یک توریست شب را در یک ویلای اسپانیایی بی پروا که به ظاهر در چنگال فوق طبیعی یک باتلر عجیب و غریب برگزار می شود ، می گذراند ، که شبیه تصویری از شیطان است که در یک نقاشی قدیمی دیده بود.
یک توریست شب را در یک ویلای اسپانیایی بی پروا که به ظاهر در چنگال فوق طبیعی یک باتلر عجیب و غریب برگزار می شود ، می گذراند ، که شبیه تصویری از شیطان است که در یک نقاشی قدیمی دیده بود.
وحشت اروپاییِ رویاگونه با تِلی ساوالاس و الکه زومر
یک گردشگر (زومر) در تولدو، اسپانیا، در کوچهپسکوچههای شهرِ کهن گم میشود و سرانجام به عمارت قلعهمانندی میرسد که چند مهمان دیگر هم در آن هستند؛ عمارت را کنتسی دورافتاده و پسر مهماننوازش اداره میکنند و یک پیشخدمت بیشازحد مطمئن (ساوالاس) هم نقش دارد.
«لیزا و شیطان» (1973) از آخرین فیلمهای ماریو باوا است و شباهتهایی به «کابوس...
وحشت اروپاییِ رویاگونه با تِلی ساوالاس و الکه زومر
یک گردشگر (زومر) در تولدو، اسپانیا، در کوچهپسکوچههای شهرِ کهن گم میشود و سرانجام به عمارت قلعهمانندی میرسد که چند مهمان دیگر هم در آن هستند؛ عمارت را کنتسی دورافتاده و پسر مهماننوازش اداره میکنند و یک پیشخدمت بیشازحد مطمئن (ساوالاس) هم نقش دارد.
«لیزا و شیطان» (1973) از آخرین فیلمهای ماریو باوا است و شباهتهایی به «کابوس شیطان» (1971)، «کارناوالِ ارواح» (1962) و عناصری از «سایکو» (1960) دارد. فیلم در جشنوارهها تا حدی موفق بود، اما پخشکنندهای برای آن پیدا نشد و فیلم بعدها با تصاویر تازهای که صحنههایی درباره یک کشیش و یک قهرمان تسخیرشده اضافه میکرد، دوباره تدوین شد تا از محبوبیت «جنگیر» (1973) بهرهبرداری شود و با عنوان «خانهٔ جنگیری» (1975) منتشر شد. این نقد درباره نسخهٔ اصلیِ باوا است و نه نسخهٔ تغییر یافته و بازسازیشده.
باوا که کارگردان است، فیلمی هنری و رنگارنگ ساخته است. من آن را به «کارناوالِ ارواح» ترجیح میدهم، اما در مقایسه با «کابوسِ شیطان» سرگرمکنندهتر نیست و به جذابیتِ «سایکو» نمیرسد. تا حدی شبیه «بارون خون» (1972) ساختهٔ باوا است، اما سوررئالتر و کمتر درگیرکننده. اگر از فیلمهایی مثل «کارناوالِ ارواح» و «خانههای پریشانِ ثروتمندان» (1972) خوشتان میآید، ارزش دیدن دارد؛ جمعکردن قطعات و تفسیرشان جالب است.
الکه برایم چندان تأثیرگذار نیست. من سیلوا کوشچینا را دوست دارم که هنگام فیلمبرداری اواخر 1972 سی و نه ساله بود، اما آن سالها با آرایش و لباسی که شبیه دههٔ 1920 است به چشم نمیآید. او چند سال پیشتر در «آشیانهٔ زنبورها» (1970) فوقالعاده بود؛ افسوس که جوانی و زیبایی میگذرد.
ساوالاس آن زمان در تلاش برای ترک سیگار بود و اغلب با آبنبات چوبی دیده میشود؛ آبنباتی که بعدها در سریال تلویزیونیاش «کوجاک» نمادین شد.
مدت فیلم ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه است و در قلب اسپانیا، در تولدو و مادرید فیلمبرداری شده؛ صحنههای فرودگاهی هم در فرودگاه بارسلونا ضبط شدهاند.
امتیاز: B-/C+
نکته: برای تماشا با زیرنویس چسبیده لطفا از برنامههایی مثل MXPlayer استفاده بفرمایید تمامی عناوین دارای زیرنویس چسبیده سافت ساب میباشند.
کاربران دارای اشتراک از سرورهای پرسرعت و با کیفیت بهرهمند میشوند.
دیدگاه های کاربران