فیلم Onslaught 2026

با ONSLAUGHT، دنبالۀ آدام وین‌گارد برای اکشن خوش‌ساختِ 2014 یعنی THE GUEST، همان‌طور که اغلب در دنباله‌ها رخ می‌دهد، جادوی فیلم اصلی در تقریباً همه‌جا از دست رفته و شکست می‌خورد. حتی حضور دن استفنز در نقش هانس کیملرِ هفتاد ساله — شخصیتی که به نظر ترکیبی از یوزف منگیله و دکتر استرنجلاو است — هم تأثیر خاصی ندارد. در حقیقت، با توجه به زیرمتن‌های پارودیکِ...

با ONSLAUGHT، دنبالۀ آدام وین‌گارد برای اکشن خوش‌ساختِ 2014 یعنی THE GUEST، همان‌طور که اغلب در دنباله‌ها رخ می‌دهد، جادوی فیلم اصلی در تقریباً همه‌جا از دست رفته و شکست می‌خورد. حتی حضور دن استفنز در نقش هانس کیملرِ هفتاد ساله — شخصیتی که به نظر ترکیبی از یوزف منگیله و دکتر استرنجلاو است — هم تأثیر خاصی ندارد. در حقیقت، با توجه به زیرمتن‌های پارودیکِ این شخصیت، شاید او در یک کمدی بهتر جواب می‌داد. طرح آغازین آشنای عجیبی دارد: سربازان فوق‌العادهٔ مهندسی‌شده از یک پناهگاه نظامی فرار می‌کنند و در یک کشت‌و‌کشتار بی‌هدف همه‌جا را به خون می‌کشند. این همان فضای علمی‌تخیلی-اکشنی است که در UNIVERSAL SOLDIER سال 1992 دیدیم، اما بدون جذابیت ون دام یا تهدید روانی دلف لاندگرن. فیلم به‌همراه سایمون بارت نوشته شده، و به نظر می‌رسد قربانی یک تدوین نهایی افراطی شده که بخش‌هایی از توضیحات لازم را حذف کرده است (مثلاً چرا در یک سکانس تلفنی میان‌پرده‌ای، شخصیت ریبکا هال به‌طرزی نامعلوم خون واقعی روی دستش دارد، در حالی که هیچ مقدمه‌ای برای این موضوع وجود ندارد؟). هواداران MMA که الکس «پواتان» پریرا را در ابتدای تیتراژ شناختند هم احتمالاً ناامید خواهند شد: او بدون دیالوگ و فقط با نگاه‌های سنگین، بیشتر به نقشِ جسمانیِ یکی از سه سرباز فوق‌العاده تقلیل یافته که جشنوارهٔ مرگ را در یک شهر کوچک صحرای نیومکزیکو به راه می‌اندازند. به نظر می‌رسد یک پارک متحرک فرسوده که توسط مادر تنها و کهنه‌سرباز سلست (با بازی آدریا آرجونا) اداره می‌شود، در مسیر ویرانگری آن‌ها گیر افتاده است. وقتی این سربازان پارک خانه‌های متحرک را به تکه‌تکه تبدیل می‌کنند، سلست با کمک جوزایاِ ریجینالد ول‌جانسون دست به مقابله می‌زند. وین‌گارد و بارت انگار بیش‌تر روی توسعهٔ شخصیت آرجونا سرمایه‌گذاری کرده‌اند و این در حالی است که شخصیت‌های جالب‌تری مثل کیملرِ استفنز و همسرش هانا کیملر (هال) کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند — و این تأسف‌بار است، چون فیلم با تیتراژ پایانی‌ای تمام می‌شود که گویی احتمال ساخت دنباله‌ای را نشان می‌دهد. خدا به دادمان برسد. پیرنگ سست، یک ساختار اکشن طبقۀ‌کاریکاتوری، و — جرأت می‌کنم بگویم — هدر رفتنِ استعداد قابل توجه آرجونا، ONSLAUGHT را به اثری مبهم و بی‌جان تبدیل کرده که ثابت می‌کند تمام خون، گلوله‌ها و آمار تلفات دنیا هم نمی‌تواند فیلمی بدون نبض را زنده کند.