فیلم Empire of Passion 1978

من طرفدار پر و پا قرص آثار اوشیما هستم، هرچند متأسفانه تا کنون تنها شش فیلم از او را دیده‌ام که همه‌شان بین «لذت‌های جسمانی» (۱۹۶۵) و بسیار جنجالیِ «در قلمرو حس‌ها» (۱۹۷۶) قرار دارند. این فیلم، مانند دومی، یک اثر دوره‌ای است که به رابطه‌ای محکوم می‌پردازد (این بار در سال ۱۸۹۵)، هرچند از نظر جنسی به آن اندازه آشفته نیست، ولی همچنان تحریک‌کننده...

من طرفدار پر و پا قرص آثار اوشیما هستم، هرچند متأسفانه تا کنون تنها شش فیلم از او را دیده‌ام که همه‌شان بین «لذت‌های جسمانی» (۱۹۶۵) و بسیار جنجالیِ «در قلمرو حس‌ها» (۱۹۷۶) قرار دارند. این فیلم، مانند دومی، یک اثر دوره‌ای است که به رابطه‌ای محکوم می‌پردازد (این بار در سال ۱۸۹۵)، هرچند از نظر جنسی به آن اندازه آشفته نیست، ولی همچنان تحریک‌کننده است. اوشیما که تبعید شده و برای ادامه یافتن شور و اشتیاقش مجبور به همکاری با فرانسوی‌ها شده، در قصه‌گویی خود از تصویربرداری باشکوه یوشیو مییاجیما، موسیقی مثال‌زدنیِ نابغهٔ آهنگسازی ژاپنی، تورو تاکمیتسو، و بازی‌های بسیار پرشورِ بازیگرانش—تاتسویا فوجی (که شانه‌اش از جا درآمد، چون بازی‌اش چنان پر شدت بود) و کازوکو یوشیوکی (باید اعتراف کنم که نوک سینه‌هایی به‌یادماندنی دارد)—بسیار موفق است و این موفقیت برای او جایزه بهترین کارگردانی کن را به ارمغان آورد. فیلم حال و هوایی شبیه یک نوآر معکوس دارد؛ تویوجیِ فوجی نقش فریفتن‌دهنده را بازی می‌کند و همسر پیش‌تر وفادارِ یوشیوکی مجاب می‌شود هم‌دست شوهر ریکشادارش شود—شوهرِ دوست‌داشتنی اما در برآورده‌نکردن خواسته‌هایش ناکام. علاوه بر این، فیلم داستانی خوب از ارواح هم هست؛ روح بسیار بردبار گیزابورو سه سال صبر می‌کند تا بالاخره عدالت را جاری کند و جامعه را وادار کند بازرسِ به‌شدت ناکارآمد هوتا را تحت فشار قرار دهد تا او در نهایت با شکنجه اعتراف را از آن دو ناموفق بیرون بکشد. فیلمی دیگر که باید با کسی که دوستش دارید دید!