انیمه Psycho-Pass 2

این بررسی در چند بخش ارائه می‌شود. در ابتدا فصل اول را داریم که داستان یک مغز متفکر جنایی را روایت می‌کند که همه تلاشش را می‌کند تا هرم قدرت متمرکزی را که با نام Sybil شناخته می‌شود نابود کند. سپس فصل دوم را داریم که داستان یک شرور متفاوت را می‌گوید که همه تلاشش را می‌کند تا... صبر کنید (این شباهت عجیبی دارد)... آهان بله،...

این بررسی در چند بخش ارائه می‌شود. در ابتدا فصل اول را داریم که داستان یک مغز متفکر جنایی را روایت می‌کند که همه تلاشش را می‌کند تا هرم قدرت متمرکزی را که با نام Sybil شناخته می‌شود نابود کند. سپس فصل دوم را داریم که داستان یک شرور متفاوت را می‌گوید که همه تلاشش را می‌کند تا... صبر کنید (این شباهت عجیبی دارد)... آهان بله، باز هم برای نابودی همان هرم قدرت متمرکز تلاش می‌کند. ابتدا بگویم که اگر از تم‌های سایبرپانک، کارهای تحقیقی و شخصیت‌پردازی قوی خوشتان می‌آید، حتماً فصل اول را ببینید. فصل اول نمایی فوق‌العاده از آینده‌ای دیستوپیایی است که در آن همه‌چیز کنترل و اندازه‌گیری می‌شود؛ احساسات شما دائماً زیر نظر دولت است و سایه‌ی نظارت مداوم باعث ناراحتی و در بدترین حالت مسائل روانی می‌شود. بازیگران اصلی باید با جنایتکارانی مقابله کنند که اگر مراقب نباشند، سرنوشت‌شان به هم گره می‌خورد. پرداخت ضدقهرمان چندوجهی است؛ آن‌قدر پیچیده و قابل‌تأمل که اگر با نوری متفاوت به او نگاه کنید ممکن است او را با قهرمان اشتباه بگیرید. همه شخصیت‌ها منطقی‌اند و داستان پیچش‌هایی دارد که انتظارشان را ندارید و تا پایان نفس‌گیر شما را روی لبه صندلی نگه می‌دارد. قطعاً تماشای فصل اول واجب است — 10 از 10. اما درباره فصل دوم... من فصل دوم و پس از آن را توصیه نمی‌کنم. متأسفانه در انتخاب بازیگران تغییراتی داده‌اند و برخی شخصیت‌های اصلی حذف شده‌اند؛ ضدقهرمان این فصل به‌طرز کارتونی پلید نمایش داده شده و بعد تلاش می‌کنند او را تراژیک جلوه دهند تا حس همدردی ایجاد کنند، اما در آن نقطه دیگر برای بیننده اهمیتی ندارد. رفتار شخصیت‌ها بی‌منطق و گاهی احمقانه و ناهمگون است. آنچه فصل اول را خاص کرده بود، وزن و اهمیت زندگی‌ها و کنترل‌شده بودن خشونت‌ها بود که به سریال بلوغ می‌داد؛ فصل دوم اما پر از خشونت دلخراش است: اجساد متلاشی می‌شوند، آدم‌ها ناگهان گلوله‌خور درمی‌آیند و انگار کارگردانی‌اش را یک بچه دوازده‌ساله که تازه از یک دعوای توییتری بیرون آمده انجام داده است. پیچش‌های داستانی به شوخی می‌ماند؛ یک لحظه می‌خواهد همه را بکشد و دو دقیقه بعد در همان اپیزود پشیمان می‌شود و کاملاً برعکس عمل می‌کند، بدون هیچ رشد شخصیتی‌ای که تغییر ذهنش را توجیه کند. با سخاوت نمره‌ام 2 از 10 است — توصیه می‌کنم نبینید. خلاصه: فصل اول عالی است؛ فصل دوم به نظر ساخته‌شده توسط تیمی دیگر برای بهره‌کشی از محبوبیت اثر است. من فصل سوم را ندیده‌ام، اما از آن‌جایی که تهیه‌کننده اصلی در آن دخالت نداشته، پیش‌بینی می‌کنم ربطی به چیزی که عاشقش شدم نداشته باشد.