فیلم The Christophers 2025

راستش را بخواهید، مطمئن نیستم چقدر از آنچه می‌بینیم را باید بازیگری صرف از سوی سر ایان مک‌کلن دانست؛ او گویی نسخه‌ای به‌روزشده از نقش در «The Critic» (۲۰۲۳) را تکرار کرده و این‌بار نقش نقاش افسانه‌ای جولین اسکلار را بازی می‌کند. او مدت‌هاست که دیگر آن تواناییِ گذشته را ندارد و حالا به بیماری لاعلاجی مبتلا شده؛ فرزندان طماعش، سالی (جسیکا گانینگ) و بارنی...

راستش را بخواهید، مطمئن نیستم چقدر از آنچه می‌بینیم را باید بازیگری صرف از سوی سر ایان مک‌کلن دانست؛ او گویی نسخه‌ای به‌روزشده از نقش در «The Critic» (۲۰۲۳) را تکرار کرده و این‌بار نقش نقاش افسانه‌ای جولین اسکلار را بازی می‌کند. او مدت‌هاست که دیگر آن تواناییِ گذشته را ندارد و حالا به بیماری لاعلاجی مبتلا شده؛ فرزندان طماعش، سالی (جسیکا گانینگ) و بارنی (جیمز کوردن)، نقشه‌ای زیرکانه دارند تا بعد از رفتنش آشیانه‌شان را پر و پیمان کنند. این نقشه شامل درگیرکردن لُری (مایکِیلا کوئل) در طرحی برای «به‌روزرسانی خلاقانه» — نه، این همان جعل نیست — بعضی از مشهورترین اما هنوز نهایی‌نشده آثار اوست که در وان فلزی قدیمی روی بام خانه‌اش در لندن قرار دارند. ظاهر قضیه این است که لری به عنوان دستیار آمده تا مجموعهٔ عظیم او را فهرست‌برداری کند، اما خیلی زود میان آن دو کشمکش پیش می‌آید، چون او به نیت‌های او مشکوک می‌شود و او نیز به نیت‌های او؛ با این حال فشار بی‌وقفهٔ فرزندان طماع ممکن است آن‌ها را ناچار به یافتن راه‌حل خودشان کند. فیلم در بهترین لحظاتش زمانی است که سر ایان و بازی کم‌ادعای کوئل وارد مناظره و جدال لفظی می‌شوند؛ نوشتار همین صحنه‌هاست که تأثیرگذار و سرگرم‌کننده است. او گاهی به الفاظ خام و زمخت متوسل می‌شود، اما هم‌زمان توانایی بحث فکری با زنی را دارد که خود با شیاطین درونی‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کند و در عین حال به‌خوبی می‌تواند در برابر مردی که همیشه مطابق میل خود عمل می‌کند، سرِ پا بایستد. فیلم تا حدی به خودبرتربینی دنیای هنر طعنه می‌زند، اما در عین حال نوری قدرتمند بر انگیزه‌های پیچیده و آکنده از احساس پشت بسیاری از آثار هنری می‌افکند؛ انگیزه‌هایی که بیش از آن‌چه برای ناآگاهان روی بوم به نظر می‌رسد معنا دارند. پایان فیلم یک پیچش نسبتاً بامزه دارد و با شیمی قابل‌قبول بازیگران و طنز قابل‌توجه فیلمنامه، من از تماشای آن لذت بردم.