بیوگرافی
ایتل بریمور دومین فرزند از سه فرزند بود که بهنظر میرسید برای زندگی بازیگری والدینش، موریس و جرجیانا، مقدر شدهاند. موریس بریمور در سال ۱۸۷۵ از انگلستان مهاجرت کرده بود و پس از فارغالتحصیلی در رشته حقوق از کمبریج خانوادهاش را با بازیگر شدن غافلگیر کرده بود. جرجیانا درو از...
ایتل بریمور دومین فرزند از سه فرزند بود که بهنظر میرسید برای زندگی بازیگری والدینش، موریس و جرجیانا، مقدر شدهاند. موریس بریمور در سال ۱۸۷۵ از انگلستان مهاجرت کرده بود و پس از فارغالتحصیلی در رشته حقوق از کمبریج خانوادهاش را با بازیگر شدن غافلگیر کرده بود. جرجیانا درو از فیلادلفیا در شرکت نمایشی والدینش بازی میکرد. آن دو بهعنوان اعضای گروه آگوستین دیلی در نیویورک با هم آشنا شدند و ازدواج کردند. هر دو با برخی از شخصیتهای بزرگ صحنه تئاتر میانه دوره ویکتوریایی آمریکا و انگلستان همبازی بودهاند. فرزندان بریمور در فیلادلفیا به دنیا آمدند و آنجا بزرگ شدند. اگرچه برادر بزرگتر، لیونل بریمور، از سنین پایین با بستگان مادریاش در شرکت تئاتر درو به بازیگری پرداخت، ایتل پس از یک آموزش سنتی دخترانه برنامهریزی کرده بود که پیانیست کنسرت شود.
با این حال احتمالاً جاذبه صحنه ذاتی بود. او در فصل تئاتر نیویورک سال ۱۸۹۴ بهعنوان بازیگر صحنه ظهور کرد. حضور جوانانهاش در صحنه بلافاصله دلنشین بود؛ چهرهای برجسته، بسیار زیبا و جذاب و چشمهای بزرگ و تیره که گویی از عمق روحش به تماشاچی نگاه میکردند. استعداد طبیعی و صدای متمایزش تنها بر حضور فیزیکی کسی که برای ایفای هر نقشی که بر او گذاشته میشد فرمان خواهد یافت، میافزود. پس از فرصت بازی در صحنه لندن همراه با هنرمند بزرگ انگلیسی هنری ایروینگ در "The Bells" (۱۸۹۷) و بعدها در "Peter the Great" (۱۸۹۸)، او به نیویورک بازگشت تا در نمایش کلاید فیتچ "Captain Jinks of the Horse Marines" (۱۹۰۱) به تهیهکنندگی دوست و حامیاش چارلز فرومن در نقش اصلی بدرخشد که این نقش برایش تحسین اولیه آمریکایی را به ارمغان آورد. نقشهای اصلی، مانند نورا در "A Doll's House" هنریک ایبسن (۱۹۰۵) و نقشآفرینی در "Alice By the Fire" (۱۹۰۵)، "Mid-Channel" (۱۹۱۰) و "Trelawney of the Wells" (۱۹۱۱)، محبوبیت او را بهعنوان ستارهای گرم و کاریزماتیک صحنه آمریکایی نشان دادند. در این میان او در سال ۱۹۰۹ با کارگزار بورس راسل گریسولد کالت ازدواج کرد و در حالی که به کار بازیگری ادامه میداد، سه فرزند به دنیا آورد.
اگرچه صحنه عشق نخستین او بود، او به ندای صفحه نقرهای نیز پاسخ گفت و هرچند تصویری که برادر کوچکترش جان بریمور در فیلمهای صامت پس از موفقیتهای مشابه روی صحنه بهعنوان بت صبحگاهی کسب کرد را نیافت، از اولین حضور سینماییاش در فیلم "The Nightingale" (۱۹۱۴) تماشاگران را مجذوب خود کرد. با این حال، نقشهای اولیه سینماییاش که تا سال ۱۹۱۹ پیوسته بودند، نسبت به پیروزیهای مستمر صحنه در اولویت دوم قرار داشتند: "Declassee" (۱۹۱۹)، جولیت پرشور او در "Romeo and Juliet" (۱۹۲۲)، "The Second Mrs. Tanqueray" (۱۹۲۴) و بهویژه "The Constant Wife" (۱۹۲۶).
او تواناییهای چشمگیرش را در نقش یک فعال نیز به کار بست و از حامیان استوار اتحادیه بازیگران (Actors' Equity Association) بود و در واقع چهرهای برجسته در اعتصاب بازیگران سال ۱۹۱۹ بهشمار میرفت. تا سال ۱۹۳۰ او وارد میانسالی شده بود و نقشهای سینماییاش این تغییر را منعکس میکرد. به جز "Rasputin and the Empress" (۱۹۳۲) که در آن همراه با برادرانش ظاهر شد، نقشها معمولا مادران و مادربزرگهای سالخورده، بانوان متشخص و خالههای مجرد بودند. شاید عاقلانه بود که او بیش از یک دهه هالیوود را به تعویق انداخت و کار صحنه را ادامه داد که شامل محبوبترین نقش او در "The Corn is Green" بود (یک تور که از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ ادامه داشت). او سرانجام در سال ۱۹۴۰ به جنوب کالیفرنیا نقل مکان کرد.
وقتی در سال ۱۹۵۹ چشم از جهان فروبست، در قبرستان کلواری در شرق لسآنجلس در نزدیکی برادرانش به خاک سپرده شد.
نمایش بیشتر
