بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
چارلز هنری دانیل (۵ مارس ۱۸۹۴ – ۳۱ اکتبر ۱۹۶۳) بازیگر انگلیسی بود که در صحنهٔ تئاتر و همچنین در سینما کارنامهای طولانی و معتبر داشت. او احتمالاً بیش از همه برای نقشهای شرورانهاش در فیلمهایی مانند The Great Dictator، The Philadelphia Story و The Sea Hawk...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
چارلز هنری دانیل (۵ مارس ۱۸۹۴ – ۳۱ اکتبر ۱۹۶۳) بازیگر انگلیسی بود که در صحنهٔ تئاتر و همچنین در سینما کارنامهای طولانی و معتبر داشت. او احتمالاً بیش از همه برای نقشهای شرورانهاش در فیلمهایی مانند The Great Dictator، The Philadelphia Story و The Sea Hawk شناخته میشود. فرصتهای اندکی برای بازی در نقش «پسر خوب» به دانیل داده شد، از جمله یک نقش مکمل به عنوان فرانتس لیست در فیلم زندگینامهای Song of Love (۱۹۴۷). نام خانوادگی او گاه به صورت «Daniel» نیز نوشته شدهاست.
نخستین حضور سینمایی دانیل در سال ۱۹۲۹ در فیلم Jealousy بود. او در فیلم شرلوک هولمزِ بیزل راثبون و نیگل بروس، The Woman in Green (۱۹۴۵)، نقش پروفسور موریارتی را ایفا کرد. او در فیلمهای دیگری نیز ظاهر شد، از جمله The Great Dictator (۱۹۴۰) اثر چارلی چاپلین (که در آن نقش Garbitsch را بازی میکرد، اسمی که به قصد شبیهسازی واژهٔ «garbage» و تمسخر یوزف گوبلز انتخاب شده بود)، و The Body Snatcher (۱۹۴۵، با بازی بوریس کارلوف و بلا لوگوسی) — و همچنین در دو فیلم دیگر از مجموعهٔ شرلوک هولمز/بیزل راثبون: The Voice of Terror (۱۹۴۲) و Sherlock Holmes in Washington (۱۹۴۳) که در آنها همبازی موریارتی او، جورج زوکو، حضور داشت.
دانیل نقش بارون پستِ دو وارویل را در مقابل گرتا گاربو در Camille (۱۹۳۶) بازی کرد. یکی دیگر از پیروزیهای اولیهٔ او، بازی در نقش سسیل در The Private Lives of Elizabeth and Essex (۱۹۳۹) بود. او همچنین نقش خائن لرد وولفینگهام (فاقد نسبت با فرانسیس والسینگام) را در The Sea Hawk (۱۹۴۰) بازی کرد، و با ارول فلین در آنچه که اغلب یکی از چشمگیرترین دوئلهای شمشیرزنی تاریخ سینما بهشمار میرود، مبارزه کرد. وقتی مایکل کرتیس او را در این فیلم بهکار گرفت، هنری دانیل ابتدا امتناع کرد چون شمشیربازی بلد نبود. کرتیس دوئل اوج فیلم را با استفاده از سایهها و نماهای از پشت شانه و با بهرهگیری از بدل شمشیربازِ فلین و برشهای هوشمندانهٔ صورتهای آنها محقق کرد.
در پایان جنگ جهانی دوم، او در یکی از بهیادماندنیترین نقشهای سینماییاش ظاهر شد، در نقش بیرحم آقای بروکلهرست در Jane Eyre (۱۹۴۴)، مقابل جوآن فونتین که نقش ایر را ایفا میکرد. همان سال در The Suspect نیز نقش همسایهای را بازی کرد که چارلز لاوتون را باجگیری میکرد. در دههٔ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ او کار تلویزیونی زیادی انجام داد، و همچنین در فیلم Edward L. Cahn به نام The Four Skulls of Jonathan Drake (۱۹۵۹) نقش دکتر امیل زوریخ شرور را بازی کرد، و همان سال در یک قسمت از سریال Maverick با عنوان «Pappy» در مقابل جیمز گارن ظاهر شد. او کاملاً حرفهای بود؛ همیشه وقتی لازم بود در صحنه حاضر میشد و نسبت به تأخیرهای فیلمبرداری کمطاقت بود. بهخاطر بیان خشک و کنایهآمیزش بسیار مورد تقاضا بود؛ دانیل بهراحتی از فیلمهای پرهزینه، مانند Mutiny on the Bounty (۱۹۶۲) (بدون ذکر نام در تیتراژ)، به تلویزیون منتقل شد. در سال ۱۹۵۷، دانیل در سریال مجموعهای NBC به نام The Joseph Cotten Show در قسمت «The Trial of Colonel Blood» نقش شاه چارلز دوم انگلستان را بازی کرد، با مایکل وایلدینگ در نقش عنوانی. در همان سال، او نقش وکیلی را بازی کرد که وکیل ارشد چارلز لاوتون را توجیه میکرد در Witness for the Prosecution (۱۹۵۷).
این بازیگر ادعا میکرد یکی از نقشهای مورد علاقهاش، نقش رئیس تونی کورتیس در فیلم تحسینشدهٔ بلیک ادواردز Mister Cory (۱۹۵۷) بود، در زمانی که کارنامهٔ خودِ بازیگر بهوضوح در حال کند شدن بود، اما دانیل چندی از بهترین و بهیادماندنیترین دیالوگهای فیلم را در اختیار داشت: «یک نجیبزاده هیچگاه نمیچنگد. آداب، آقای کوری. من آنها را در هر شرایطی ضروری میدانم.»
نمایش بیشتر
