فیلم The Life of Emile Zola 1937

امیل زولا از موقعیت‌هایی که می‌توانست موجب رسوایی شود لذت می‌برد؛ این ویژگی در طول سال‌ها او را ثروتمند ساخت، اما تقریباً همه نهادهای قدرت را علیه‌اش برانگیخت. فرانسه هنوز در حال یافتن ثبات سیاسی بود؛ امپراتوری دوم جای خود را به جمهوری سوم داده بود، آلمانی‌ها در آن سوی مرز به شدت مسلح بودند و ارتش فرانسه تحت فشار زیادی برای حفظ امنیت کشور...

امیل زولا از موقعیت‌هایی که می‌توانست موجب رسوایی شود لذت می‌برد؛ این ویژگی در طول سال‌ها او را ثروتمند ساخت، اما تقریباً همه نهادهای قدرت را علیه‌اش برانگیخت. فرانسه هنوز در حال یافتن ثبات سیاسی بود؛ امپراتوری دوم جای خود را به جمهوری سوم داده بود، آلمانی‌ها در آن سوی مرز به شدت مسلح بودند و ارتش فرانسه تحت فشار زیادی برای حفظ امنیت کشور قرار داشت. همین شرایط بود که به ماجرای بدنام دریفوس منجر شد: ستاد کل عملاً یک افسر جوان (با بازی جوزف شیلدکراوت) را به جرم خیانت محکوم و به جزیرهٔ شیطان تبعید می‌کند. در پاریس نگرانی‌هایی دربارهٔ این روند وجود دارد و زولا (با بازی پل مونی) تصمیم می‌گیرد که تنها او از حیث جایگاه اجتماعی و ذکاوت لازم برای مطرح کردن اتهاماتی است که او را وادار می‌کند در دادگاه از خود در برابر اتهام افترا دفاع کند و در عین حال سکوی پرآوازه‌ای برای انتقاد از رفتار ارتش به‌دست آورد. درام شلوغ دادگاه که در پی می‌آید، به‌خوبی دشواری‌های مبارزه برای حقیقت را زمانی نشان می‌دهد که دولت و ژنرال‌ها علاقه‌ای به روشن شدن ماجرا ندارند. در این بخش فیلم به جذاب‌ترین و چالشی‌ترین حالت خود می‌رسد. دونالد کریسپ در نقش وکیل مدافع بسیار مؤثر است و مجموعهٔ چهره‌های آشنا در طرف مقابل — به‌ویژه لوئیس کالهرن — نشان می‌دهد که این افراد هنگام حمله علیه کسی تا چه حد حیله‌گر و خباثت‌بار عمل می‌کنند. فیلم گهگاه کمی پرحرف است، اما به هرحال دربارهٔ یک نویسنده ساخته شده و پایان‌بندی آن اندکی شتاب‌زده به نظر می‌رسد. این اثر در واقع زندگینامهٔ کامل این نویسندهٔ مطرح نیست؛ بیشتر نقدی است بر محاکمه و وضعیت دستگاه قضایی فرانسه. کاش کمی بیشتر به انگیزه‌ها و درونیات او پرداخته می‌شد، اما ویلیام دیتِرلِه مسیر دراماتیک و سرراست‌تری را برگزیده است. با این حال پل مونی و جوزف شیلدکراوت (که نقش‌آفرینی‌اش محدود است) هر دو بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهند.