بیوگرافی
ژان گابن الکسِیس مونکورژه (زاده ژان-الکسِیس مونکورژه)، معروف به ژان گابن (۱۷ مه ۱۹۰۴ – ۱۵ نوامبر ۱۹۷۶)، بازیگر و خوانندهٔ فرانسوی بود. او که بهعنوان چهرهای کلیدی در سینمای فرانسه محسوب میشود، در چندین فیلم کلاسیک نقشآفرینی کرد، از جمله Pépé le Moko (۱۹۳۷)، La grande illusion (۱۹۳۷)، Le...
ژان گابن الکسِیس مونکورژه (زاده ژان-الکسِیس مونکورژه)، معروف به ژان گابن (۱۷ مه ۱۹۰۴ – ۱۵ نوامبر ۱۹۷۶)، بازیگر و خوانندهٔ فرانسوی بود. او که بهعنوان چهرهای کلیدی در سینمای فرانسه محسوب میشود، در چندین فیلم کلاسیک نقشآفرینی کرد، از جمله Pépé le Moko (۱۹۳۷)، La grande illusion (۱۹۳۷)، Le Quai des brumes (۱۹۳۸)، La bête humaine (۱۹۳۸)، Le jour se lève (۱۹۳۹)، و Le plaisir (۱۹۵۲). در طول دوران حرفهایاش، او بهترتیب دو بار جایزهٔ خرس نقرهای بهترین بازیگر از جشنوارهٔ بینالمللی فیلم برلین و جام وُلپی بهترین بازیگر از جشنوارهٔ ونیز را کسب کرد. گابن بهپاس نقش مهمی که در سینمای فرانسه ایفا کرد، به عضویت لژیون دونور درآمد.
گابن با نام ژان-الکسِیس مونکورژه در پاریس متولد شد، فرزند مادلن پِتی و فردیناند مونکورژه، صاحب یک کافه و هنرمند کاباره که نام هنریاش گابن بود—نامی که در زبان فرانسه بهعنوان یک اسم کوچک وجود دارد. او در روستای مِریِل در département سن-ات-واز (که اکنون وال-دو-واز نام دارد)، حدود ۳۵ کیلومتر شمال پاریس بزرگ شد. او در لیسه ژانسون دو سایی تحصیل کرد. گابن زود ترک تحصیل کرد و تا سن ۱۹ سالگی بهعنوان کارگر کار میکرد تا اینکه با یک نقش کوچک در نمایشی از فولی برژه وارد دنیای نمایش شد. او پیش از رفتن به خدمت نظام، به اجرای مجموعهای از نقشهای جزئی ادامه داد.
پس از پایان خدمت نظام در نیروهای دریایی تفنگداران (Fusiliers marins)، او به حرفهٔ سرگرمی بازگشت و با نام هنری ژان گابن در هر کاری که در سالنهای موسیقی و اپرتهای پاریس پیشنهاد میشد، کار میکرد و سبک آوازخوانی موریس شوالیه را تقلید میکرد که در آن زمان بسیار محبوب بود. او بخشی از یک گروه نمایشی بود که در آمریکای جنوبی تور اجرا داشت و پس از بازگشت به فرانسه در مولن روژ کار پیدا کرد. اجراهایش شروع به جلب توجه کردند و نقشهای صحنهای بهتر بهدست آورد که به نقشآفرینی در دو فیلم صامت در سال ۱۹۲۸ منجر شد.
دو سال بعد، گابن در تولیدی از پاته فرِرِز در سال ۱۹۳۰ به فیلمهای صوتی منتقل شد، Chacun sa chance. با بازی در نقشهای فرعی، او در چهار سال بعد بیش از یک دوجین فیلم ساخت، از جمله آثاری به کارگردانی موریس و ژاک تورنو. اما او تنها برای اجرای خود در Maria Chapdelaine، تولید سال ۱۹۳۴ به کارگردانی ژولین دواویه، به شهرت واقعی رسید. سپس در درام جنگی La Bandera (۱۹۳۶) بهعنوان قهرمان عاشقانه انتخاب شد؛ این دومین فیلمِ کارگردانی دواویه بود که او را بهعنوان یک ستارهٔ بزرگ تثبیت کرد. سال بعد دوباره با دواویه در Pépé le Moko همکاری کرد که بسیار موفق بود. محبوبیت این فیلم به گابن شهرت بینالمللی بخشید. همان سال او در La Grande Illusionِ ژان رنوار بازی کرد، یک فیلم ضدجنگ که برای مدتِ شش ماهِ بیسابقه در یک تئاتر نیویورک روی پرده بود. پس از آن یکی دیگر از آثار مهم رنوار، La Bête Humaine (The Human Beast)، یک تراژدی فیلم نوآر بر پایهٔ رمانِ امیل زولا با بازی گابن و سیمون سیمون، و همچنین Le Quai Des Brumes (Port of Shadows)، یکی از کلاسیکهای رئالیسم شاعرانهٔ کارگردان مارسل کارنه، عرضه شد. کاریزمای زمخت او را میتوان با همفری بوگارت و جیمز کاگنی مقایسه کرد.
او در سال ۱۹۳۹ از همسر دومش طلاق گرفت. ...
منبع: مقالهٔ «Jean Gabin» از ویکیپدیا به زبان انگلیسی، تحت مجوز CC-BY-SA.
نمایش بیشتر
