فیلم Keeper 2025

«کیپر» آن نوع فیلم‌هایی است که هر چه بیشتر درباره‌اش فکر می‌کنی، نظر شخصی‌ات نسبت به آن بهتر و کامل‌تر می‌شود. فیلمی قدرتمند، پرجوّ و دارای تأثیر بصری بالا که نه تنها استعداد اوسگود پرکینز در خلق فضاهای فشردهٔ وحشت را تأیید می‌کند، بلکه بازی درخشانِ تاتیانا ماسلانی و جلوه‌های ویژه و گریمِ واقعاً فراموش‌نشدنی را نیز به نمایش می‌گذارد. این اثری از وحشت روان‌شناختی و...

«کیپر» آن نوع فیلم‌هایی است که هر چه بیشتر درباره‌اش فکر می‌کنی، نظر شخصی‌ات نسبت به آن بهتر و کامل‌تر می‌شود. فیلمی قدرتمند، پرجوّ و دارای تأثیر بصری بالا که نه تنها استعداد اوسگود پرکینز در خلق فضاهای فشردهٔ وحشت را تأیید می‌کند، بلکه بازی درخشانِ تاتیانا ماسلانی و جلوه‌های ویژه و گریمِ واقعاً فراموش‌نشدنی را نیز به نمایش می‌گذارد. این اثری از وحشت روان‌شناختی و فولکلوریک است که مسمومیتِ رابطه‌ای را به سطحی از وحشتِ بدنی ارتقا می‌دهد و پس از پایان فیلم مدت‌ها ما را به فکر دربارهٔ سازوکارهای کنترلی که در روابط وجود دارد وا‌می‌دارد. سقوطی دلهره‌آور به ماهیتِ اجبار؛ یادآور این است که عمیق‌ترین ترس در سایه‌هایی نهفته است که ما می‌پذیریم و موجوداتی که در آن سایه‌ها پنهان‌اند. نمره: B لیز (تاتیانا ماسلانی) همراه با دوست‌پسرِ پزشکش، مالکوم (راسیف سادرلند)، برای آخر هفته به جنگل می‌رود. خانهٔ آن‌ها از کلبه‌های معمول جنگلی متجمل‌تر است و یک پسرعمو که کنارشان زندگی می‌کند (برکِت تورنتون) هم هست؛ اما به لیز اطمینان داده می‌شود که او مزاحم‌شان نخواهد شد. همه‌چیز ظاهراً خوب پیش می‌رود—حتی کیک شکلاتی‌ای که سرایدار گذاشته بود را دارند—اما وقتی مالکوم به‌خاطر یک اورژانس پزشکی به شهر بازمی‌گردد و لیز را برای یک روز تنها می‌گذارد، اتفاقات عجیبی در طول روز شروع می‌شود. آیا تقصیر کیک است یا شراب قرمزی که خورده؟ آیا فقط باد است که برگ‌ها را می‌جنباند یا تخیلات زندهٔ او؟ آیا پسرعمؤ مرموز، دارن، نقشی دارد؟ با بازگشت مالکوم معلوم می‌شود تقریباً هیچ‌چیز در این مکان ایدئال آن‌طور که به‌نظر می‌رسید نیست و اوضاع برای لیز به‌طرز نگران‌کننده‌ای تیره می‌شود. از نظر فنی، فیلم تریلری دلهره‌آور با فیلم‌برداری نوآورانه و استفادهٔ هوشمندانه از صدا و سایه است. اما درون‌مایهٔ داستانی بسیار کم‌جان است و بازیگران نقش‌های محوری نتوانسته‌اند واقعاً مخاطب را درگیر کنند. حدود هشتاد دقیقه را با کم‌وبیش اتفاقات اندک می‌گذرانیم تا به پایانی برسیم که به‌نظر می‌رسد شتاب‌زده و تاحدی ناامیدکننده است—مگر اینکه از آن دسته باشید که از نوعی وینی‌پوِ خون‌آلود پس از ملاقات با «گرندل» لذت می‌برید. جنگل هنوز منبع الهام این ژانر وحشتِ عرفانی است، اما اگر قرار است برای شخصیت‌ها اهمیت قائل شویم باید عمق و گوشت بیشتری به آن‌ها داده شود؛ این فیلم تا حد زیادی از چنین عمقی خالی است.