بیوگرافی
اینگرید برگمن (۲۹ اوت ۱۹۱۵ – ۲۹ اوت ۱۹۸۲) بازیگر سوئدی بود که در مجموعهای از فیلمها، فیلمهای تلویزیونی و نمایشهای اروپایی و آمریکایی نقشآفرینی کرد. با کاری که پنج دهه به طول انجامید، او اغلب بهعنوان یکی از تأثیرگذارترین چهرههای سینمایی در تاریخ سینما شناخته میشود.
طبق «دایرهالمعارف St. James...
اینگرید برگمن (۲۹ اوت ۱۹۱۵ – ۲۹ اوت ۱۹۸۲) بازیگر سوئدی بود که در مجموعهای از فیلمها، فیلمهای تلویزیونی و نمایشهای اروپایی و آمریکایی نقشآفرینی کرد. با کاری که پنج دهه به طول انجامید، او اغلب بهعنوان یکی از تأثیرگذارترین چهرههای سینمایی در تاریخ سینما شناخته میشود.
طبق «دایرهالمعارف St. James دربارهٔ فرهنگ عامه»، پس از ورودش به ایالات متحده برگمن بهسرعت به «مصور زن آمریکایی ایدهآل» تبدیل شد و رقیبی برای عنوان بزرگترین بازیگر اصلی زن هالیوود گردید. دیوید اُ. سِلزنیک یکبار او را «متعهدترین بازیگری که تا به حال با او کار کردهام» نامید. در سال ۱۹۹۹ مؤسسه فیلم آمریکا برگمن را بهعنوان چهارمین اسطوره زن بزرگ سینمای کلاسیک هالیوود بهرسمیت شناخت.
او جوایز متعددی کسب کرد، از جمله سه جایزهٔ آکادمی (اسکار)، دو جایزهٔ امی ساعات پربیننده، یک جایزهٔ تونی، چهار گلدن گلوب، یک جایزهٔ بفتا و جام ولپی. او یکی از تنها چهار بازیگری است که دستکم سه جایزهٔ بازیگری اسکار دریافت کردهاند (فقط کاترین هِپبِرن چهار جایزه دارد).
برگمن در استکهلم در خانوادهای با پدر سوئدی و مادر آلمانی به دنیا آمد و کار بازیگریاش را در فیلمهای سوئدی و آلمانی آغاز کرد. ورود او به تماشاگران آمریکایی با بازسازی انگلیسیزبان فیلم Intermezzo (۱۹۳۹) بود. با زیبایی طبیعی درخشانی که داشت شناخته میشد و در کازابلانکا (۱۹۴۲) نقش ایلزا لاند را، که مشهورترین نقش اوست، در کنار همفری بوگارت بازی کرد. اجراهای برجستهٔ برگمن در دههٔ ۱۹۴۰ شامل درامهای برای که ناقوس میزند (۱۹۴۳)، گازلایت (۱۹۴۴)، زنگهای سنت مری (۱۹۴۵) و ژاندارک (۱۹۴۸) است که همگی برای آنها نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شدند؛ او برای گازلایت برنده شد. او سه فیلم با آلفرد هیچکاک ساخت: Spellbound (۱۹۴۵) با گرگوری پک، Notorious (۱۹۴۶) در کنار کری گرانت و Under Capricorn (۱۹۴۹) همراه جوزف کاتن.
در سال ۱۹۵۰ او در فیلم استرومبولیِ روبرتو روسلینی بازی کرد که پس از افشای رابطهٔ عاشقانهاش با روسلینی منتشر شد؛ آن موضوع و بارداریاش پیش از ازدواج با او در ایالات متحده رسواییای بهپا کرد که باعث شد چند سالی در اروپا بماند. در این دوره او در فیلمهای روسلینی Europa '51 و سفر به ایتالیا (۱۹۵۴) بازی کرد که اکنون از نظر منتقدان مورد تحسیناند و فیلم اول برای او جام ولپی بهترین بازیگر زن را بهدنبال داشت. او بازگشتی موفق به کار کردن برای یک استودیوی هالیوود در آناستازیا (۱۹۵۶) داشت و برای آن دومین جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن را برد. اندکی بعد، او در فیلم رمانتیک بیپروا (۱۹۵۸) همبازی گرانت شد. در سال ۱۹۶۹ او در فیلم موفق و مورد تحسین گل کاکتوس بازی کرد. در سالهای بعد، برگمن سومین جایزهٔ اسکار خود را، اینبار برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن، برای نقشش در قتل در قطار اورینت اکسپرس (۱۹۷۴) دریافت کرد. در سال ۱۹۷۸ او در سونات پاییزیِ اینگمار برگمن (بیارتباط) بازی کرد و نامزد ششمین جایزهٔ بهترین بازیگر زن شد. برگمن به پنج زبان سخن میگفت — سوئدی، انگلیسی، آلمانی، ایتالیایی و فرانسوی — و در هر یک بازی کرده بود.
در آخرین نقش خود، او نقش نخستوزیر فقید اسرائیل گولدا مایر را در مینیسریال تلویزیونی زنی بهنام گولدا (۱۹۸۲) ایفا کرد که برای آن پس از مرگش دومین جایزهٔ امی بهترین بازیگر زن را بهطور پس از مرگ دریافت کرد. در سال ۱۹۷۴ برگمن متوجه شد که به سرطان سینه مبتلاست اما تا مدت کوتاهی پیش از مرگش در روز تولد شصتوهفتمش به کار ادامه داد.
نمایش بیشتر
