بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
گوردون وینویو جونز (۵ آوریل ۱۹۱۱ – ۲۰ ژوئن ۱۹۶۳) بازیگر نقشهای مکمل آمریکایی و عضوی از گروه بازیگری غیررسمی جان وین بود که بیش از همه بهخاطر ایفای نقش دشمن تلویزیونی لو کاستلو، «مایک، پلیس»، و ظاهر شدن در نقش «The Green Hornet» در اولین از...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
گوردون وینویو جونز (۵ آوریل ۱۹۱۱ – ۲۰ ژوئن ۱۹۶۳) بازیگر نقشهای مکمل آمریکایی و عضوی از گروه بازیگری غیررسمی جان وین بود که بیش از همه بهخاطر ایفای نقش دشمن تلویزیونی لو کاستلو، «مایک، پلیس»، و ظاهر شدن در نقش «The Green Hornet» در اولین از دو سریال سینمایی بر پایهٔ آن برنامهٔ رادیویی قدیمی شناخته میشود.
جونز که در آیووا به دنیا آمده بود، ورزشکار دانشجویی و ستارهٔ گارد فوتبال (با لقب «بول» جونز) در دانشگاه کالیفرنیا، لسآنجلس بود و چند فصل فوتبال حرفهای نیز بازی کرده بود. او کار خود را با نقشهای کوچک در The Monkey's Paw (۱۹۳۳) به کارگردانی وسلی راگلز و ارنست بی. شودساک آغاز کرد، نخستین نقش دارای اعتبارش در Let 'Em Have It (۱۹۳۵) به کارگردانی سم وود بود و سپس در Red Salute (۱۹۳۵) ساختهٔ سیدنی لَنفیلد ظاهر شد. تا سال ۱۹۳۷ قراردادی با شرکت RKO Radio Pictures منعقد کرده بود. در سال ۱۹۴۰، جونز نقش عنوانی را در The Green Hornet ایفا کرد اما در دنبالهٔ آن نقش را تکرار نکرد.
جونز دارای کمیسیون ذخیره در ارتش بود و پس از فیلمبرداری نقشهایش به عنوان «The Wreck» در My Sister Eileen (۱۹۴۲) و «آلاباما اسمیت» در Flying Tigers (۱۹۴۲)، فیلمی با بازی جان وین که از محبوبترین فیلمهای اکشن زمان جنگ بود، به خدمت فراخوانده شد. این فیلم آغازگر ۲۰ سال همکاری سینمایی جونز با وین بود، که او نیز از بازیکنان سابق فوتبال دانشگاه کالیفرنیای جنوبی بود.
پس از جنگ، جونز همچنان با خدمت نظامی مرتبط ماند و دانشجویان کالج را به در نظر گرفتن برنامهٔ آموزشی افسران ذخیره (ROTC) تشویق میکرد. پس از ازسرگیری حرفهٔ بازیگریاش در اواخر دههٔ ۱۹۴۰، جونز در نقشهای برجستهای در فیلمهای جان وین از جمله Big Jim McLain (۱۹۵۲) و Island in the Sky (۱۹۵۳) ظاهر شد.
تا پایان دههٔ ۱۹۴۰، جونز به حضور صحنهای قویتر و به نقشهای بدنیتر تبدیل شده بود. او دیگر مرد نقش اول نبود اما شخصیتی بهعنوان یک شرور کمدیآمیز ایجاد کرده بود که با آثار بد اَبت و لو کاستلو همخوانی داشت. ارتباط جونز با این دو نفر در The Wistful Widow of Wagon Gap (۱۹۴۷) با نقش شرور فیلم، جیک فِرِیم، آغاز شد و تا سریال تلویزیونی آنها، The Abbott and Costello Show، ادامه یافت. جونز در آنجا نقش «مایک، پلیس»، خصم غولآسا و پُرصدای کاستلو را بازی کرد. این برنامه تنها برای دو فصل تولید شد، اما از طریق پخش مجدد فراوان و انتشار DVD در قرن بیست و یکم، شناخت مردم از جونز را حفظ کرد.
جونز در طول دههٔ ۱۹۵۰ نیز در فیلمها و تلویزیون فعال ماند، در آثاری که از فیلم علمیتخیلی ترسناک The Monster That Challenged the World تا کمدیِ جنسی با بازی تونی کرتیس و جنت لی، The Perfect Furlough، گسترده بودند، و در مجموعههای تلویزیونی از The Real McCoys تا The Rifleman ظاهر شد. او همچنین در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ در دو فیلم بسیار موفق دیزنی، The Absent-Minded Professor و Son of Flubber، بازی کرد و در هر دو نقش مربیان مضطربی در مدرسه را ایفا نمود. او همچنین در سیتکام کمدوام So This Is Hollywood (۱۹۵۵) با میتزی گرین و ورجینیا گیبسون همبازی شد و در سالهای اولیهٔ The Adventures of Ozzie and Harriet نقش تکرارشوندهٔ همسایه، باتچ بارتون، را داشت.
جونز بار دیگر به گروه بازیگری جان وین بازگشت و در کمدی وسترن McLintock! (۱۹۶۳) نقش داگلاس، بروکرات و خصم شخصیت جی. وِی. مکلینتوکِ وین، را بازی کرد. جونز بهطور غیرمنتظرهای در ۱۲ ژوئن ۱۹۶۳ بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت، پنج ماه پیش از انتشار آن فیلم.
جونز یک ستاره در پیادهروی مشاهیر هالیوود دارد که در ضلع غربی بلوک ۱۶۰۰ خیابان واین قرار گرفته است.
نمایش بیشتر
