فیلم The Wizard of the Kremlin 2025

برای انصاف باید گفت پل دانو تا حدی ظاهر یک کارمند حزبی را دارد، اما در این تصویر از صعود ولادیمیر پوتین نتوانسته پیچیدگی‌ها یا تهدیدات لازم را منتقل کند. جود لا هم در آن نقش کاملاً متقاعدکننده نیست، اما دست‌کم شباهتی به سوژه‌اش دارد. «وادیم» (دانو) فیلم‌سازی کم‌استعداد است که درست وقتی بوریس یلتسین کنترلش را از دست می‌دهد، به تهیه‌کنندگی تلویزیون می‌رسد. نیکوکارش،...

برای انصاف باید گفت پل دانو تا حدی ظاهر یک کارمند حزبی را دارد، اما در این تصویر از صعود ولادیمیر پوتین نتوانسته پیچیدگی‌ها یا تهدیدات لازم را منتقل کند. جود لا هم در آن نقش کاملاً متقاعدکننده نیست، اما دست‌کم شباهتی به سوژه‌اش دارد. «وادیم» (دانو) فیلم‌سازی کم‌استعداد است که درست وقتی بوریس یلتسین کنترلش را از دست می‌دهد، به تهیه‌کنندگی تلویزیون می‌رسد. نیکوکارش، میلیاردر بوریس بریزُفسکی (ویل کین)، او را متقاعد می‌کند که شاید مرد مناسب برای ریاست‌جمهوری، رئیس اف‌اس‌بی باشد — نسخه‌ای جدید از کی‌جی‌بی. پوتین آدم ساده‌ای نیست؛ او می‌داند محبوبیت مردمیِ محدودی دارد و از سخنرانی‌های عمومی بیزار است، اما «وادیم» او را قانع می‌کند که همه‌چیز قابل کنترل است و ناگهان او نخست‌وزیر می‌شود. گام بعدی کرملین است؛ این سینماگر سابق حالا در مقام مشاور نزدیک و تا حدی مجریِ نرم، نقش تعیین‌کننده‌ای پیدا می‌کند. غافلگیرکننده است که بریزُفسکی چندان از موجودی که ساخته راضی نیست و وقتی پوتین در برابر برخی عناصر پرخرج — مثل دیمیتری سیدوروف (تام استریج)، مردی پرزرق‌وبرق که رابطهٔ «وادیم» و «کسنیا» (آلیشیا ویکاندر) را از هم پاشانده بود — دست به مهار می‌زند، او به سواحل کوت دازور می‌گریزد، اما همچنان برای این تزار جدید و سیاست‌های تمرکزگرایانه‌اش مزاحم باقی می‌ماند. با تماشای تسلطِ ارباب تازه بر کشور، «وادیم» نیز دچار ناراحتی می‌شود — و اکنون که از سفر به اروپا ممنوع شده، دیگر چه کارایی برای رئیسش دارد؟ داستان عجیباً بی‌روح است؛ می‌توانست فساد دوران پسا‌ساروی را با دراماتیزه‌سازی بزرگ‌تری نشان دهد، اما در عوض از دانو هم به‌عنوان بازیگر و هم راوی استفاده می‌کند تا گزارشی واپس‌نگر ارائه دهد که بی‌جان و کم‌رمق است و حتی در اوج ولنگاری‌اش هم محافظه‌کار و خسته‌کننده باقی می‌ماند. با توجه به حدس و گمانِ گسترده در موضوع، چرا کمی تندتر و جسورانه‌ترش نکرده‌اند؟ چرا از مقایسه با حکومت‌هایی در غرب که صرفاً به‌واسطهٔ مدیران رسانه‌ای در قدرت مانده‌اند استفاده نکرده‌اند؟ چند لحظه نوشته تهِ جذابیت پیدا می‌کند، اما یکنواختیِ دانو سریع آن را خاموش می‌کند و در نهایت تصویری براق اما کاملاً سطحی از صعود پوتین و بی‌رحمی نسبت به کسانی که او را به قدرت رساندند به جا می‌گذارد. فیلم طولانی است؛ دیدنش در سینما را تمام کردم، اما اگر در خانه بودم احتمالاً رهایش می‌کردم.