فیلم Will Penny 1967

«ویل پنی» (۱۹۶۷) با بازی چارلتون هستون، تصویری واقع‌گرایانه از زندگی یک گاوچران سالخورده را پیش چشم تماشاچی می‌گذارد؛ مردی تنها که در زمستان برای چراندن گله‌ها در مزرعه‌ای وسیع کار می‌گیرد و در حدود پنجاه سالگی برای نخستین بار با عشق و حس خانواده آشنا می‌شود، اما درگیر خانواده‌ای روانی و خشن نیز می‌گردد. فیلم خوب نشان می‌دهد زندگی یک گاوچران در غرب اواخر...

«ویل پنی» (۱۹۶۷) با بازی چارلتون هستون، تصویری واقع‌گرایانه از زندگی یک گاوچران سالخورده را پیش چشم تماشاچی می‌گذارد؛ مردی تنها که در زمستان برای چراندن گله‌ها در مزرعه‌ای وسیع کار می‌گیرد و در حدود پنجاه سالگی برای نخستین بار با عشق و حس خانواده آشنا می‌شود، اما درگیر خانواده‌ای روانی و خشن نیز می‌گردد. فیلم خوب نشان می‌دهد زندگی یک گاوچران در غرب اواخر قرن نوزدهم اصلاً باشکوه نیست. تقریباً همه‌چیز در فیلم به‌خوبی کار می‌کند: لوکیشن‌ها، بازی‌ها، داستان و نگارش. با این حال سه نکته منفی وجود دارد: موسیقی متن قدیمی و بی‌جلاست — اگرچه با تم فیلم جور در می‌آید اما در میان موسیقی‌های ماندگار وسترن‌های دههٔ شصت ضعیف به نظر می‌رسد؛ شخصیت‌های شرور تا حدودی مصنوعی‌اند — دونالد پلیسنس به‌عنوان پدرسالار روانی خانواده برجسته است و بروس درن همیشه در نقش منفی قابل‌اطمینان است، اما این خط فرعی گاه طوری افزوده شده که صرفاً برای ایجاد اکشن و تهدید به داستان تحمیل شده؛ و پایان‌بندی طعمی تلخ بر جا می‌گذارد. محور داستان کشف عشق و خانواده برای «ویل پنی» است: ظاهراً او یتیم بزرگ شده و برای بقا تن به زندگی تنها و سرسختانهٔ گاوچرانی داده، عشقی واقعی یا حس خانواده را هرگز تجربه نکرده و قبل از ملاقات با شخصیت جوآن هکت روابط سطحی با فاحشه‌ها داشته است. او درمی‌یابد استعدادی در پدر بودن دارد و از آن لذت می‌برد؛ پسرک آشکارا به او احترام می‌گذارد و او را دوست دارد. انگار که سرنوشت، شخصیت نجیب پنی را از پشت زَنگِ پوششِ سختش می‌بیند و پاداشی به شکل عشق کاترین و پسرش به او می‌دهد. آیا او این فرصت خوشبختی را می‌پذیرد؟ متأسفانه پایان فیلم دلپذیر نیست. در مجموع، با وجود نمره‌کاستن برای موسیقی کم‌جان، خط فرعی شروران و پایان‌بندی، این وسترن ارزش دیدن دارد و تا حدودی شبیه «مونت والش» با لی ماروین و جک پالانس است. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه و تصویربرداری آن در شهرستان‌های بیشاپ و اینیو، کالیفرنیا انجام شده است. نمره: B داستان کلی این است: تقریباً هر بازیگری روزی نقش گاوچرانی سالخورده را بازی کرده و اینجا نوبت چارلتون هستون است. او مردی است به نام «ویل پنی» که همراه رفقایش «بلو» (لی ماژورز) و «داچی» (آنتونی زرب) در مزرعه‌ای بزرگ کار می‌کنند و قرار است هر مزاحمی را بیرون کنند. همه‌چیز آرام پیش می‌رود تا این‌که «بلو» یک آلوک شکار می‌کند و درگیری رخ می‌دهد؛ کشیش «کینت» (دونالد پلیسنس) و دارودسته‌اش وارد درگیری می‌شوند و وقتی یکی از آن‌ها پسر کشیش را می‌کشد، خصومتِ درگیرِ کتاب مقدسی آغاز می‌شود. با زخمی شدن «داچی» گروه به سوی شهر می‌روند و از هم جدا می‌شوند. «ویل» به کوه‌های پوشیده از برف می‌گریزد و در کلبهٔ دورافتاده‌ای با «کاترین» (جوآن هکت) و پسر کوچکش «هوراس» (با بازی جان فرانسیس/گریس) مواجه می‌شود؛ در نگاه اول این‌ها همان‌هایی هستند که او باید از مزرعه اخراجشان کند، پس به آن‌ها یک هفته مهلت می‌دهد و می‌رود، اما پس از رویارویی با خشم «کینت» که او را برای مردن رها می‌کند، مجبور است به خانه بازگردد و از گرما و مراقبت آن‌ها بهره‌مند شود و بقیهٔ داستان را که می‌توان حدس زد دنبال می‌کند. فیلم تا حدی فرمولی است و از نیم‌ساعت پایانی خطر واقعی زیادی حس نمی‌شود، اما پلیسنس همیشه توانایی ارائه نقش مانیاک را داشته و اینجا هم استثنا نیست؛ دیالوگ‌هایش گویی آیات را با نیش و زهری درهم‌آمیخته بیان می‌کند. فیلم‌برداری لوکیشن‌های یخبندان خوب با داستان همخوانی دارد و شیمی کافی میان هستون و بازیِ طبیعی هکت وجود دارد که فیلم را زمخت و واقعی نگه می‌دارد تا مبتذل نشود، هرچند که گره‌گشایی پایانی کمی شتاب‌زده به نظر می‌رسد. گروه بازیگران مکمل هم عالی‌اند از جمله اسلیم پیکنز، بن جانسون و بروس درن که نقش «راف کینت» دیوانه‌تر از پدرش را ایفا می‌کند. این یک وسترن انتقام‌جویانه است که در عین حال مخاطب را با انسانیت همراه می‌کند و دیدنش ارزشمند است.