراجویی در جنگل علاقه‌مندید، فیلم جواب می‌دهد. اسکارلت جوهانسون امتیاز مثبتی است، اما فیلم طولانی است—حدود ۲ ساعت و ۱۳ دقیقه—که حدود ۳۰–۴۰ دقیقه بیش از حد کشیده به‌نظر می‌رسد. روند کار گاهی خسته‌کننده و «دیگر دیده‌شده» می‌شود؛ در این دست فیلم‌ها «کم‌تر، بیشتر است». فیلم در انگلیس، نیویورک، مالتا و عمدتاً در تایلند فیلم‌برداری شده است. درجهٔ نهایی: B- چه فرصت بزرگ از دست‌رفته‌ای. دایناسورها و جلوه‌های ویژه واقعاً خوب بودند—از منظر بصری لذت‌بخش—اگرچه در برخی موارد با واقعیت و فیزیک کمی شلختگی داشتند (مثلاً دم‌های عجیب‌وغریب تیتانوسورها). داستان کلیشه‌های ضدشرکتی دارد که قابل‌پذیرش است، اما اجرای کلی به شدت کم‌هوشانه است و فیلم را خراب می‌کند. از ابتدا صحنه‌هایی بی‌منطق وجود دارد: مثلاً بستهٔ شکلاتی که باعث فرار D-Rex می‌شود، یا کارکرد تجهیزات الکتریکی پس از ۱۷ سال تعطیلی—این‌ها باورپذیر نیستند. بازیگری هم چندان قوی نیست؛ اسکارلت جوهانسون قرار است نقش شکارچی باتجربه‌ای را بازی کند اما در اجرا موفق نیست و انگار صرفاً دیالوگ‌ها را می‌خواند. در مجموع می‌توانست فیلمِ خوب یا دست‌کم قابل‌قبولی باشد، اما حماقت‌های فیلمنامه و بی‌احترامی به تماشاگر آن را پایین می‌کشند. فیلم از نظر بصری خیره‌کننده است: لوکیشن‌ها و فیلم‌برداری بسیار خوش‌ساخت‌اند و یک پارهٔ هیجان‌انگیز و پرانرژی ارائه می‌دهند که به‌راحتی مخاطب را سرگرم می‌کند. فیلم از آثار دیگر وامی‌گیرد و در برخی لحظات شبیه ادای احترامی پنجاهمین سالگردی به «Jaws» به‌نظر می‌رسد؛ واقعاً در بخش صحنه‌های اکشن بسیار خلاق و پی‌درپی عمل می‌کند تا جایی که نفس کشیدن سخت می‌شود. به‌طور کلی نمونهٔ بارزی از یک فیلم پاپکُرنی است که صرفاً باید نشست و از هیجان آن لذت برد. شروع فیلم بهتر از قسمت قبلی بود، اما متأسفانه داستان باز هم ضعیف است و داشتن دو خانوادهٔ جداگانه که ارتباطی با هم ندارند نمونه‌ای از فقدان انسجام نویسندگان هالیوود این روزهاست. فیلم قبلی حداقل این دو گروه را بهتر به هم مرتبط کرده بود.