بیوگرافی
جون دِ بووآر دِ هاویلند (۲۲ اکتبر ۱۹۱۷ – ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳)، که بهطور حرفهای با نام جون فونتِین شناخته میشد، بازیگر انگلیسی–آمریکایی بود که بیش از همه برای نقشهای اصلیاش در فیلمهای هالیوود در «عصر طلایی» شهرت دارد. او در توکیو، ژاپن، در محلهای که به «سکونتگاه بینالمللی» معروف...
جون دِ بووآر دِ هاویلند (۲۲ اکتبر ۱۹۱۷ – ۱۵ دسامبر ۲۰۱۳)، که بهطور حرفهای با نام جون فونتِین شناخته میشد، بازیگر انگلیسی–آمریکایی بود که بیش از همه برای نقشهای اصلیاش در فیلمهای هالیوود در «عصر طلایی» شهرت دارد. او در توکیو، ژاپن، در محلهای که به «سکونتگاه بینالمللی» معروف بود، متولد شد. پدرش وکیل ثبت اختراع بریتانیایی بود که مطب پرسودی در ژاپن داشت، اما بهخاطر بیماریهای مکرر جون و خواهر بزرگترش اولیویا دِ هاویلند خانواده به امید بهبود سلامتشان به کالیفرنیا نقل مکان کردند. خانم دِ هاویلند و دو دختر در ساراتوگا ساکن شدند در حالی که پدرشان به مطبش در ژاپن بازگشت. والدین جون رابطهٔ خوبی با هم نداشتند و به زودی طلاق گرفتند. خانم دِ هاویلند آرزوی بازیگر شدن داشت اما با ازدواج این رویا محدود شد؛ اکنون او امیدوار بود این رویا را به اولیویا و جون منتقل کند.
در حالی که اولیویا به دنبال کار در تئاتر بود، جون به توکیو بازگشت و در مدرسهٔ آمریکایی آنجا تحصیل کرد. در ۱۹۳۴ او به کالیفرنیا بازگشت، جایی که خواهرش پیشتر در صحنهٔ تئاتر نامی برای خود دست و پا کرده بود. جون نیز به گروههای تئاتری در سنخوزه و سپس لسآنجلس پیوست تا شانسش را امتحان کند. پس از نقل مکان به لسآنجلس، جون نام «جون بروفیلد» را برگزید چون نمیخواست از نام خانوادگیای که اولیویا استفاده میکرد سوءاستفاده کند. او در تست امجیام شرکت کرد و نقش کوچکی در فیلم No More Ladies (1935) گرفت، اما تقریباً مورد توجه قرار نگرفت و جون به مدت یکونیم سال بیکار ماند. در این مدت او با اولیویا هماتاق بود که موفقیت بیشتری در فیلمها بهدست آورده بود.
در ۱۹۳۷، اینبار با نام جون فونتین، او نقش بهتری بهعنوان ترودی اولسون در فیلم You Can't Beat Love (1937) گرفت و سپس نقش بدوناعتباری در Quality Street (1937) ایفا کرد. اگرچه در دو سال بعد نقشهای بهتری به او رسید، او هنوز آرزوی فرصتهای بزرگتر داشت. در ۱۹۴۰ او اولین نامزدیاش برای جایزهٔ اسکار را برای Rebecca (1940) بهدست آورد. اگرچه فکر میکرد باید برنده میشد (او به نفع جینجر راجرز برای نقش در Kitty Foyle (1940) شکست خورد)، او اکنون عضوی تثبیتشده از جمع هنرپیشههای هالیوود بود. او دوباره برای نقشِ لینا مکلیدلاو آیزگارت در Suspicion (1941) نامزد اسکار شد و اینبار برنده گردید.
جون هر سال یک فیلم میساخت اما نقشهایش را با دقت انتخاب میکرد. در ۱۹۴۲ او در فیلم مورد استقبال This Above All (1942) بازی کرد. سال بعد در The Constant Nymph (1943) ظاهر شد. بار دیگر نامزد اسکار شد اما این بار به نفع جنیفر جونز در The Song of Bernadette (1943) شکست خورد. تا آن زمان میشد گفت او از خواهر بزرگترش مشهورتر شده بود و فیلمهای برجستهٔ بیشتری به دنبال آمد. در ۱۹۴۸ او نقش دوم را در کنار بینگ کرازبی در The Emperor Waltz (1948) پذیرفت.
جون سال ۱۹۴۹ را استراحت کرد و در ۱۹۵۰ با فیلمهای September Affair (1950) و Born to Be Bad (1950) بازگشت. در ۱۹۵۱ او در فیلم کمپانی پارامونت Darling, How Could You! (1951) نقشآفرینی کرد که برای هر دوی او و استودیو نتیجهٔ بدی داشت و پس از آن آثار ضعیفتری دنبال شد. او که مدتی از پردهٔ سینما دور بود، در تلویزیون و سالنهای شام-تئاتر نقشهایی پذیرفت. او همچنین در بسیاری از نمایشهای موفق برادوی مانند Forty Carats و The Lion in Winter بازی کرد. آخرین حضور او روی پردهٔ سینما فیلم The Witches (1966) بود و آخرین ظاهرش در مقابل دوربین در Good King Wenceslas (1994) رقم خورد. او بدون شک یک نماد ماندگار سینماست.
نمایش بیشتر
