فیلم هندی Daksha: The Deadly Conspiracy 2025

Daksha: The Deadly Conspiracy (۲۰۲۵)، تریلر فراطبیعی تِلوگو، ۱۰۲ دقیقه | کارگردان: وامسی کریشنا مالا وامسی کریشنا مالا می‌خواهد یک پرونده‌محور پلیسی را با داستانی ماورایی و ضدشرکت‌های دارویی ترکیب کند، و در بیست دقیقه اول این تلفیق تا حدودی کارآمد به‌نظر می‌رسد: لاکشمی مانچو به‌خوبی نقش مأموری جدی را بازی می‌کند که در سردخانه‌های کم‌نور قدم می‌زند و موسیقی آچو راجامانی با جیغ‌های ویولنِ مرسوم...

Daksha: The Deadly Conspiracy (۲۰۲۵)، تریلر فراطبیعی تِلوگو، ۱۰۲ دقیقه | کارگردان: وامسی کریشنا مالا وامسی کریشنا مالا می‌خواهد یک پرونده‌محور پلیسی را با داستانی ماورایی و ضدشرکت‌های دارویی ترکیب کند، و در بیست دقیقه اول این تلفیق تا حدودی کارآمد به‌نظر می‌رسد: لاکشمی مانچو به‌خوبی نقش مأموری جدی را بازی می‌کند که در سردخانه‌های کم‌نور قدم می‌زند و موسیقی آچو راجامانی با جیغ‌های ویولنِ مرسوم همراه است. اما وقتی توطئه‌ی مرکزی—کپسول‌های شرکت‌های دارویی حاوی عوارض فراطبیعی—صریحاً مطرح می‌شود، هر صحنه شبیه تریلری طولانی برای چرخشی است که از لابی هم می‌شود پیش‌بینی‌اش کرد. فیلم ژل‌های نوری آبی و دودِ مصنوعی را به‌جای خلق اتمسفر واقعی می‌گیرد و سکانس‌های «موبرانداز» با تأخیری قابل‌پیش‌بینی سر می‌رسند و به شما فرصت می‌دهند هر افشاگری را پیش از ظهورش حدس بزنید. مانچو کاملاً خود را وقف نقش کرده—چشم‌های قرمز از خون، قدم‌های مصمم پلیسی، و اشک‌های پرده‌ی پایانی—اما فیلمنامه جز یک مسیر از «مشکوک» به «خیلی مشکوک» چیز دیگری برای او ندارد، گهگاه نیز تن به زد و خوردهایی می‌دهد که انگار در حرکت آهسته طراحی شده‌اند. حضور تبلیغ‌شده‌ی موهان بابو در حد سه صحنه‌ی پر از توضیح و یک مونولوگ اخلاق‌گرایانه است که با همان بم‌صدایی اجرا می‌شود که از دهه‌ی نود از او شنیده‌ایم. ساموتیراکانی، که همیشه عصبی به‌نظر می‌رسد، در نقشی ایستاده که تنها کارش انداختن پس‌زمینه‌ی ماجرا در دامن قهرمانه داستان است. بازیگران فرعیِ تکنسین‌های مکارِ آزمایشگاه و ارواحِ پرجهش بهترین تلاش‌شان را می‌کنند، اما دیالوگ‌ها آن‌ها را به مبل‌های داستانی تخت و بی‌جان تبدیل می‌کنند: «داده‌های آزمایشی… غیرانسانی‌اند!» یکی از پزشکان نفس‌زنان این را می‌گوید که تقریباً جمع‌بندی فیلم از ظرافت است. از منظر فنی، Daksha قابل‌قبول است: راهروهای نئونی گوکول باراتی روی پرده‌ی بزرگ خوب جلوه می‌کنند و ریتم ۱۰۲ دقیقه‌ای فیلم تضمین می‌کند که لحظه‌های طولانی خسته‌کننده نخواهید داشت—فقط ناخودآگاه در سطحی کم‌تأثیر قرار می‌گیرید. جنبه‌ی پیام اجتماعی (فساد عملاً می‌کشد) ارزش تحسین دارد، اما با ظرافتی شبیه اسلایدهای پاورپوینت ارائه شده و چرخش نهایی از یک فیلم درجه‌دو هالیوودِ ۲۰۰۵ قرض گرفته شده که بیشتر تماشاگران آن را نیمه‌فراموش کرده‌اند. در سالی که سینمای ژانری تِلوگو مرزها را جابه‌جا می‌کند—مثل Virupaksha یا Mangalavaaram—این فیلم به امنیت میانگین قناعت می‌کند و دقیقاً در محدوده‌ی «قابل دیدن روی سرویس‌های اینترنتی وقتی لباس می‌شویی» قرار می‌گیرد. یک ستاره برای تلاش، یک ستاره دیگر برای باورپذیری مانچو؛ بقیه صرفاً دارونمایی قوی‌اند.