فیلم The Long Duel 1967

یک ماجرای تاریخی معمولی که در مرز شمال‌غرب هند در دوران راج بریتانیا اتفاق می‌افتد. یول برینر در نقش سلطان، رهبر قبیله‌ای تا حد زیادی صلح‌جو، بازی می‌کند؛ او پس از یک یورش زندانی می‌شود اما از قلعه فرار می‌کند و کشته شدن یکی از نگهبانان باعث می‌شود که فرماندار (موریس دنهام) مأموری را برای دستگیری او بگمارد. این مأمور، کاپیتان یانگ (ترور هاوارد)، مردی...

یک ماجرای تاریخی معمولی که در مرز شمال‌غرب هند در دوران راج بریتانیا اتفاق می‌افتد. یول برینر در نقش سلطان، رهبر قبیله‌ای تا حد زیادی صلح‌جو، بازی می‌کند؛ او پس از یک یورش زندانی می‌شود اما از قلعه فرار می‌کند و کشته شدن یکی از نگهبانان باعث می‌شود که فرماندار (موریس دنهام) مأموری را برای دستگیری او بگمارد. این مأمور، کاپیتان یانگ (ترور هاوارد)، مردی نامحبوب اما کارآمد است و از آن‌جا ما شاهد نوعی بازی موش و گربه هستیم که هر کدام تلاش می‌کنند بر دیگری چیره شوند. در مسیر داستان، مردی با اصول و مبارزه برای آزادی در مقابل ستمگر قرار می‌گیرد و رابطهٔ احترام متقابل بین برینر و هاوارد تا حدی مؤثر نشان داده می‌شود. قصد ساختن یک حماسهٔ تاریخی مبتنی بر واقعیت قابل تحسین است و فیلم از نظر تصویربرداری لوکیشن‌ها و طراحی لباس تا حدی حس اصالت را منتقل می‌کند، اما اجرا خسته‌کننده و پر از ژست‌های بی‌معنی و شخصیت‌پردازی ضعیف است. کارگردان کن آننکین نتوانسته جان و شوک لازم را به بخش‌های پرجنب‌وجوش داستان تزریق کند و بازیگران مکمل—از جمله هری اندروز، شارلوت رمپلینگ، ورجینیا نور و اندرو کیر—اغلب تنها وظیفهٔ خواندن دیالوگ‌ها را دارند. به‌ویژه حضور هری اندروز در نقش «استفورد» بی‌روح است و انتخاب بازیگر برای نقش عمامه‌پوش «گونگارام» (اندرو کیر) هم سؤالاتی برمی‌انگیزد. فیلم با عکسبرداری لوکیشن در اسپانیا غنای بصری می‌یابد و میزان اکشن کافی است تا تا حدی از ضعف‌هایی مانند رومانس نسبتاً غیرقابل‌باور بین هاوارد و «جین» (شارلوت رمپلینگ) و دیالوگ‌های پرحرف چشم‌پوشی کنیم. پایان‌بندی خوش‌بینانه اما کم‌اثر است؛ کلیت اثر قابل تماشاست اما طولانی و نه چندان به‌یادماندنی. امتیاز: 4/10.