فیلم Go West 1925

این نمایش‌پرشور باستر کیتینگ خوشایند است، هرچند گاهی کمی خنثی به‌نظر می‌رسد. او چهره‌ای تنها دارد و در تلاش است جای خود را در خانه پیدا کند؛ نه کاری در کار است و نه آدم چندانی دوروبرش جمع شده. نیویورک! لابد آنجا فرصت هست؟ شاید، اما او از آن شهر متنفر است و شهر هم چندان با او مهربان نیست. شاید به غرب وحشی برود؟...

این نمایش‌پرشور باستر کیتینگ خوشایند است، هرچند گاهی کمی خنثی به‌نظر می‌رسد. او چهره‌ای تنها دارد و در تلاش است جای خود را در خانه پیدا کند؛ نه کاری در کار است و نه آدم چندانی دوروبرش جمع شده. نیویورک! لابد آنجا فرصت هست؟ شاید، اما او از آن شهر متنفر است و شهر هم چندان با او مهربان نیست. شاید به غرب وحشی برود؟ اما خیلی دور نمی‌شود که از قطار می‌افتد و درست داخل توده‌ای نسبتاً مضحک از کود گاوی فرود می‌آید. معلوم می‌شود شاید به‌طور ناخواسته راه حقیقی‌اش را یافته باشد، هرچند این موضوع باعث تعجب و ناخوشایندی تقریباً همه در «دایموند بار رانچ» می‌شود. در جنبه‌های زیادی، فیلم مانند نگاهی به زندگی واقعی عمل می‌کند؛ نه فقط برای این شخصیت بیچاره، بلکه برای شهری که هنوز زیر سلطه صاحب مزرعه — هاوارد ترزدیل — قرار دارد و ما نیز پایان داستان را با حضور دختر مناسب ازدواج او (کاثلین مایرز) حدس می‌زنیم. ریتم فیلم سریع است و به‌خوبی شلوغی و جنب‌وجوش شهری و نمونه‌های روستایی آن را به شکل سرگرم‌کننده‌ای در دل روایت می‌گنجاند. چند میان‌نویس هست، اما برای قصه‌ای که بیش از همه بر کمدی بدنی تکیه دارد، چندان ضروری نیست؛ فیلم بیشتر از همه با بازی‌های چهره‌ای یک بازیگر نقش‌آفرین تأثیر می‌گذارد، کسی که حسِ خارج‌افتادگی را واقعاً منتقل می‌کند و با او می‌خندیم نه به او. فیلم خوش‌گذرانی ساده و دلپذیری است؛ کمی طعنه به فرهنگ مردسالار کابویی می‌زند و یک ساعت تماشای سبک و شادی‌آور را فراهم می‌کند.