بیوگرافی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ژان-مارک بار (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۰ در بیتبورگ، راینلاند-فالتس، آلمان) بازیگر و کارگردان سینمای فرانسوی-آمریکایی است. مادرش فرانسوی است. پدر آمریکاییاش در نیروی هوایی ایالات متحده خدمت میکرد و در جنگ جهانی دوم نیز حضور داشت. ژان-مارک بار عمدتاً بهعنوان بازیگر شناخته میشود، اما همچنین کارگردان، فیلمنامهنویس...
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ژان-مارک بار (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۰ در بیتبورگ، راینلاند-فالتس، آلمان) بازیگر و کارگردان سینمای فرانسوی-آمریکایی است. مادرش فرانسوی است. پدر آمریکاییاش در نیروی هوایی ایالات متحده خدمت میکرد و در جنگ جهانی دوم نیز حضور داشت. ژان-مارک بار عمدتاً بهعنوان بازیگر شناخته میشود، اما همچنین کارگردان، فیلمنامهنویس و تهیهکنندهٔ فیلم نیز هست. بار دو زبانه به فرانسوی و انگلیسی صحبت میکند: او فرانسوی را با لهجهای بینی و ترکیبی میگوید که یادآور پرورش آمریکاییاش است ـ با اندکی لهجهٔ آمریکایی و گاهی آنگلیسیسمها در مصاحبهها ـ و انگلیسی را با لهجهٔ میانآتلانتیک صحبت میکند.
او فلسفه را در دانشگاه کالیفرنیا، لسآنجلس، کنسرواتوار پاریس و سوربن خواند. سپس به دنبال تحصیل در رشتهٔ نمایش در مدرسهٔ گیلدهال موسیقی و درام در لندن رفت. در لندن با همسر آیندهاش، پیانیست و آهنگساز ایرینا دچرمیک، آشنا شد.
ژان-مارک بار کار در تئاتر را در فرانسه از سال ۱۹۸۶ آغاز کرد. پس از چند نقش تلویزیونی و کار سینمایی، بهویژه Hope and Glory (۱۹۸۷) اثر جان بُرمن، در فیلم بسیار موفق The Big Blue (۱۹۸۸) انتخاب شد. لوک بسون او را در نقش غواص فرانسوی ژاک مایول قرار داد. او در این نقش در کنار روسانا آرکت و ژان رنو بازی کرد. The Big Blue پرفروشترین فیلم در فرانسه در دههٔ ۱۹۸۰ بود.
در ۱۹۹۱، او در فیلم Europa ساختهٔ کارگردان دانمارکی لارس ون تریر بازی کرد که آغازی بر دوستی طولانی بود (او پدرخواندهٔ فرزندان ون تریر است) و همچنین رابطهٔ حرفهای قابلتوجهی را رقم زد. او در آثار ون تریر از جمله Europa (۱۹۹۱)، Breaking the Waves (۱۹۹۶)، Dancer in the Dark (۲۰۰۰)، Dogville (۲۰۰۴) و Manderlay (۲۰۰۵) ظاهر شد. همچنین در ۲۰۰۵ در فیلم فرانسوی Crustacés et Coquillages بازی کرد.
همکاری او با ون تریر او را در مسیر آغاز کارگردانی آثار خودش قرار داد. او در ۱۹۹۹ بهعنوان کارگردان، فیلمنامهنویس و تهیهکننده با داستان عاشقانهٔ صمیمانهٔ Lovers بهعنوان کارگردان آغاز به کار کرد. این فیلم نخستین بخش یک سهگانه شد؛ دو بخش بعدی عبارتند از درام Too Much Flesh (۲۰۰۰) و کمدی Being Light (۲۰۰۱) که او آن را بهصورت مشترک با پاسکال آرنولد کارگردانی کرد.
او ممکن است برای نقش وکیل جذاب طلاق، مِیتْر برترام، در فیلم Merchant Ivory به نام le Divorce (۲۰۰۳) نیز شناخته شود. او در ۲۰۰۲ در The Red Siren در نقش هوگو ظاهر شد. او بهعنوان شخصیت اصلی در ویدیوی تکآهنگ گروه Blur در ۱۹۹۵، "Charmless Man"، حضور داشت.
توضیحات بالا از مقالهٔ ویکیپدیا Jean-Marc Barr، تحت مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکتکنندگان در ویکیپدیا.
نمایش بیشتر
