فیلم Predator: Badlands 2025

پرِدِیتور: بدلندز بازنگری جسورانه‌ای است که با ریسک‌پذیری به پیروزی می‌رسد. فیلم در تمامی جنبه‌های فنی درخشان است؛ طراحی موجودات و کار صوتی چشم‌گیرند و چشم‌اندازی تازه برای بقای این مجموعه ارائه می‌دهد. بازی فوق‌العاده ال فانینگ و فیزیک پرقدرت دیمیتریوس شوستر-کولواماتانگی باعث می‌شود سفر دک — موجودی که از قواعد شرف یاوتجا عدول می‌کند تا به توانایی‌ای جمعی‌تر برسد — هیچ‌کس را بی‌تفاوت نگذارد. اگر...

پرِدِیتور: بدلندز بازنگری جسورانه‌ای است که با ریسک‌پذیری به پیروزی می‌رسد. فیلم در تمامی جنبه‌های فنی درخشان است؛ طراحی موجودات و کار صوتی چشم‌گیرند و چشم‌اندازی تازه برای بقای این مجموعه ارائه می‌دهد. بازی فوق‌العاده ال فانینگ و فیزیک پرقدرت دیمیتریوس شوستر-کولواماتانگی باعث می‌شود سفر دک — موجودی که از قواعد شرف یاوتجا عدول می‌کند تا به توانایی‌ای جمعی‌تر برسد — هیچ‌کس را بی‌تفاوت نگذارد. اگر هنوز تردیدی بود که دان تراختنبرگ شایستهٔ هدایت این فرنچایز است، بار دیگر آن تردیدها برطرف شده‌اند. پیام مهم فیلم این است که حتی در خونین‌ترین و منزوی‌ترین فرهنگ‌ها، همکاری و همدلی می‌توانند قدرتمندترین شیوه‌های بقا باشند. رتبه: B+ خلاصهٔ داستان و نکات کلیدی: بدلندز روایت دک را دنبال می‌کند؛ پرِدِیتوری جوان که دلش می‌خواهد مورد تایید پدرش قرار گیرد اما همواره در سایهٔ برادر بزرگ‌تر و نیرومندترش، کوی، قرار دارد. پدرشان که نژاد یاوتجا را تنها برای قوی‌ترین‌ها شایسته می‌داند، دک را ضعیف و بی‌فایده تلقی می‌کند و خواهان مرگ او برای حفظ آبروست. ضعف ظاهری دک—به‌عنوان کوچک‌ترین فرزند—هر دو رفتار سخت پدر و نیاز سرسخت دک به اثبات خود را تقویت می‌کند. کوی اما معتقد است دک شایستگی دارد و لیاقتش را به او می‌دهد تا نام و رسم خانواده را احیا کند. پرِدِیتورها طعمهٔ خود را انتخاب می‌کنند؛ دک که تشنهٔ کسب احترام پدر و نشان دادن شجاعت است، سیارهٔ جنا را برمی‌گزیند و هدفش موجود خوفناک و تقریبا‌ً شکست‌ناپذیرِ کالیسک است تا جسارت خود را ثابت کند. وقتی پدر کوی را می‌کشد، انگیزهٔ دک به انتقام بدل می‌شود و پس از بقا و فرار به جنا، او باید کالیسک را شکار کند تا هم خودش را ثابت کند و هم خون برادر را پس گیرد. یاوتجاها نژادی مغرور و تک‌رو هستند؛ دک تلاش می‌کند با بقا در خطرهای جنا ارزشش را نشان دهد. او بی‌میل تیا، یک سینتِتیک آسیب‌دیده (با بازی ال فانینگ)، را نجات می‌دهد به این امید که او را راهنمایی کند. تیا می‌گوید به دنبال خواهرش تساست و می‌داند کالیسک کجاست؛ انگیزه‌اش تمایل به دیدار دوبارهٔ خانواده است. دک تیا را همراه خود می‌آورد، بی‌خبر از اینکه شرکت ویلَند-یوتانی هم به دلایل خودش به دنبال همان طعمه است. بدلندز پر از «اول‌ها» برای فرنچایز است: برای اولین بار نام یک پرِدِیتور در فیلم آورده می‌شود و برای اولین بار پرِدِیتور نقش قهرمان را برعهده می‌گیرد. زبان یاوتجا توسط بریتون واتکینز ساخته شده است که به توصیهٔ پاول فرومر (خالق زبان ناوی در آواتار) انتخاب شده است. تراختنبرگ علاقه‌مند است دنیای جدیدی از تقاطعِ آلیِن و پرِدِیتور بسازد، اما می‌خواهد این کار درست انجام شود. در فیلم ایسترِ اِگ‌ها و ارجاع‌هایی هست که این دو جهان سینمایی (و بیش‌تر) را به هم پیوند می‌دهد. اجرا و جلوه‌های بصری: بدلندز بیش از هر فیلم پریدِیتورِ قبلی شات‌های جلوه‌های بصری دارد؛ چندین استودیوی VFX از جمله ویـتا ورکشاپ و آی‌اِلم در ساخت این جلوه‌ها نقش داشته‌اند. فیلم به لطف فیلم‌برداری نفس‌گیر و جلوه‌های بصری تقریباً بی‌نقص، چشم‌نواز است. هر صحنهٔ اکشن ترکیبی از خلاقیت، خشونت شدید و CGI استادانه است—هر نبرد فراموش‌نشدنی است، مثل سکانسی که دک با شمشیر پلاسما یک خون‌بیزون را در حرکت آهسته از میان به دو نیم می‌کند. فیلم با توجه به خشونت‌ها، هنوز از رایٔتینگ R فاصله می‌گیرد چون تقریباً همهٔ خون‌های روی تصویر یا سبزرنگِ موجودات یا سفیدِ سینتتیک‌هاست. نقاط قوت و کاستی‌ها: تنها نقص قابل‌ذکرِ بدلندز سادگی و کم‌عمق بودن طرح است؛ اما این فیلم به پیچیده‌گی نیاز ندارد. این یکی از بهترین فیلم‌های اکشن سال است. تراختنبرگ به آثار پیشین فرنچایز ارجاع می‌دهد بدون اینکه صرفاً همان داستان‌ها را تکرار کند. شما با دک، تیا و باد (موجود بومی که با دک پیوند دارد) همراه می‌شوید و تقریباً تمام ایستر اِگ‌ها توجه‌تان را جلب می‌کنند؛ با این همه داستان تازه و زنده باقی می‌ماند. هر جه آیندهٔ سری پیش رود، نوید سفر تازه‌ای برای طرفداران را می‌دهد. خشن، خفن و بی‌رحم—بدلندز تا کنون پرحادثه‌ترین فیلم پریدِیتور است. تماشای آن در سینما برای بهترین تجربهٔ تصویر و صدا ارزشش را دارد. نقدی متفاوت: دک کوچک‌ترین عضو قبیلهٔ یاوتجا است و پدرِ نظامی او از برادر بزرگ‌ترِ دک، کوی، خواسته که او را از بین ببرد. خوشبختانه کوی چنین سنگدلی ندارد و دک با مأموریتی ناممکن برای اثبات خود، موفق می‌شود به سیاره‌ای فرار کند که در آن قصد دارد از کالیسکِ تهدیدآمیز، جامی بسازد. اما این سیاره پر از هیولاها و گیاهان گوشت‌خوار است و شانس بقا پایین است تا اینکه او با نیم‌تنهٔ بالاییِ سینتِتیکِ تیا (با بازی ال فانینگ) برخورد می‌کند؛ تیا مصر است او زنده بماند و موافقت می‌کند با او همراه شود تا هدفش را محقق کند. معلوم می‌شود تیا و دوقلوی مأموریتی‌اش تسا نیز به دلایل مشابهی در این سیاره حضور دارند و بازگشت دک به خانه در برنامه‌های‌شان نیست—خصوصاً بازگشت به خانه همراه موجودی با توانایی‌های ترمیمی چشمگیر. آیا دک جوان می‌تواند مأموریتش را به انجام برساند یا شاید کاری اساسی‌تر انجام دهد: کاری که قبیله‌اش هرگز نکرده—یاد گرفتن همکاری و حتی دوستی؟ این دیدگاه فیلم را کمی بهتر می‌کند، ولی عمدتاً من را یاد فیلم 65 (با بازی آدم درایور) انداخت؛ کلیت داستانِ «پرِدِیتور» — شکارچیِ مهیب و قاهر — کنار گذاشته شده و به جای آن داستان بقا در برابر جانوران و گیاهان تزئینی اما تاحدی کلیشه‌ای قرار گرفته است. با این جابه‌جاییِ لحن، دان تراختنبرگ عملاً از ما می‌خواهد برای دک همدلی کنیم تا اینکه وحشت‌زدگی را تجربه کنیم؛ این حرکت فیلم را به‌طرز ناامیدکننده‌ای انسانی می‌کند و تهدید را به حداقل می‌رساند. برای من چندان دلنشین نبود. دیدگاهی دیگر دربارهٔ اجرا و لحن: به نظر می‌رسد دان تراختنبرگ که این سومین پروژهٔ مرتبط با پریدِیتور اوست، با نگرشی آشنا به موضوع نزدیک شده است. او روح آثاری مانند آلیِن را می‌شناسد و در این فیلم سعی کرده موجودات را به شکلی دراماتیک و «کامرونی» وارد کند، اما در قالبی دوستانه‌تر برای مخاطب جوان‌تر و فضای PG-13. امروزه فیلم‌ها بیش‌تر در قالب دنیای مشترک و به‌صورت «کمیک‌بوکی» شکل می‌گیرند؛ این روال جدیدی است که باید با آن همراه شد. اگر فیلم را با این دید ببینید، می‌بینید که بسیاری از عناصر داستان، شخصیت‌پردازی و موسیقی با انرژی بالا، هم‌سو و هماهنگ‌اند. اجرا دقیق و قابل‌قبول است. بازتابات اجتماعی و واکنش‌های تند: عده‌ای با لحن طنز و تند، فیلم را نمونه‌ای از «پیام‌زدگی» معاصر می‌دانند و از تغییر فرمِ سنتیِ پریدِیتور ابراز ناخرسندی می‌کنند. برخی از منتقدان هم با واژگانی تند و توهین‌آمیز نسبت به انتخاب‌های فیلم و لحن آن واکنش نشان داده‌اند؛ اما از منظر شخصی، برخی این فیلم را اثری مضحک و ضعیف می‌یابند که فرنچایز را از ریشه‌های خشن و «توفانی»‌اش دور کرده و به اثری نرم‌تر و احساساتی‌تر تبدیل کرده است. از طرف دیگر، نقاط قوتی مانند اکشنِ خوب، جلوه‌های ویژهٔ خلاقانه و چند هیولای ترسناک نیز مورد اشاره قرار گرفته‌اند. نکات مثبت و منفی خلاصه‌شده از دید چند منتقد: - ایدهٔ پرداختن به فرهنگ و جامعهٔ پریدِیتورها ستودنی است؛ این‌که داستان به ریشه‌ها و آداب و رفتار آنها توجه کند ایدهٔ خوبی است، گرچه اجرای برخی بخش‌ها نامتوازن و ناهموار به نظر می‌رسد. - استفادهٔ طولانی از زیرنویس‌ها در صحنه‌هایی که سینتِتیک‌ها به انگلیسی صحبت می‌کنند، برای برخی تماشاگران آزاردهنده بوده است. - شخصیت‌هایی مانند دک، تیا و موجود کوچک بامزهٔ فیلم (باد) برای خیلی‌ها دلنشین و به‌یادماندنی‌اند؛ صحنه‌های معرفی و تعاملِ باد با دیگران از نکات دوست‌داشتنی‌اند. - برای برخی تماشاگران فیلم «بدلندز» یکی از بهترین‌های مجموعه محسوب می‌شود و حتی مقایسه‌هایی با آثار کلاسیک اکشن و علمی-تخیلی مطرح شده است. - عده‌ای دیگر فیلم را به‌خاطر کنارگذاشتن نقش سنتیِ شکارچیِ مطلقِ فرنچایز و تبدیل آن به داستانی انسان‌محور و احساساتی نقد کرده‌اند. نتیجه‌گیری کلی: پرِدِیتور: بدلندز اثری بحث‌برانگیز اما کم‌اهمیت‌نگرفته است؛ فیلمی که اقتدار فنی و طراحی بصری برجسته‌ای دارد، بازی‌های قوی‌ای ارائه می‌کند و با تغییر زاویهٔ نگاه، تجربه‌ای تازه از جهان پریدِیتور عرضه می‌کند—هرچند که این تغییر سلیقهٔ همه را راضی نمی‌کند. اگر دنبال اکشن فشرده، جلوه‌های بصری چشم‌گیر و دیدگاهی جدید نسبت به این فرنچایز هستید، بدلندز ارزش دیدن در سینما را دارد.