فیلم The Flying Deuces 1939

چند باری خنده‌دار بود و زمانش زود گذشت، ولی نمی‌توانم بگویم خیلی از آن لذت بردم. «The Flying Deuces» استعدادهای دوئوی نمادین لورل و هاردی را نشان می‌دهد. با اینکه از کودکی آن‌ها را می‌شناختم، قبلاً چیز زیادی — اگر چیزی — از آثارشان ندیده بودم. مشتاق دیدن آثار بیشترشان هستم، اما امیدوارم آن‌ها کمی بهتر از این باشند. این فیلم تا حدی قابل قبول است؛...

چند باری خنده‌دار بود و زمانش زود گذشت، ولی نمی‌توانم بگویم خیلی از آن لذت بردم. «The Flying Deuces» استعدادهای دوئوی نمادین لورل و هاردی را نشان می‌دهد. با اینکه از کودکی آن‌ها را می‌شناختم، قبلاً چیز زیادی — اگر چیزی — از آثارشان ندیده بودم. مشتاق دیدن آثار بیشترشان هستم، اما امیدوارم آن‌ها کمی بهتر از این باشند. این فیلم تا حدی قابل قبول است؛ همان‌طور که گفتم چند صحنه مرا خنداند. داستانی جذاب‌تر قطعاً بیشتر توجهم را جلب می‌کرد و طنزِ خیلی آشکار هم کمتر به دلم نشست. در کل برای من چندان جالب نبود. باید بگویم این یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام از استن و اُلی است — اما مانند بسیاری از کمدی‌های فیزیکی دههٔ ۳۰، چندان هم با گذر زمان هماهنگ نشده. اُلی به دختری فرانسوی دل می‌بازد، اما او دل در گرو یک کاپیتان موقر و اشرافی دارد و بنابراین اُلی رد می‌شود. در عمق نومیدی حتی به خودکشی دسته‌جمعی در سنِ-سن فکر می‌کند (جایی که به‌طور اغراق‌آمیزی یک کوسهٔ قاتل ساکن است)، تا اینکه به نقشه‌ای زیرکانه می‌رسند: پیوستن به لژیون خارجی تا مرگی قطعی نصیبشان شود... ولی نه، قضیه این‌طور پیش نمی‌رود؛ در عوض آن‌ها مسئول بزرگ‌ترین کوه رخت‌وشویی می‌شوند که از زمان فرود کشتی نوح روی آرارات بعد از چهل روز باران دیده شده — و با نرخ تنها سه سنت در روز. طبیعتاً هرج‌ومرج رخ می‌دهد و وقتی اُلی بار دیگر با معشوقهٔ گمشده‌اش روبه‌رو می‌شود، اوضاع بدتر هم می‌شود. پیوند بین این دو بازیگر و هماهنگی زیبای‌شان با یکدیگر دیدنی است؛ اما شوخی‌ها نسبتاً ملایم‌اند و ورودِ آهنگ «Shine on Harvey Moon» هرچند با کیفیت اجرا شده، جای مشخصی در روایت ندارد. این فیلم تفریحی ساده و بی‌ضرر است و دیدنش خالی از لطف نیست.