بیوگرافی
هوگو رافائل چاوز فریاس (۲۸ ژوئیه ۱۹۵۴ – ۵ مارس ۲۰۱۳) پنجاه و ششمین رئیسجمهور ونزوئلا بود و از سال ۱۹۹۹ تا زمان مرگش در ۲۰۱۳ این سمت را در اختیار داشت. او از تبار بومی-لاتینآمریکایی بود. با پیروی از ایدئولوژی سیاسی خود، بولیواریسم و «سوسیالیسم برای قرن بیستویکم»، بر...
هوگو رافائل چاوز فریاس (۲۸ ژوئیه ۱۹۵۴ – ۵ مارس ۲۰۱۳) پنجاه و ششمین رئیسجمهور ونزوئلا بود و از سال ۱۹۹۹ تا زمان مرگش در ۲۰۱۳ این سمت را در اختیار داشت. او از تبار بومی-لاتینآمریکایی بود. با پیروی از ایدئولوژی سیاسی خود، بولیواریسم و «سوسیالیسم برای قرن بیستویکم»، بر اجرای اصلاحات سوسیالیستی در کشور بهعنوان بخشی از پروژه اجتماعیای که به نام انقلاب بولیواری شناخته میشود تمرکز کرد؛ پروژهای که شاهد اجرای قانون اساسی جدید، دموکراسی مشارکتی و ملیسازی چندین صنعت کلیدی بودهاست.
چاوز که در خانوادهای طبقه کارگر در سابانتا، باریناس بهدنیا آمد، افسر حرفهای ارتش شد، و پس از آنکه از نظام سیاسی پونتوفیخیزم ونزوئلا که آن را فاسد و غیردمکراتیک میدانست ناراضی شد، در اوایل دهه ۱۹۸۰ جنبش مخفی «جنبش انقلابی بولیواری-۲۰۰» (MBR-200) را برای کار در جهت سرنگونی آن تأسیس کرد. پس از آنکه دولت حزب «اقدام دموکراتیک» به ریاست کارلوس آندرس پرز سرکوب خشونتآمیز اعتراضات علیه کاهش مخارج دولتی را دستور داد، چاوز MBR-200 را در یک کودتای نافرجام علیه دولت در ۱۹۹۲ رهبری کرد و بهخاطر آن به زندان افتاد.
دو سال پس از آزادی از زندان، حزب سیاسی «جنبش جمهوری پنجم» را تأسیس کرد و در ۱۹۹۸ بهعنوان رئیسجمهور ونزوئلا انتخاب شد. او سپس قانون اساسی جدیدی را معرفی کرد که حقوق گروههای محروم را افزایش داد و ساختار دولت ونزوئلا را تغییر داد، و در سال ۲۰۰۰ مجدداً انتخاب شد. در دوره دوم ریاستجمهوریاش، سامانهای از مأموریتهای بولیواری، شوراهای محلی مردمی و تعاونیهای مدیریتشده توسط کارگران را معرفی کرد و در عین حال صنایع کلیدی مختلفی را ملیسازی نمود. در همین حال، جنبش مخالف که نگران بود او در حال تضعیف دموکراسی نمایندگی و تبدیل شدن به فردی خودکامه است، تلاش کرد او را از قدرت برکنار کند؛ هم از طریق یک کودتای نظامی ناموفق در ۲۰۰۲ و هم از طریق یک رفراندوم یادآوری در ۲۰۰۳. در سال ۲۰۰۶ بار دیگر به قدرت انتخاب شد و در ۲۰۰۷ حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا (PSUV) را تأسیس کرد.
چاوز که منتقد پرصدای سرمایهداری و بهویژه نئولیبرالیسم بود، مخالف برجسته سیاست خارجی ایالات متحده بود که آن را امپریالیستی توصیف میکرد. او در اتحاد نزدیک با دولتهای سوسیالیستی فیدل و رائول کاسترو در کوبا، اوو مورالس در بولیوی و رافائل کورئا در اکوادور قرار داشت و ریاستجمهوری او بهعنوان بخشی از موج چپگرای «موج صورتی» که آمریکای لاتین را فراگرفته است دیده میشود. او از همکاری کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب حمایت کرد و در راهاندازی نهادهای منطقهای مانند اتحادیه ملتهای آمریکای جنوبی، اتحاد بولیواری برای ملتهای آمریکای لاتین و کارائیب، بانک جنوب و شبکه تلویزیونی منطقهای تلِسور نقش اساسی داشت. تأثیر سیاسی او در آمریکای لاتین باعث شد مجله تایم او را در هر دوی سالهای ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ در فهرست ۱۰۰ نفر تأثیرگذار جهان قرار دهد.
نمایش بیشتر
