فیلم Nobody 2 2025

«نوبادی ۲» قرار نیست ژانر را دگرگون کند یا در فهرست ده فیلم برتر سال قرار گیرد، اما مأموریتش را به‌خوبی انجام می‌دهد: نود دقیقه مخاطبان هدفش را با اکشن‌های بدیع و بدلکاری‌محور، طنز تند و بازیگری کاریزماتیک سرگرم می‌کند. این یکی از آن موارد است که حتی فرمول تکراری هم با اجرای شایسته و شور جمعی بازیگر و عوامل، همچنان جواب می‌دهد. اگر این...

«نوبادی ۲» قرار نیست ژانر را دگرگون کند یا در فهرست ده فیلم برتر سال قرار گیرد، اما مأموریتش را به‌خوبی انجام می‌دهد: نود دقیقه مخاطبان هدفش را با اکشن‌های بدیع و بدلکاری‌محور، طنز تند و بازیگری کاریزماتیک سرگرم می‌کند. این یکی از آن موارد است که حتی فرمول تکراری هم با اجرای شایسته و شور جمعی بازیگر و عوامل، همچنان جواب می‌دهد. اگر این فرمول ادامه داشته باشد، اشکالی ندارد—فقط لبخند را از صورتم برندارند. تا زمانی که تعادل بین خشونت و سبکی حفظ شود و پایبندی به سکانس‌های خلاقانه و بدلکاری‌محور ادامه یابد، قسمت سوم را هم بیاورید. امتیاز: B راستش وقتی نشستم این را ببینم، کاملاً یادم رفته بود «نوبادی» (2021) چطور بود، ولی وقتی فیلم اوج می‌گیرد، تبدیل به یک جریان خشونت بی‌منطق اما بسیار سرگرم‌کننده می‌شود که لبخندی روی لب می‌نشاند. «هاتچ» (باب اودنکرک) بعد از نخستین ماجرا هنوز به «آرایشگر» (کلین سالمون) بدهکار است و برای کاهش بدهی 30 میلیون دلاری‌اش کارهای خطرناکی انجام می‌دهد. بعد از آخرین ماموریت تصمیم می‌گیرد با همسرش (کانی نیلسن)، بچه‌ها و پدرش (کریستوفر لوید) به تعطیلات برود. آن‌ها به یکی از مکان‌های خاطره‌ای دوران کودکی‌ او برمی‌گردند، اما خیلی زود «هاتچ» عصبانی می‌شود و مردم، مبلمان، دستگاه‌های بازی — حتی یک قایق-اتوبوس — را خرد می‌کند؛ کاری که توجه «لِندینا» (شارون استون)، تبهکارِ بی‌رحم و قاچاقچی مواد را جلب می‌کند. وقتی انفجارها محموله بزرگی از پول و کالاهای او را نابود می‌کند، او خودش برای تسویه حساب وارد ماجرا می‌شود — و این همان نقطه اوجِ سرگرم‌کننده‌ای است که فیلم برای حدود یک ساعت و نیم می‌سازد. تنها چیزی که کم است یک تمساح است؛ چون نوک و استخوان‌های زیادی این‌طرف و آن‌طرف می‌شکنند؛ خیانت زیاد هست و چند دوستی جدید شکل می‌گیرد قبل از آن‌که حضور فوق‌العاده اغراق‌شده شارون استون و استفاده کم‌رمق از کریستوفر لوید حس شود: اولی بیشتر حالتی شبیه «جان ویک» دارد و دومی حالتی شبیه «گروه الف». اگر قرار باشد در این فیلم راه و رسم اخلاقی‌ای باشد، شاید این باشد که هرگز بلیت‌های آرکیدت را به دوست‌دختر پسرِ پادشاه محلی ندهی؛ وگرنه شاید فقط پشمک می‌خوردند و به خانه بازمی‌گشتند. اگر درست به خاطر داشته باشم، در «1984» جورج اورول بخشی هست که از بی‌روحی و بدی غذای عرضه‌شده توسط دولت توتالیتر حرف می‌زند: کلمی که بوی بد می‌داد و قهوه‌ای که واقعی نبود. در سال‌های اخیر من نسبت به بسیاری از آثار غربی همین حس را پیدا کرده‌ام: کمبود سرزندگی، فردیت و طعم. «نوبادی ۲» که عنوانی بی‌خلاقیت دارد دقیقاً در همین زمره قرار می‌گیرد. آنچه فیلم اول را کارآمد کرد، همان چیزی است که دنباله را ناکارآمد می‌کند. بار اول کمی اصالت داشت—افشاگریِ پدری حومه‌ای که قاتل ماهری است—چیزی که هیچ‌کس انتظارش را نداشت. حالا که آن سورپرایز از بین رفته، آنچه مانده توضیحات تکراری و ضدافتخار است که به اندازهٔ فضای فرسوده و پارکی‌شکل دههٔ 1970 بی‌انگیزه است. می‌دانم کسانی که از هر نوع فیلم اکشنی استقبال می‌کنند، از آن لذت خواهند برد؛ اما شخصاً دلم چیز بیشتری می‌خواهد: ذره‌ای خلاقیت، جرقه‌ای الهام—نه فقط تکرارِ سرگرمیِ کم‌نمکِ خط تولید تنبل هالیوود. خلاصه اینکه «نوبادی ۲» قابل قبول است؛ یک اکشنِ معمولی که خلأ سرگرمی را پر می‌کند ولی همچنان تو را مشتاق چیز معنادارتر رها می‌کند. تماشاگری متوسط. منِ جوان‌تر احتمالاً از این خوشم می‌آمد. شاید؟ شاید آن‌موقع می‌دانستم که این فقط اکشنی بی‌هدایت است که پشت سر هم چسبانده شده. فیلم خوب است ولی قبلاً این را با کریستینا ریچی دیده‌ام—او قاتل بهتری بود. حضور «برادر» قطعاً جنبهٔ خوشایندی است. بهترین جمله فیلم همین است: «هیچ‌وقت با یک مَچِت به یک مبارزه کاتانا نرو.» شاید من ندانم چون بیشتر فیلم را رد کردم؛ همین انگار که فقط یک سری دعواست. بخشی از آن بسیار الهام‌بخش است، ولی تکرار هم وارد می‌شود. فیلم حدود ۱.۵ ساعت است. خوب ساخته شده؛ ولی من بعد از حدود ۳۰–۴۵ دقیقه با رد کردن بخش‌هایی تقریباً همهٔ داستان را فهمیدم. اگر نوجوان هستید ممکن است از آن خوشتان بیاید؛ اگر بزرگسال هستید شاید از بخش دارت در برابر چاقو توقع رعایت قوانین ترمودینامیک را داشته باشید و از آن ناراضی شوید. در کل رضایت‌بخش بود. خوشحال‌کننده است که بانوان نقش فعالتری دارند. من همچنان طرفدار ریچی‌ام برای «ساعت قتل خانوادگی». «نوبادی» (2021) فیلمی برجسته بود: نوآور، غافل‌گیرکننده، بامزه و ذیلِ آن قابل باور. بی‌صبرانه منتظر «نوبادی ۲» (2025) بودم. «نوبادی ۲» همان کاری را می‌کند که بسیاری از دنباله‌ها انجام می‌دهند—اما نه همه‌شان. ادامهٔ داستان است اما با اغراق‌های تمام‌عیار که آن را بسیار غیرقابل‌باور می‌کند؛ برایم احمقانه شد. بهترین قسمت برای منِ شخصاً بیست تا سی دقیقهٔ اول بود؛ بعد از آن فقط ابلهانه شد، اما شاید گیمرهای جوان آن را دوست داشته باشند. بعد از دیدن «حسابدار ۲» هم همین حس را داشتم. امتیاز: «نوبادی (2021) = 8.5/10»، «نوبادی ۲ (2025) = 6.5/10». 79/100 بعد از چند مأموریتِ قاتلی برای پرداخت بدهی، هاتچ تصمیم می‌گیرد خانواده‌اش را به تعطیلات ببرد و درست وارد دردسر دیگری می‌شود. داستان ساده‌تر و بی‌پیچیده‌تر از فیلم اول است اما شخصیت‌ها واقعاً تماشایی‌اند. همراه با طنز، بدلکاری‌های دقیق و کشتارهای خشونت‌آمیزِ خوش‌ساخت، من و همسرم از تماشای این یکی لذت بردیم. شارون استون نقش خلاف‌کاری متفاوتی دارد که گاهی کمی اغراق‌شده و مضحک می‌شود، اما در مجموع مشتاق نسخه‌های بعدی هستیم.