فیلم Aces High 1976

چه حسی داشت که در جنگ جهانی اول خلبان جنگنده باشی؟ جوان کم‌تجربه‌ای بریتانیایی، مستقیم از آکادمی (پیتر فیرث)، به جبهه غربی در شمال فرانسه می‌رسد تا در جنگ هوایی علیه آلمانی‌ها کمک کند. فیلم یک هفته از زندگی خلبانان یک اسکادران نیروی هوایی سلطنتی را روایت می‌کند که همواره با فشارها و خطرهای ذاتی این شغل دست‌وپنجه نرم می‌کنند. مالکوم مک‌داول نقش میجر را بازی...

چه حسی داشت که در جنگ جهانی اول خلبان جنگنده باشی؟ جوان کم‌تجربه‌ای بریتانیایی، مستقیم از آکادمی (پیتر فیرث)، به جبهه غربی در شمال فرانسه می‌رسد تا در جنگ هوایی علیه آلمانی‌ها کمک کند. فیلم یک هفته از زندگی خلبانان یک اسکادران نیروی هوایی سلطنتی را روایت می‌کند که همواره با فشارها و خطرهای ذاتی این شغل دست‌وپنجه نرم می‌کنند. مالکوم مک‌داول نقش میجر را بازی می‌کند، کریستوفر پلامر کاپیتان است و سیمون وارد هم نقش همکار مضطرب را دارد. «Aces High» (۱۹۷۶) یک دهه پس از فیلم برجسته «The Blue Max» (۱۹۶۶) ساخته شد؛ اولی درباره خلبانان بریتانیایی و دومی درباره آلمانی‌هاست. هرچند «Blue Max» از نظر همه‌جانبه برتر و حماسی‌تر است، «Aces High» هم فیلم دست‌وپُری نیست و با موفقیت تماشاگر را به گذشته می‌برد تا تجربه مردانِ شاغل در حرفه نوظهور خلبانی جنگنده را نشان دهد. این فیلم تا حدی به‌ سبک فیلم‌های مردانه‌ای مانند «لورنس عربستان» (۱۹۶۲) است، هرچند در پرده پایانی چند زن هم ظاهر می‌شوند. مدت فیلم ۱ ساعت و ۵۴ دقیقه است و در انگلستان (باکینگهام‌شر، اسکس و کالج ایتون) film‌برداری شده؛ کارهای استودیویی در هرتفوردشر انجام شده است. امتیاز: B/B- شاید به‌خاطر اینکه بخش زیادی از بازیگران خیلی جوان به‌نظر می‌رسند، فیلم تأثیر بیشتری به‌عنوان تصویرگر خلبانان کم‌تجربه‌ای که در جنگ بزرگ جنگیدند دارد. محور اصلی داستان پیرامون «کراوفورد» جوان (سیمون وارد) است که به اسکادرانی می‌پیوندد که زیر فرمان «گرشام» (مالکوم مک‌داول) و معاونش «سینکلر» (کریستوفر پلامر) قرار دارد. او به‌طرز افراطی بی‌تجربه است و هر بار که پرواز می‌کند برای جانش می‌جنگد؛ هم‌زمان باید نیازهای روزافزون و حساس فرمانده‌اش را هم مدیریت کند، کسی که هر روز با افزایش تلفات خلبانان نیروی هوایی سلطنتی روبه‌روست. جک گلد موفق می‌شود حس پیش‌تاز ترس و زندگی لحظه‌به‌لحظه پرتنش این جوانان را خوب به‌تصویر بکشد و صحنه‌های هوایی و نبردهای چشمگیر و واقعی را ارائه دهد که مخاطب را به‌طور مؤثری با خطرات زندگی آنها و شکنندگی هواپیماهای‌شان آشنا می‌کند. مک‌داول کمی اغراق‌آمیز بازی می‌کند و پلامر هم تا حدی کم‌فروغ است—هیچ‌کدام کاملاً جا نمی‌افتند—اما سیمون وارد و پیتر فیرث در نقش «کرافت» موفق‌ترند و بازی‌هایشان قانع‌کننده است. زمان چندان مهربان این اثر نبوده، اما حتی پس از چهل سال نیز نمایی قابل‌باور از خطراتی که زندگی جوانانی را تهدید می‌کرد که هنوز خیلی چیزها را نیاموخته بودند، ارائه می‌دهد. نه، این فیلم «The Blue Max» نیست، اما تلاش قابل‌قبولی برای روایت داستانی مشابه است.